Rośliny A-Z

Parnik o delikatnych, czysto białych kwiatach. Nie jest zimozielony i odznacza się dużą mrozoodpornością. Ładnie się rozrasta tworząc gęste kępy świeżo zielonych liści. Według literatury może przekracza 0,5m wzrostu, uprawiany przez nas jest jednak dużo niższy. Służy mu łagodny, jasny cień i podłoże na bazie kompostu liściowego.

Ozdobna turzyca o szerokich liściach  - podobna do turzycy „Banana Boat” - zamiast żółtego środka liścia przebarwienie „Shiro Nakafu” jest czysto białe. Polecana szczególnie do zacienionych i wilgotnych partii ogrodów, jednak na stanowisku słonecznym także daje sobie doskonale radę (nie może jednak przesychać). Wymaga miejsca wilgotnego - idealna na brzegi stawów i sadzawek.

Prześliczne fioletowo niebieskie kwiatki tego bodziszka są spore, a dodatkową atrakcją są aksamitne, miękkie liście, które pozostają w dobrej kondycji aż do mrozów.  Wspaniała, żywotna odmiana. 

Prześliczna turzyca japońska o wąskich, mocno zwieszających się liściach, rewelacyjna na brzegi podwyższonych rabat, do pojemników i wszędzie tam, gdzie chcecie, żeby zwieszające się liście np. coś przesłoniły. Liście wąskie, z szerokim kremowym środkiem. Żywotna, tworzy gęste kępy. 

Pochodzi z Alp - Austria, Włochy, Albania. Lubi przyjemny, chłodny półcień i przepuszczalną lecz wilgotną glebę. Kwitnie stosunkowo długo - kwiatki zebrane w poszczególnych gronach otwierają się od dołu ku górze jak na przykład u pierwiosnka Viala. 

Prześliczna turzyca japońska o wąskich, mocno zwieszających się liściach, rewelacyjna na brzegi podwyższonych rabat, do pojemników i wszędzie tam, gdzie chcecie, żeby zwieszające się liście np. coś przesłoniły. Liście wąskie, z szerokim kremowym środkiem. Żywotna, tworzy gęste kępy. 

Liriope "Monroe White" kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Wyjątkowy jak na liriope jest jednak ich biały kolor. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

Kwiaty różowo fioletowe z mocnym, żółtym okiem i taką samą falbanką. 

Podwójny liliowiec o licznych kwiatach w kolorze trochę jaśniejszym od czerwonego wina - jest ich nawet 400 na dorodnej kępie w ciągu sezonu. Niski. 

Odmiana nowa i bardzo obiecująca. Kwiaty wrzosowe z ciemniejszym okiem i falbanką. Jest ich nawet 250 na dorodnej kępie w ciągu jednego sezonu - to dużo, jeśli weźmiemy pod uwagę, że kwiaty są spore. 

Można go spotkać na trzech kontynentach, na terenach szeroko pojętej Persji. Choć nie jest u nas mrozoodporny i sprawdzi się raczej jako roślina domowa lub w ogrodzie zimowym, ma wartość jako czysta forma botaniczna. W "przemyśle" ogrodniczym jest wykorzystywany do uzyskiwania setek odmian domowych cyklamenów. Należy mu zapewnić dobrze zdrenowane stanowisko zasobne w wapń; wilgotne w okresie od późnej jesieni do wiosny, a po kwitnieniu suche, pozwalające roślinie przejść w stan spoczynku. Kwitnie wczesną wiosną dość dużymi kwiatami. Liście dość duże i okrągłe, ze srebrnym rysunkiem i wyraźnym ząbkowaniem na brzegach.

"Okina" jest ceniona głównie za zaskakujące białe liście - to młode przyrosty są białe (pozbawione chlorofilu), z czasem stopniowo zielenieją. 
Latem Okina kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi, fioletowymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

Trawa tworząca kępy wyprostowanych liści, wiosną zielona, szybko jednak czerwieniejąca od końcówek liści. Jesienią bordo i ciepłe czerwienie ogarniają ją niemal całą. Kwitnie w końcu lata luźnymi, bordowymi wiechami. Odporna i tolerancyjna co do warunków. Stosowana w dużych nasadzeniach parkowych, gdzie tworzy łany albo przeplatana z roślinami kwitnącymi. Chętnie sadzona w ogrodach przydomowych w charakterze niedużego solitera. 

Ojczyzną gileni jest Ameryka Północna, gdzie można ją znaleźć na skrajach widnych lasów liściastych. Pośród piłkowanych, wyraźnie unerwionych, zielonych liści błyskają wiotkie czerwone pędy, a w porze kwitnienia pojawia się chmura delikatnych, białych kwiatów. Sprawia wrażenie rośliny eleganckiej i subtelnej. 

Kwiaty tego bodziszka są charakterystyczne: mocno różowe (czysta magenta) z czarnym środkiem. Jego geny są w takich odmianach ogrodowych jak choćby: "Ann Folkard", "Patricia" czy "Sandrine". Dobrze rośnie w miejscach słonecznych lub lekko ocienionych, bez wielkich wymagań co do podłoża raczej, choć dobrze aby było zdrenowane. 

Samorzutna krzyżówka Geranium procurrens i G. psilostemon znaleziona w ogrodzie państwa Folkardów w 1973r., klasyczny, wyróżniony AGM, przez jednych uwielbiany, przez innych znienawidzony. Ma piękne kwiaty w głębokim fuksjowym kolorze (po bodziszku psilostemon), które pojawiają się tu i ówdzie, najchętniej między pędami sąsiednich roślin, na wiotkich łodyżkach.

Niski bodziszek o drobnych, brązowych liściach i białych kwiatkach. Mini. Pochodzi z Nowej Zelandii, rośnie dobrze w miejscach nasłonecznionych, suchych, przepuszczalnych tworząc  zwarte dywaniki. W naszym klimacie nie ma problemu z zimowaniem, warunkiem jest jedynie suche stanowisko (ważne zwłaszcza zimą).

Zatrwian Gmelina to roślina rodzima dla dużej części Eurazji, znaleźć ją można na terenach od Turcji, poprzez Iran, Kazachstan po Mongolię. Rośnie w surowych warunkach: na solniskach, stepach, nieużytkach, w miejscach nasłonecznionych, suchych i zasolonych. Kwitnie intensywnie fioletowymi kwiatami.

Krzyżówka Geranium lambertii i G. procurrens, nie najmłodsza a wciąż lubiana i poszukiwana: liście tego bodziszka są złote wiosną, a później, gdy liście zzielenieją, zaskakuje widza fioletowymi kwiatkami. Niby niewysokie, ale dzięki długim pędom ma cudowną właściwość pojawiania się tu i ówdzie pomiędzy sąsiednimi roślinami.

Wyborna siewka bodziszka "Ann Folkard" wyselekcjonowana przez słynnego francuskiego ogrodnika: na tle jasnych liści znajdziecie kwiaty duże (większe niż u AF), intensywnie różowe, z czarnym gardełkiem. Przypomina lubianego bodziszka "Patricia". Na rabacie może się trochę rozpychać, pojawiać się wśród pędów sąsiadów - daje to efekt luzu i romantycznej lekkości. 

Ten niski bodziszek o różowych, dość dużych kwiatach to konkurencja dla rewelacyjnej odmiany "Rozanne": kwitnie równie długo (od późnej wiosny do pierwszych przymrozków), tworzy dość zwartą niską okrywę i jest tolerancyjny co do podłoża i stanowiska. Bezproblemowy, mrozoodporny i bardzo ładny.

Ulepszona brunera "Looking Glass" (to już kolejne ulepszenie w tej linii: "LG" jest przecież poprawioną"Jack Frost"). Liście masywniejsze, większe i lepiej zachowujące się przy upalnej pogodzie. Cała kępa również masywniejsza.

Kwiaty małe, białe, zwarte. Liście drobne, ciemnozielone (młode liście brązowe), zaokrąglone, z ostrymi pazurkami na brzegach. Zimozielone. Wygląda na delikatne, dobrze znosi jednak takie przeciwności losu jak susza czy mocno zbite podłoże (może być sadzone przy często uczęszczanych ścieżkach).

Jeden z piękniejszych ostów, okazały, o kwiatach w kolorze czerwonego wina. Przydatny do tworzenia rabat w stylu kwietnej łąki czy prerii - świetny w towarzystwie traw i innych roślin kwitnących. Najlepiej prezentuje się na glebach żyznych i wilgotnych - w naturze jest rośliną wilgotnych łąk, łęgów.

Odmiana „Anna” ma kwiaty pełne, czerwone ze schowanym w głębi żółtym oczkiem.

Odmiana „Katul” ma kwiaty słonecznie żółte z przypudrowanym na biało środkiem.

Białokwiatowa forma należącego do grupy cyklamenów dyskowatych niewielkiego (mniejszy niż czysty gatunek) cyklamena pochodzącego z południowo-zachodnich górzystych części Turcji. W naturze występuje w lasach iglastych i na ocienionych, skalistych terenach na wysokości 1000 -1500 m n.p.m. Mrozoodporny, dla lepszej ochrony można go okryć np. jedliną.

Kwiaty duże, fioletowe z kremową falbanką. Lubi ciepłe, słoneczne lata - jest wówczas najpiękniej wybarwiony. Charakterny.

Piękna odmiana doceniana trzykrotnie w najważniejszych liliowcowych konkursach. Piękne kolory, mocne kontrasty, dobre kwitnienie. Wysoki.

Ulepszona wersja Hosty "Orange Marmalade" - liście z takim samym żółtym środkiem i trochę szerszym niebieskawo zielonym brzegiem, ale grubsze, mocniejsze.

Miniaturka o lancetowatych, zielonych liściach z żółtym, pofalowanym brzegiem. Tworzy gęste kępy.

Mackie Majcher to postać z opery Brechta, londyński nożownik o zębach ostrych jak noże i dużej swobodzie w posługiwaniu się nożem. I ta hosta ma być jak on (chyba szczególnie jej młodociana postać, która ma wydłużone liście). Dodatkowa atrakcja jest nuta pomarańczowego koloru w żółtym brzegu okalającym zieleń liścia.

Białe, lekko powykręcane liście z ciemnozielonym brzegiem. Kępa tej hosty wygląda trochę jak zimne płonienie, ale nazwa "Fire and Ice" była już zajęta. Blaszka liściowa całkiem gruba.

Odmiana „Nanni” ma kwiaty czerwone, wpadające w biskupi z żółtym środkiem.

Odmiana „Heidi” ma kwiaty różowofioletowe z kremowym środkiem. Obrzeża płatków rozjaśnione.