Cieniolubne

Roślina polskiej flory, chroniona. Można ją spotkać w lasach bukowych, czasem w olszynach - wymaga stanowiska wilgotnego, ocienionego i podłoża próchniczego (w ogrodzie dobrze jest dać jej kompostu liściowego). Wiosną wychodzi bardzo wcześnie - w naturze korzysta ze światła, które później, gdy rozwiną się liście drzew,  będzie jej odebrane.

Ta stosunkowo nowa roślina w ofertach europejskich ogrodnictw wywodzi się z lesistych terenów Japoni, Korei i Chin, a została opisana przez Siebolda już prawie 200 lat temu. Wymaga stanowiska ocienionego, umiarkowanie wilgotnego. Jej nienachalna uroda zasadza się na ciemnozielonych, mocno unerwionych i ząbkowanych liściach oraz białych kwiatach. W ogrodzie dobra wśród kolorowych host.

Hosta o zwieszających się zielonych liściach z żółtawymi (bielejącymi pod koniec okresu wegetacyjnego), mocno pofałdowanymi brzegami. Jej bladoliliowe, prawie białe kwiaty są pachnące. Wyjątkowa.

Pochodzi od H. "Empress Wu" i jest jej mniejszą (niestety), za to piękniej wybarwioną wersją. Pomimo skromnego wybarwienia zwraca na siebie uwagę - bije od niej lodowaty blask. Wygląda jakby była pancerna, zrobiona z grubej stali. Oczywiście ślimaki o tym wiedzą i nawet się nie zbliżają...

Olbrzymia odmiana o złotożółtych liściach - od ogonków liściowych po czubek liścia.

"Spełnione proroctwo" - hosta o okrągłych, zielonych liściach z żółtym brzegiem (zmieniającym się w biały w trakcie sezonu). Liście mocno, mocno pomarszczone/pogniecione - fantastyczna faktura ropuszej skórki!

Podłużne, intensywnie niebieskie liście ładnie poliniowane zatopionymi nerwami są twarde, grube - nie dają się ślimakom. Kępa niska, rozłożysta, regularna. Bardzo piękna hosta.

Oferowana odmiana należy do najbardziej widowiskowych trójlistów: ciemnoczerwone kwiaty siedzą na pstrokatych liściach, które u dobrze już zadomowionych osobników tworzą dość gęste, zwarte kępy. Leśna roślina okrywowa, długowieczna i łatwa w uprawie choć rośnie stosunkowo wolno.

Bardzo podobna do ramondy pirenejskiej - liście grube, mięsiste, owłosione, o ząbkowanych brzegach. Kwiaty białe z żółtymi pręcikami na dziesięciocentymetrowych łodyżkach. Gatunek rodzimy dla Bałkanów. Należy do tej samej rodziny co popularne fiołki alpejskie, w naszym klimacie zimozielona i zimotrwała.

Trillium erectum ma kwiaty czerwone, lekko zwieszone; forma luteum ma kremowożółte lub żółtozielonkawe kwiaty i należy do rzadkości. Jak wszystkie trójlisty potrzebuje kilku lat do osiągnięcia dojrzałości i osiągnięcia wieku, w którym kwitnie (oferowane przez nas egzemplarze już kwitły).

Jakiś czas temu udało nam się wyselekcjonować jagodowca o złoto obrzeżonych liściach. Cecha jest stała (pojawia się co roku), a wariegacja jest widoczna wiosną w okresie kwitnienia rośliny – po kwitnieniu z czasem słabnie i zanika. W okresie kwitnienia wygląda ślicznie, efekt jest zdublowany, żółty odcień brzegu ładnie współgra z kolorem kwiatów.

Arizema lubi cień, próchniczą i przepuszczalną (lecz stale wilgotną) glebę. Arizema japońska kwitnie w maju. Kwiaty są białozielone z ciemną (brązową lub bordo) czapeczką. Naturalnym siedliskiem tej arizemy są wilgotne lasy porastające Japonię, Koreę, Kuryle. 

Roślina występująca w Korei i Japonii, nowa w europejskich ogrodach. Jej iście są jak poszarpane parasole - dzięki swojej fakturze stanowi  w cienistych zakątkach ogrodu ciekawe towarzystwo np. dla host. Wiosną,gdy wychodzi z gruntu, jej liście są delikatnie owłosione, jednak nie tak włochate i srebrne jak liście synejlesis tojadolistnej. Od nasady łodygi w centrum liścia rozbiegają się buraczkowe nerwy.

Średniej wielkości klapowane liście rozwijają się wraz z nadejściem pierwszych cieplejszych wiosennych dni. Na początku maja pod liśćmi pojawiają się szkarłatne kwiaty. Wymaga stanowiska ocienionego, gleby zasobnej i wilgotnej (ale zdrenowanej, bez zastoin). Świeże, wiosenne liście są brązowe albo nawet buraczkowe (zwłaszcza u starszych roślin), potem po czerwonym pigmencie zostają tylko plamki.

Ta kokorycz pochodzi z Azji, obszar jej naturalnego występowania sięga na północy po półwysep Jamalski, na południe po Kazachstan; można ją znaleźć w Rosji, Mongolii i Chinach. Jako obca lecz zadomowiona roślina spotykana jest także w Skandynawii i podobno wszystkie spotykane tam rośliny to uciekinierzy z ogrodu Linneusza. Jest wysoka (najokazalsza z kokoryczy), a jej kwiaty mają kształt niemal pomponów składających się z rurkowatych kwiatków. Będzie szczęśliwa w umiarkowanie ocienionym miejscu, wilgotnym wiosną i suchszym w okresie lata. Bardzo mrozoodporna. 

Piękna, delikatna paproć o liściach jak koperek (anglojęzyczni mówią „paproć marchewkowa” a w Azji jest znana jako „koronka syczuańska”). Najlepiej czuje się w miejscach ocienionych, osłoniętych i wilgotnych. Dobrze jest okryć ją na zimę - w naszym ogrodzie rośnie już kolejny sezon.

Przepiękny jagodowiec o liściach, które złocą się na koniec sezonu. Kwitnie wiosną charakterystycznymi żółtymi dzwoneczkami. Wymagania jak u pozostałych jagodowców: stanowisko cieniste, zasobne w wilgoć i próchnicę. Tworzy regularne, gęste kępy do 45 cm wysokości.

Liście tego kopytnika są sercowate, zdobne w srebrnobiałe plamki i żyłki. Kwitnie wiosną, kwiaty są jednak słabo widoczne - ukryte wśród liści. W naturze występuje w lasach liściastych, w podłożu próchniczym, raczej okresowo podsychającym niż mokrym. Jest zimozielony, warto lekko okrywać go na zimę.

Kokoryczka inna niż wszystkie: niezbyt duże, wąskie liście zebrane są w okółkach na wysokich, wyprostowanych łodygach. Kwiaty dzwoneczkowate, nieduże, koralowe z zieloną koronką, zwieszające się z tych samych okółków co liście.

Ciemiernik cuchnący ma mocno powcinane liście i zielonkawe kwiaty, lubi cień i wilgotne podłoże. Ten ma dodatkowo białe przebarwienia na liściach. 

Języcznik o pofalowanych i poskręcanych liściach. Poskręcane liście tworzą niedużą kępkę. Będzie mu służyć cienista rabata zasobna w kompost i wilgotna, ale zdrenowana.

Trójlist o dużych, bujnych, zielonych liściach i kremowobiałych lub czysto białych kwiatach na szypułce. Bliższe badania wykazują podobieństwo tego gatunku do amerykańskiego Trillium erectum ze wschodniego wybrzeża, z którym może tworzyć mieszańce. Porasta lasy liściaste.

Kokoryczka, która wiosną ma brązowe pędy i liście; wygląda wówczas zjawiskowo. W czasie kwitnienia zielenieje i zielona pozostaje do końca sezonu.

Roślina leśna pochodząca z Azji. Kwitnie w kwietniu fioletowymi kwiatami, pod koniec kwitnienia rozwijają się liście. Liście początkowo nabiegnięte bordo, później zielone. Lubi gleby lekko wilgotne, ale dobrze zdrenowane.

Trillium sessile należy do niższych trójlistów. Na wierzchołku pstrokatych liści "siedzi" czekoladowo brązowy kwiat. Leśna roślina okrywowa, długowieczna i łatwa w uprawie choć rośnie stosunkowo wolno. Lubi zasobne,  wilgotne i ocienione miejsca.

Piękny, odwrócony sport H. „Montana Aureomarginata”: środek jest zielonkawo żółty, brzeg zielony, naciekający nieregularnie ku środkowi. Liście błyszczące.

Liście kremowe z idącymi od brzegów smugami w dwóch odcieniach ciemniejszej zieleni, brzeżki liści pofałdowane.  Od końca czerwca środek liścia przechodzi w jasną zieleń.

Wyjątkowa odmiana: blaszka liściowa z naciekami niebieskimi i zielonymi, nieregularnymi. Sport nieśmiertelnej H. „Hadspen Blue”.

Onychium japonicum to piękna, delikatna paproć o liściach jak u marchewki (Onychium cryptogrammoides jest delikatniejsze, bardziej przypomina koperek). Najlepiej czuje się w miejscach ocienionych, osłoniętych i wilgotnych, ale nie mokrych. Dobrze jest okryć ją na zimę, choć w naszej strefie klimatycznej (Polska zachodnia) jest uprawiana z powodzeniem.

Północnoamerykański gatunek storczyka spotykanego w naturze na podmokłych łąkach, torfowiskach, obrzeżach lasów, brzegach strumieni. Służy mu połączenie słonecznego lub lekko ocienionego stanowiska i stale wilgotnego, chłodnego podłoża.

Liście tej rośliny przypominają niektóre paprocie (np. paprotki lub podrzenie), dodatkowo o ich wielkim uroku decydują delikatne białe kwiaty pojawiające się w kwietniu na wysokich łodyżkach. Należy do rodziny makowatych, pochodzi z Japonii gdzie porasta lasy iglaste. Dobrze rośnie w glebie próchniczej, najlepiej wysadzić we własny kompost liściowy.

Ta piękna odmiana kokoryczki wonnej pochodzi z Japonii. Liście są zielone, dość szerokie, z nieregularnymi żółtymi smugami. Lubi umiarkowany chłód i wilgotne, zasobne podłoże. Charakterystyczne białe dzwoneczki pojawiają się w katach liściowych wiosną. 

Należy do jednej rodziny z trójlistami. Lancetowate liście rosną w okółkach, a kwiat, który tworzy się nieco ponad liśćmi wygląda jak ich kontynuacja: zielone sepale są okazałe, szerokie, na ich tle właściwe płatki wyglądają jak zielonkawożółte, grubsze nitki. Czworolist rośnie w lasach, na cienistych brzegach strumieni. Lubi gleby próchnicze, bogate w azot i stale wilgotne.

Ta piękna odmiana kokoryczki pochodzi z Japonii, a jej nazwa oznacza białego tygrysa. Rozwijające się wiosną liście są całkowicie zielone, później u nasady liścia pojawia się kredowo biała plama. Im starsza, dojrzalsza roślina tym większa biała plama u nasady liścia. Lubi umiarkowany chłód i wilgotne, zasobne podłoże. Ale dla piękniejszego wybarwienia kredowej wariegacji przydaje się trochę słońca...

Kłączowa bylina wschodniej części Ameryki Północnej. W kanadyjskich, umiarkowanie cienistych lasach tworzy podobny aspekt wiosenny jak nasze rodzime zawilce. Z płytko korzeniącego się, pełzającego kłącza wyrastają prawie jednocześnie wrębnie ponacinane, ciemnozielone od spodu, srebrzyste liście i umieszczone na długich ogonkach śnieżnobiałe kwiaty. W porównaniu z naszym krajowym, nieco efemerycznym zawilcem sprawia korzystne wrażenie rośliny eleganckiej i konkretnej.