Cieniolubne

Hosta o liściach z ciemnozielonym środkiem i złotym, szerokim brzegiem - piękny, głęboki kontrast. Dobrze rośnie zarówno w miejscu cienistym jak i słonecznym. Tworzy rozłożyste kępy. Blaszka liściowa gruba i twarda - odporna na zakusy ślimaków.

Odwrotny sport H. "Patriot": liście mają biały środek i ciemnozielony brzeg. Podobna do H. "Fire and Ice" - w pewnym sensie też przypomina płomienie, liście w podobny sposób powykręcane na końcówkach. Liście grube, twarde, nie dla ślimaków.

Liść posrebrzony, ogonki liściowe ciemne. Końcówki liści pozamieniane w  imponujące "grzebienie". Wymaga cienia lub półcienia, lubi gleby próchnicze i wilgotne o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym.

Jedna z pospolitszych amerykańskich paproci, łatwa w uprawie i bardzo tolerancyjna na różne warunki siedliskowe. Najlepiej czuje się oczywiście w próchniczej i wilgotnej glebie, bardzo dobrze znosi jednak gorsze gleby i suchsze stanowiska, daje sobie radę nawet w szczelinach skalnych. Jest częściowo zimozielona.

Szarozielone liście z czerwonymi ogonkami - największa do tej pory odmiana o czerwonych ogonkach. Płodna, co czyni z niej świetny materiał dla hodowców chcących poprzez krzyżówki uzyskać nowe odmiany. Pokrój wyprostowany.

Paproć tolerancyjna na warunki, spotykana w wielu różnorodnych siedliskach: zarówno w lasach iglastych jak i mokrych łęgach na brzegu rzek i strumieni; generalnie preferuje gleby żyzne. Wzrost w zależności od warunków - od 10 cm do ponad 0,5 m. Liście koronkowe, ładnie powycinane.

Błyszczące, mocno podzielone frondy pokazujące się wiosną są koloru ceglastego lub miedzianego, potem zielenieją, jesienią znów stają się czerwonawe. Zarodniki na spodzie frond także czerwone - stąd nazwa paproci erythro to czerwona, sora to zarodniki, zaś czerwonozawijkowa bo pastorały pokazujące się wiosną są specyficznie zawinięte i czerwone... 

Liście gęste o lekko kędzierzawych końcówkach. Tworzy ładne, zwarte, wyprostowane kępy. Dobrze rośnie w miejscach cienistych lub umiarkowanie słonecznych, wilgotnych (ale bez zastoin wody).

Podrzeń mniejszy od naszego podrzenia żebrowca. Ma dość podobne wymagania - cień, gleba kwaśna i wilgotna, nie znosi jednak (zwłaszcza zimą) zastoin wodnych - podłoże powinno więc być zdrenowane. Można sadzić na wilgotnych klifach, przy wodospadach, na wyniesionych brzegach stawów i strumieni. Paproć o ciemnozielonych frondach (wiosną rudawe)

Odmiana o niedużych lecz bardzo licznych żółtych kwiatach (podobnie jak u E. "Lemon Zest" kwiatki są dzwoneczkowate, zwarte, nie mają płatków w postaci pajączkowatych "ostróg"). Kwiaty nisko ponad liśćmi - zielonymi, mocno nakrapianymi brązem. Kwitnie długo, powtarza kwitnienie latem lub wczesną jesienią.

"Oczy węża". Sport H. "Striptease" z lepszą białą kreską oddzielającą środek od brzegu liścia.

Hosta o złotym środku liścia i zielonym brzegu - kolory intensywne, ładnie skontrastowane. Liść mocny, gruby, płaski i poziomo ułożony. Kwiaty prawie białe.

Przypomina mi „Orange Marmalade” - ma ten sam urok. Jasny (na początku ciepło żółty, potem kremowy) środek liścia okala nieregularny zielony margines.

Sympatyczna odmiana o grubym liściu z białym, nieregularnym środkiem i ciemnozielonym brzegiem. Dobrze znosi dużą dawkę słońca (należy pamiętać o podlewaniu!). Ładnie się rozrasta. 

Pofalowane, lancetowate, matowe liście, które początkowo mają jasną (żółtą) barwę, a w połowie lata zielenieją. Ich charakterystyczną cechą jest spód - biało siny i pokryty woskowym nalotem (rzadkość u host w tym kolorze).

Interesująca nieduża paproć nadająca się do obsadzania zacienionych skalniaków, wykorzystywana też do uprawy w terrariach (jest zimozielona) i niedużych pojemnikach. W naturze jej występowanie związane jest ze skałami wapiennymi - dobrze jest więc zapewnić jej podłoże z zawartością wapnia. Za sprawą fantazyjnego kształtu frond, w języku angielskim potocznie nazywana jest „smoczym ogonem”.

Masywna odmiana o błyszczących, ciemnozielonych liściach z białymi brzegami. Sport olbrzymiej lecz całkowicie zielonej H. „Elatior”. Kwiaty prawie białe.

Trójkątny, zielonkawoniebieski liść z białym, lekko pofałdowanym brzegiem. Pokrój kaskadowy, kwiaty jasne lila - prawie białe.

Średniej wielkości odmiana o sercowatych liściach. Kremowożółty środek liścia skontrastowany jest z ciemnozielonym brzegiem.

Obiecująca odmiana o szarozielonkawych liściach (opisywanych też jako kolor morza), bardzo pomarszczonych; bardzo duża i dość szybko rosnąca. Na pewno świetna do parków i dużych ogrodów, a także małych ogródków, które chciałyby mieć bardziej egzotyczny charakter. Kwiaty prawie białe - dodatkowy atut.

Roślina okrywowa o żywozielonych liściach (młode, wiosenne liście są zabarwione czerwienią i brązem, nakrapiane nierównomiernie), tworząca gęste, zwarte kępy. Wiosną (kwiecień i maj) nad liśćmi pojawiają się masowo stosunkowo duże żółte kwiaty zabarwione intensywnie ciepłym oranżem.

Grube, niebieskie liście z białym (wiosną żółtym) brzegiem, ostro zakończone.

Odmienny wygląd zawdzięcza powykręcanym liściom - powykręcane są nie tylko końcówki, ale cała blaszka. Liście niebieskawo zielone z kremowym, pofałdowanym brzegiem naciekającym w głąb liścia. Kwitnie wcześnie - z początkiem lata.

Liście grube, sercowate, o kremowobiałym środku i szerokim, zielonym brzegu. Między kolorami brzegu i środka liścia pojawia się jeszcze żółty naciek - „Color Festival” to sport hosty „Enterprise”. Tworzy rozłożyste kępy, ładnie wypełnia dolne „piętro” w ogrodzie.

Paprotka zwyczajna występuje w całej Polsce jako podszyt lasów. Jej liście są bardzo trwałe - zimozielone, rzadko wymagają kosmetycznego przycinania po zimie. W czasie suszy lub dużych mrozów, paprotka wygląda jakby uschła - traci całą wilgoć z liści; po deszczu lub po ustaniu mrozów odradza się jak feniks z popiołów... Dobry gatunek na skalniaki: wytrzymała na suszę, tolerująca stanowisko słoneczne lub jasny cień.

Świetna hosta średniej wielkości o szerokich, mięsistych, wyraźnie unerwionych liściach. Szeroki brzeg liścia jest zielonkawo niebieski, środek początkowo pistacjowy, pod koniec lata bieleje.

Fantastyczny, nowy kultywar o złotych liściach i białych kwiatach. Pęd kwiatowy ok. 20cm z 10 kwiatkami, liście do 27cm. W ogrodach zdominowanych przez zimozielone drzewa i krzewy konwalia będzie bardzo dobrą rośliną okrywową. Wystarczy wyściółkować glebę pod drzewami iglastymi i w maju będzie można przynosić do domu naręcza pachnących kwiatów.

Piękny sport H. „Captain Kirk”. Liście grube, sercowate, o białym środku i szerokim, zielonym brzegu (zieleń w dwóch odcieniach: ciemniejszym i żółtawozielonym od strony środka liścia).

Znakomity sport H. „Halcyon”: niebieski liść z wąskim żółtym środkiem. Liście są grube, ładnie wykrojone, kępa regularna, rozłożysta. Podobna do klasycznej już H. „Touch of Class”.

Niska, delikatna paproć tworząca gęste kobierce. Wymaga stanowiska wilgotnego (ale przepuszczalnego). Odkryto ją na początku XX wieku na wapiennych skałach w brytyjskim Lake District - sprawdza się jednak bardzo dobrze w podłożu kwaśnym.

Paproć o skórzastych, jasnozielonych frondach. Zimozielona. Doskonała do dużych pojemników zarówno w ogrodzie jak i w ogrodzie zimowym.  Tworzy okazałe kępy.

Paprotka zwyczajna występuje w całej Polsce jako podszyt lasów. Jej liście są bardzo trwałe - zimozielone, rzadko wymagają kosmetycznego przycinania po zimie. Dobra odmiana na skalniaki: wytrzymała na suszę, tolerująca stanowisko słoneczne lub jasny cień. Odmiana „Bifido Multifidum” ma liście rozdwojone na końcach.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie. Odmiana  „Furcata” ma rozwidlone końcówki frond.

Długosz królewski to bardzo duża, nadwodna paproć. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosną na stanowisku słonecznym. Preferuje gleby kwaśne. 

Niesamowity sport Hosty Mediovariegata Undulata: liście od początku sezonu są zupełnie białe/kremowe/maślane i w ogrodzie wyglądają jak duchy. Po kilku tygodniach zielenieją i do końca sezonu są zielone lub zielono-pasiaste.