Rośliny A-Z

Kwiaty białe, dzwonkowate z charakterystycznymi zielonymi lub żółtozielonymi „kropelkami” na końcówkach zrośniętych płatków. Wymaga stanowiska lekko ocienionego, wilgotnego, chłodnego. Śnieżyca letnia jest bardzo podobna do naszej rodzimej śnieżycy wiosennej. Jest jednak od niej znacznie wyższa, niesie więcej pojedynczych kwiatków na pędzie kwiatowym (nawet 7) i kwitnie później.

Wyselekcjonowana forma krwawnicy o niższym wzroście i kompaktowym pokroju. Intensywnie różowe kwiaty zebrane w kłosach intensywnie wabią pszczoły i motyle - w okresie kwitnienia pod kątem zainteresowania się nią pszczół może być porównana do budlei. Krwawnica polecana jest do obsadzania dużych zbiorników wodnych; można sadzić w grupach lub tylko jako pojedynczy akcent; "Robert" polecany jest do obsadzania mniejszych stawów i oczek wodnych.

I. sibirica „Percheron” to prawdziwy koń pociągowy wśród irysów: żywotny, mocny, wysoki. Kwiaty niebieskofioletowe, małe - jak przystało na kosaćca syberyjskiego. Kwitnie obficie i bardzo wcześnie - zaczyna już w połowie maja. Rewelacyjny do parków, dużych ogrodów, założeń naturalistycznych.

Kwiaty jasnoróżowe, bardzo liczne w okresie kwitnienia, o nietypowej budowie: nie mają sterczących pionowo płatków górnych, za to mają aż 6 szerokich płatków dolnych. Ładnie prezentują się nad wodą.

Rdest wężownik występuje w naturze na mokrych łąkach. Ma kwiaty bladoróżowe, u odmiany "Superba" większe i "pełniejsze" niż u gatunku (wielkości sporego kciuka). Stosowany jest do obsadzania zbiorników wodnych, do okrywania i umacniania kłopotliwych brzegów i skarp - doskonała roślina okrywowa! Bardzo dobrze daje sobie radę także w przeciętnych warunkach ogrodowych, wystarcza mu przeciętnie wilgotna gleba i chętnie lekko ocienione stanowisko.

Odmiana piękna, żywotna, wyróżniona przez Amerykańskie Towarzystwo Miłośników Irysów. Kwiaty niemal czysto białe - z nieznaczną zielonkawą plamką u nasady szerokich płatków; duże i liczne.

Kwiat biały, dzwonkowaty z charakterystycznymi zielonymi znaczkami na wewnętrznych, krótszych i lekko schowanych płatkach. Ich pojawienie się zwiastuje koniec zimy. Wymaga stanowiska lekko ocienionego, wilgotnego, chłodnego, mile widziany kompost liściowy - śnieżyczka jest gatunkiem występującym w wilgotnych lasach i zaroślach .

Oferujemy rośliny w doniczkach p9, sadzone w 2023r. po kilka cebulek.

Naturalnym siedliskiem tego mikołajka jest północnoamerykańska preria. W ogrodzie dobry jako soliter lub sadzony w niedużych grupach, także w towarzystwie traw. Z rozety srebrnozielonych liści wyrasta sinoniebieski, rozgałęziony i ulistniony pęd kwiatowy. Kwiaty mikołajka stanowią doskonały pożytek dla pszczół i motyli - zawsze uwijają się przy nim roje owadów; ze względu na wysoką wydajność miodową i pyłkową polecany jest do obsadzania ogrodów przy pasiekach.

Ulepszona wersja bodziszka wspaniałego -odmiana nieco niższa i jeszcze obficiej kwitnąca.  Kwiaty utrzymują się długo, szczególnie na stanowisku słonecznym. Jak większość bodziszków nie wymaga obfitego podlewania, jest więc dobrym rozwiązaniem do niepodlewanych parków i ogrodów, nasadzeń miejskich. Bardzo dobry do podsadzania krzewów i drzew.

Ulepszona wersja bodziszka wspaniałego -odmiana nieco niższa i jeszcze obficiej kwitnąca.  Kwiaty utrzymują się długo, szczególnie na stanowisku słonecznym. Jak większość bodziszków nie wymaga obfitego podlewania, jest więc dobrym rozwiązaniem do niepodlewanych parków i ogrodów, nasadzeń miejskich. Bardzo dobry do podsadzania krzewów i drzew.

Bylina rodzima dla Europy południowej i środkowej, występuje naturalnie także w Polsce w dolinach Odry i Warty. Wszędzie rzadka i zagrożona wymarciem, w Polsce objęta całkowitą ochroną. Preferuje stanowisko o glebie zasobnej i przepuszczalnej, słoneczne lub lekko ocienione - idealne jest dla niej dosłoneczne zbocze, murawa kserotermiczna, przy czym w okresie rozwoju rośliny, od wiosny do czasu kwitnienia, nie powinna zaznawać suszy. Tworzy dość zwarte kępy przypominających trawę liści, ponad którymi w okresie kwitnienia unoszą się bardzo liczne i dość duże gwiazdy białych kwiatów. Chętnie odwiedzana przez pszczoły i motyle.

Bardzo tolerancyjna, odporna, łatwa roślina coraz częściej spotykana w naszych ogrodach. Ma ciemnozielone, błyszczące, ząbkowane liście. Kwiaty przypominające żółwie wychylające się ze skorupy pojawiają się już w lipcu i trwają bardzo długo - nawet do pierwszych dni października. Najlepiej się czuje w miejscu słonecznym i wilgotnym (jest rośliną bagienną), choć dobrze znosi stanowiska stosunkowo suche. Świetnie wygląda sadzony w grupach.

"Krokus jesienny", "żółty zimowit". Cebulki sternbergii sadzimy podobnie jak zimowity, na przełomie lata i jesieni, w przepuszczalnym podłożu na nasłonecznionym stanowisku - może to być np. skalniak, łąka lub trawnik (jeśli pierwsze koszenie wykonamy nie wcześniej niż w czerwcu). Trawiaste liście pojawiają się wiosną i trwają do czerwca, a po ich zaschnięciu, w okresie spoczynku, sternbergia lubi mieć sucho. Kwitnie jesienią żółtymi kwiatami. 

Na oko niska trawka porastająca suche, żwirowe lub kamieniste miejsca, często w szczelinach między kamieniami - będzie się dobrze czuła na skalniaku, na suchej łące, ugorze kserotermicznym. W sierpniu, w okresie kwitnienia, osiąga wysokość ponad pół metra. Drobne kwiatki zebrane są w płaskie kwiatostany i jarzą się intensywną żółcią. Jesienią charakter rośliny zmienia się - nie jest już niską trawką lecz zimozieloną krzewinką...

To niewielkie kompaktowe parzydło osiąga wzrost zaledwie 40cm (z kwiatami) - jest idealne do mniejszych ogrodów. Potrzebuje miejsca ocienionego i wilgotnego. Kwiaty białe wyniesione ponad kępę liści, delikatne. Liście bardzo mocno powcinane, koronkowe sprawiają, że kępka parzydła ma ciekawą fakturę - świetny towarzysz dla funkii i innych cieniolubnych bylin o dużych, gładkich liściach.

To niewielkie kompaktowe parzydło osiąga wzrost zaledwie 30cm (z kwiatami) - jest idealne do mniejszych ogrodów. Potrzebuje miejsca ocienionego i wilgotnego. Kwiaty białe wyniesione ponad kępę liści zebrane w grube, krótkie kiście. Liście bardzo mocno powcinane, koronkowe sprawiają, że kępka parzydła ma ciekawą fakturę - świetny towarzysz dla funkii i innych cieniolubnych bylin o dużych, gładkich liściach.

Pierwiosnek o kandelabrowych kwiatach wyniesionych wysoko ponad przycupniętą przy ziemi rozetę liści. Kwiaty w ciepłym odcieniu żółci i fioletu - jest to mieszaniec P. bulleyana x P. beesiana. Świetnie wyglądają wysadzone w ogrodzie bagiennym wśród paproci podobnego siedliska i roślin o większych liściach (np. Darmera peltata).

Dobrze znany pierwiosnek tutaj w wersji nie żółtej, lecz kolorowej: kwiaty w ciepłych odcieniach żółci, oranżu, czerwieni i bordo. najlepiej sadzić w grupach po kilka - wtedy jest szansa na różne kolory. W kolejnym roku można już liczyć na własne siewki. Lubi miejsca lekko ocienione, osłonięte i stale wilgotne - naturalne miejsca występowania tego pierwiosnka to stare parki, brzegi cieków wodnych, skraj wilgotnych łąk.

Niski dzwonek o złotych liściach i masie fioletowych kwiatków latem. Lubi miejsca słoneczne lub lekko ocienione (tu będzie najlepiej wybarwiony), podłoże przepuszczalne, niepozwalające na zaleganie wody ale wilgotne. Idealny na skalniaki, murki, skłony. 

Driakiew lubi suche i słoneczne stanowiska. W naturze można ją spotkać na suchych murawach i wapiennych górskich zboczach. Rośnie tworząc poduszki, nad którymi unoszą się różowe lub niebieskie kwiaty (u odmiany "Pink Mist" są oczywiście różowe) na gołych i stosunkowo mocnych łodyżkach - można je wykorzystywać do bukietów i do plecenia naturalnych wianków. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Uwielbiana przez motyle.   

Szałwia omszona to doskonała propozycja na słoneczne i suche miejsca (dobrze znosi suszę zadomowiona, dobrze ukorzeniona). "East Friesland" to odmiana kompaktowa, długo kwitnąca i chętnie odwiedzana przez motyle. 

Odmiana o pięknych, jasnoniebieskich kwiatach. Kwitnie wcześnie.

Szałwia omszona to doskonała propozycja na słoneczne i suche miejsca (dobrze znosi suszę zadomowiona, dobrze ukorzeniona). "Ibiza" to odmiana niska, kompaktowa, długo kwitnąca i chętnie odwiedzana przez motyle. Ładnie prezentuje się w pojemnikach. 

Jeden z piękniejszych polskich ostów, o zwieszających się sporych kwiatach. Przydatny do tworzenia rabat w stylu kwietnej łąki czy prerii - świetny w towarzystwie traw i innych roślin kwitnących. Rośnie na glebach ubogich i suchych, gliniastych, piaszczystych, chętnie z zawartością wapnia. Wabi olbrzymie ilości pszczół i motyli. Pracowite zapylacze spędzają na pojedynczym kwiecie sporo czasu (dzięki dużej ilości rurkowatych kwiatków składających się na koszyczek)  i dają nam szansę dobrze się obejrzeć.

Kompaktowy penstemon o bordowych liściach i kwiatach lila - piękne zestawienie kolorów. Oprócz tego, że piękny, według hodowcy ma jeszcze mieć zaletę bardzo wysokiej mrozoodporności (nawet 3-cia strefa, co odpowiada Kanadzie z -40°C mrozu). Lubi miejsca słoneczne, podłoże przepuszczalne, bez zastoin. Zadomowiony dobrze zniesie okresową suszę. Świetnie wygląda sadzony w grupach, dobry do pojemników. 

Driakiew lubi suche i słoneczne stanowiska. W naturze można ją spotkać na suchych murawach i wapiennych górskich zboczach. Rośnie tworząc poduszki, nad którymi unoszą się różowe lub niebieskie kwiaty (u odmiany "Butterfly Blue" mają niebieski odcień fioletu) na gołych i stosunkowo mocnych łodyżkach - można je wykorzystywać do bukietów i do plecenia naturalnych wianków. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Uwielbiana przez motyle

Roślina atrakcyjna zarówno ze względu na kwiaty (przypominające kwiatostany ostu) jak i liście – lśniące, ciemnozielone z białym rysunkiem. Kwiaty mają wartość florystyczną jako cięte, można je także suszyć albo zostawiać jako atrakcję ogrodu zimą. Wabią pszczoły i motyle. Jak każdy mikołajek - wymaga gleby dobrze zdrenowanej i suchej, stanowiska zdecydowanie słonecznego.

Tę kokorycz można spotkać w polskiej przyrodzie od około połowy XIXw. jako roślinę obcą lecz zadomowioną. Lubi gleby żyzne, choć toleruje uboższe, piaszczyste lub gliniaste. Ważne, by były przepuszczalne - stanowisko mokre zimą może oznaczać jej koniec. Poszczególne osobniki nie są długowieczne, dają natomiast obfity samosiew. Jej żółte kwiaty są prawdziwym skarbem w cienistych miejscach, zwłaszcza że kwitnie bardzo długo, od późnej wiosny aż do wczesnej jesieni. Nieoceniona w parkach i ogrodach leśnych. 

Amerykański kuzyn naszego pełnika jest u siebie rośliną o ograniczonym zasięgu i występowaniu i z tej racji objęty ochroną. Obecny na mokradłach i wzdłuż strumieni, w miejscach ocienionych. Niższy i o jaśniejszych kwiatach niż pełnik europejski lub chiński.

Ogrodowa odmiana tataraku zwyczajnego o długich, mieczowatych liściach w kremowobiałe i zielone pasy. Tatarak paskowany dorasta do około metra (rośnie wolniej i nie osiąga takiej wielkości jak czysty gatunek).

Roślina elegancka – biały kwiat w formie spaty (po przekwitnięciu pojawi się w jego miejsce kolba z czerwonymi jagodami), błyszczące, ciemnozielone liście. Jej nazwa wywodzi się z greki i oznacza „bagienną piękność”.

W naturze porasta żyzne i wilgotne lasy bukowe lub inne liściaste, częsty nad strumieniami - w Polsce na stanowiskach naturalnych objęty jest ochroną. Wiosną kwitnie masowo. Chętnie sadzony w cienistych, wilgotnych ogrodach i parkach a niegdyś - ważna roślina przyklasztornych herbariów w całej Europie.

Turzyca popularna w Polsce, zwłaszcza na nizinach. Spotykana najczęściej na siedliskach zasobnych – torfowiskach, starorzeczach, brzegach glinianek, rowów. Na stanowiskach występuje licznie, często tworząc zwarte monokultury. Przydatna w obsadzeniach naturalistycznych, szczególnie gdy potrzebne są duże, jednolite połacie na granicy lądu i wody. Stosowana w biologicznych oczyszczalniach ścieków.

Ponikło to rodzima bylina przypominająca drobniutką trawkę. W naturalnych zbiornikach porasta strefę brzegową (ważna rola ponikła dla umacniania brzegów). W sadzawce stworzy swego rodzaju delikatny, podwodny trawnik.

Odmiana wiązówki charakteryzująca się złotymi przebarwieniami na ciemnozielonych liściach. Potrafi być dużą byliną o walorach architektonicznych - w założeniu ogrodowym może pełnić rolę krzewu; potrafi też zająć skromniejsze miejsce wśród traw na łące i pokazać swoją urodę tylko w czasie kwitnienia.