Rośliny A-Z

Odmiana o licznych, różowych kwiatach. Nagradzany w kategorii kosaćców syberyjskich.

Wyselekcjonowane spośród siewek ciemiernika wschodniego rośliny o buraczkowych kwiatach. Kwitnie od końca zimy do późnej wiosny (tym dłużej im chłodniejsze stanowisko). Wczesną wiosna może rosnąć na stanowisku stosunkowo słonecznym, później powinien mieć dużą porcję cienia (np. pochodzącego od innych roślin, które do tego czasu się rozwiną). Służy mu próchnicza, wilgotna lecz dobrze zdrenowana gleba.

Kwiaty duże. Świeże i chłodne jak poranne zorze - spod delikatnego różu przebija delikatna złota poświata.

Wyjątkowa odmiana, pięknie błyszczące liście z falującymi brzegami, mocno pogniecione. Kwiaty lawendowe na wysokich łodygach. Efektowna, trochę dziwna. Czy po polsku mogłaby się nazywać "skóra jaszczura"?

Jedna z nielicznych host uwielbianych ze względu na kwiaty, a nie liście. Liście jasnozielone, często błyszczące; kwiaty duże, porcelanowo białe, pachnące. Lepiej kwitnie na stanowisku słonecznym.

Ta świetna, nowa nerecznica przypomina pod kątem wybarwienia nerecznicę czerwonozawijkową: młode wiosenne  liście są zabarwione złotem, oranżem, potem zielenieją pozostają na nich jednak złotawe refleksy. Jest większa od czerwonozawijkowej, a jej wybarwienie jest głębsze, bogatsze. Wymaga wilgotnego, chłodnego stanowiska w dość głębokim cieniu i żyznej, próchniczej gleby.

Olbrzymia hosta o jednolicie zielonych, jęzorowatych liściach. Kwiaty prawie białe. Dobrze podlewana i nawożona osiągnie przeszło metr wysokości, nie niepokojona dzieleniem utworzy kępę o około dwumetrowej średnicy. Trzeba przygotować miejsce...

Kwiaty prawie białe, dość duże.

Hosta o liściach z ciemnozielonym środkiem i złotym, szerokim brzegiem - piękny, głęboki kontrast. Dobrze rośnie zarówno w miejscu cienistym jak i słonecznym. Tworzy rozłożyste kępy. Blaszka liściowa gruba i twarda - odporna na zakusy ślimaków.

Odwrotny sport H. "Patriot": liście mają biały środek i ciemnozielony brzeg. Podobna do H. "Fire and Ice" - w pewnym sensie też przypomina płomienie, liście w podobny sposób powykręcane na końcówkach. Liście grube, twarde, nie dla ślimaków.

Naturalnie występuje w wilgotnych lasach ciepłych regionów Azji, deklarowana paproci mrozoodporność jest jednak bardzo wysoka - do 5 strefy (co oznacza, że znosi zimy z temperaturami do -30 stopni C).
Jej liście są  ładnie powcinane, ciemne i błyszczące, bardzo przypomina paprotnik chiński, choć jest od niego większa. Gatunek zimozielony, warto uprawiać go także jako paproć domową.

Liść posrebrzony, ogonki liściowe ciemne. Końcówki liści pozamieniane w  imponujące "grzebienie". Wymaga cienia lub półcienia, lubi gleby próchnicze i wilgotne o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym.

Jedna z pospolitszych amerykańskich paproci, łatwa w uprawie i bardzo tolerancyjna na różne warunki siedliskowe. Najlepiej czuje się oczywiście w próchniczej i wilgotnej glebie, bardzo dobrze znosi jednak gorsze gleby i suchsze stanowiska, daje sobie radę nawet w szczelinach skalnych. Jest częściowo zimozielona.

Szarozielone liście z czerwonymi ogonkami - największa do tej pory odmiana o czerwonych ogonkach. Płodna, co czyni z niej świetny materiał dla hodowców chcących poprzez krzyżówki uzyskać nowe odmiany. Pokrój wyprostowany.

Paproć tolerancyjna na warunki, spotykana w wielu różnorodnych siedliskach: zarówno w lasach iglastych jak i mokrych łęgach na brzegu rzek i strumieni; generalnie preferuje gleby żyzne. Wzrost w zależności od warunków - od 10 cm do ponad 0,5 m. Liście koronkowe, ładnie powycinane.

Błyszczące, mocno podzielone frondy pokazujące się wiosną są koloru ceglastego lub miedzianego, potem zielenieją, jesienią znów stają się czerwonawe. Zarodniki na spodzie frond także czerwone - stąd nazwa paproci erythro to czerwona, sora to zarodniki, zaś czerwonozawijkowa bo pastorały pokazujące się wiosną są specyficznie zawinięte i czerwone... 

Liście gęste o lekko kędzierzawych końcówkach. Tworzy ładne, zwarte, wyprostowane kępy. Dobrze rośnie w miejscach cienistych lub umiarkowanie słonecznych, wilgotnych (ale bez zastoin wody).

Podrzeń mniejszy od naszego podrzenia żebrowca. Ma dość podobne wymagania - cień, gleba kwaśna i wilgotna, nie znosi jednak (zwłaszcza zimą) zastoin wodnych - podłoże powinno więc być zdrenowane. Można sadzić na wilgotnych klifach, przy wodospadach, na wyniesionych brzegach stawów i strumieni. Paproć o ciemnozielonych frondach (wiosną rudawe)

Kwiat duży o wrzosowych płatkach, z szaroniebieskim okiem obramowanym grafitową otoczką. Gardziel zielona. Niski. 

Kwiat w kolorze maślanym z fioletowym okiem i falbanką. Gardziel zielonkawa. Pachnący.

Odmiana o niedużych lecz bardzo licznych żółtych kwiatach (podobnie jak u E. "Lemon Zest" kwiatki są dzwoneczkowate, zwarte, nie mają płatków w postaci pajączkowatych "ostróg"). Kwiaty nisko ponad liśćmi - zielonymi, mocno nakrapianymi brązem. Kwitnie długo, powtarza kwitnienie latem lub wczesną jesienią.

"Oczy węża". Sport H. "Striptease" z lepszą białą kreską oddzielającą środek od brzegu liścia.

Kwiat prawie biały (kremowy lub lekko maślany; w zależności od pogody i pory dnia można w nim dostrzec także odrobinę różu), pełny. Gardziel zielona. Powtarza kwitnienie.

Piękny, podwójny (choć pierwsze kwiaty w sezonie mogą być pojedyncze), jasnoróżowy kwiat z delikatną falbanką. Zielone gardło. Kwiaty średnicy 12cm, niski.

Piękny, niemal biały liliowiec o dużych kwiatach. Gardziel zielonkawa (chłodny odcień limonki). Powtarza kwitnienie, dobrze się rozrasta.

Kwiaty o średnicy 15 cm, intensywnie, głęboko fioletowe; wokół płatków jasna falbanka.

Piękne „UFO” (czyli liliowiec o niezwykłej formie kwiatu - tutaj crispate czyli o przyszczypniętych płatkach). Odmiana wysoka, kwiaty bardzo duże (18 cm średnicy).

 Piękne, wyraziste kwiaty - kremowe z dużym, ciemnofioletowym okiem, płatki z taką samą ciemną obwódką. Pochodzi od liliowca „Moonlit Masquerde”.

Duża odmiana o liściach początkowo zielonkawych, później intensywnie żółtych.

Hosta o złotym środku liścia i zielonym brzegu - kolory intensywne, ładnie skontrastowane. Liść mocny, gruby, płaski i poziomo ułożony. Kwiaty prawie białe.

Przypomina mi „Orange Marmalade” - ma ten sam urok. Jasny (na początku ciepło żółty, potem kremowy) środek liścia okala nieregularny zielony margines.

Sympatyczna odmiana o grubym liściu z białym, nieregularnym środkiem i ciemnozielonym brzegiem. Dobrze znosi dużą dawkę słońca (należy pamiętać o podlewaniu!). Ładnie się rozrasta. 

Pofalowane, lancetowate, matowe liście, które początkowo mają jasną (żółtą) barwę, a w połowie lata zielenieją. Ich charakterystyczną cechą jest spód - biało siny i pokryty woskowym nalotem (rzadkość u host w tym kolorze).