Nowości

Można go spotkać na trzech kontynentach, na terenach szeroko pojętej Persji. Choć nie jest u nas mrozoodporny i sprawdzi się raczej jako roślina domowa lub w ogrodzie zimowym, ma wartość jako czysta forma botaniczna. W "przemyśle" ogrodniczym jest wykorzystywany do uzyskiwania setek odmian domowych cyklamenów. Należy mu zapewnić dobrze zdrenowane stanowisko zasobne w wapń; wilgotne w okresie od późnej jesieni do wiosny, a po kwitnieniu suche, pozwalające roślinie przejść w stan spoczynku. Kwitnie wczesną wiosną dość dużymi kwiatami. Liście dość duże i okrągłe, ze srebrnym rysunkiem i wyraźnym ząbkowaniem na brzegach.

Roślina bardzo rzadka i delikatna, wymaga ochrony przed mrozem. W naturze znaleźć można tego cyklamena na libijskim przedgórzu, gdzie cieszy się łagodnym klimatem śródziemnomorskim. Gleba może zawierać wapń i koniecznie musi być przepuszczalna. Kwitnie wczesną jesienią różowymi kwiatami o ciemniejszym nosku i słodkim zapachu. Jego liście są spore i mają kształt liści klonu z mniej lub bardziej wyraźnym białym rysunkiem. 

Zimozielona trawa o liściach błyszczących, żywozielonych z dość szerokimi, kremowymi brzegami. Tworzy ładne, gęste kępy dorastające prawie do pół metra. Stosowana jest jako roślina okrywowa, zadarniająca. Dobrze rośnie na stanowisku cienistym i wilgotnym. Jeśli liście ucierpią od mrozów należy je przyciąć wczesną wiosną. 

Tę kokorycz można spotkać w polskiej przyrodzie od około połowy XIXw. jako roślinę obcą lecz zadomowioną. Lubi gleby żyzne, choć toleruje uboższe, piaszczyste lub gliniaste. Ważne, by były przepuszczalne - stanowisko mokre zimą może oznaczać jej koniec. Poszczególne osobniki nie są długowieczne, dają natomiast obfity samosiew. Jej żółte kwiaty są prawdziwym skarbem w cienistych miejscach, zwłaszcza że kwitnie bardzo długo, od późnej wiosny aż do wczesnej jesieni. Nieoceniona w parkach i ogrodach leśnych. 

Czerwony kosaciec syberyjski jeszcze niedawno był nieosiągalny. Teraz już jest, nazywa się Paprikash. Pochodzi z USA od Marty Schafer i Jana Sacksa. Kwiat nie jest czerwony jak mak, ale czerwony właśnie jak paprykarz: ciepła czerwień nierównomiernie wymieszana jest z oranżem, żółcieniami a nawet różem. Kwiaty nie są duże, bo takie właśnie powinny być u kosaćców syberyjskich. Rośnie bujnie.

Kwiaty w kolorze jasnym wrzosowym, liczne i duże. Mają nietypową budowę: nie mają sterczących pionowo płatków górnych, za to mają aż 6 szerokich płatków dolnych (podobnie jak odmiana "Ama No Hane"). 

Liście ciemnozielone, skórzaste, zimozielone a na ich tle podwójne żółte kwiaty. Kwitnie bardzo obficie.