Ogrody Wodne

Niewielka odmiana o złotych liściach z zielonym brzegiem. Liście sercowate, kształtne. Sympatyczna.

Fantastyczna bylina zadarniająca do wilgotnych i mokrych miejsc (ale dobrze znosi także okresowe przesuszenie). Bardzo dobra do maskowania nieatrakcyjnych brzegów zbiorników wodnych - rośnie zarówno na brzegu jak i w płytkiej wodzie.

To chyba jedna z najpiękniejszych roślin wodnych o liściach pływających. Pomimo że jej kwiaty są bardzo niepozorne, liście kotewki nie pozwolą nam się nudzić. 

Jeżogłówka jest niesłusznie rośliną niedocenianą przez projektantów i właścicieli sadzawek. W płytkiej strefie brzegowej tworzy „szuwary” podobne do tataraku jednak nieco niższe. Może być sadzona z tatarakami, irysami wodnymi, pałkami, trzciną i podsadzana np. bodziszkiem błotnym czy niezapominajkami dla dodania koloru. Zakwita zabawnymi, kolczastymi kulkami.

Oczeret w poprzeczne kremowe i zielone paski. Nadaje się nawet do niewielkich sadzawek. 

Roślina z rodziny ciborowatych dorastająca do 1 metra. Nazwa wzięła się od charakterystycznie trójkanciastej, ostro zakończonej łodygi przypominającej sztylet. Występuje na bagnach i torfowiskach, na mulistych brzegach stawów. Oczeret ten został wpisany do Czerwonej Księgi Roślin - grozi mu wyginięcie.

Wysoka roślina niezbędna do utworzenia strefy szuwarowej w dużym stawie. Liście w pionowe zielone i białe prążki (z daleka kolory się zlewają i roślina wydaje się jasnozielona lub prawie kremowa).

Rodzima strzałka wodna o mocno powcinanych, „ostrych” strzałkowatych liściach. Rośnie zarówno na płyciznach jak i całkiem głęboko. W wodzie o głębokości około metra pozostanie rośliną podwodną i będzie miała długie, wstęgowate liście lub wykształci podługowate liście pływające; na stanowiskach z płytszą wodą, przy brzegach, jej liście będą mieć kształt ostrych grotów strzał. Wymaga żyznego podłoża. Może rosnąć zarówno w wodach stojących jak i wolno płynących rzeczkach czy strumykach. Kępa tej strzałki doskonale urozmaici fakturę sąsiadującej z nią zieleni.

Strzałka to jedna z niewielu roślin (obok Pontederii, Thalii i pałek wodnych), którą można sadzić w dość głębokiej wodzie (nawet około pół metra) i której liście będą znacznie wyrastały ponad powierzchnię. Tworzy gęste łany świeżej zieleni i jej główną ozdobą są strzałkowate liście, białe kwiatki są raczej niepozorne. Całkowicie mrozoodporna. Wymaga bogatego podłoża. Jej bulwki to ceniony kaczy przysmak - w stawie naturalnym będą z pewnością częstym gościem…

Roślina wodna, którą często spotka się nad brzegami rzek, na torfowiskach i starorzeczach. Zaczyna wegetację wczesną wiosną. Liście lancetowate, pierwsze wiosenne liście brązowe, z czasem zielenieją.

Wielokolorowe liście (różowo-kremowo-zielone) są rekompensatą za mało interesujące, niewielkie kwiatki. Tułacz nie ma wielkich wymagań co do stanowiska, jest dobrą rośliną okrywową. Ma tendencję do wędrowania po ogrodzie (stąd polska nazwa), dlatego w naszym ogrodzie rośnie w zadołowanej dużej donicy (70 cm średnicy).

Ozdobna trawa o bardzo silnie skontrastowanej kolorystyce biało-zielonych liści. Dobrze znosi miejsca mokre, bagniste ale rośnie także na suchszych stanowiskach.

Niska odmiana o żółtych kwiatach polecana wszędzie tam, gdzie od rośliny wymaga się przede wszystkim, żeby była niewymagająca. Bardzo dobrze znosi stanowisko słoneczne, nawet podsychające. Kwitnie niezwykle obficie

Niewielka, klasyczna, niezawodna przy obsadzaniu brzegów i nasadzeniach masowych. Liście jasnozielone z kremowożółtym brzegiem. Ładnie się rozrasta i szybko tworzy zwarte, zgrabne kępy. Kwitnie długo i bardzo obficie fioletowymi kwiatami. Jest niewybredna - pasuje jej w zasadzie każde stanowisko, od słonecznego po cieniste. Znosi okresowy brak wody, choć oczywiście całą swą urodę pokazuje właściwie podlewana.

Szachownica kostkowata nazwę zawdzięcza zadziwiającemu rysunkowi kratki na swych dużych kwiatach w odcieniach fioletu i bieli. Lubi stanowiska wilgotne i półcieniste - sprawdzi się w jasnym cieniu pod drzewami lub wysadzona w trawie w miejscu wilgotnej łąki (koszonej dopiero pod koniec czerwca lub w lipcu, gdy szachownica przekwitnie i się obsieje).

Odmiana wiązówki charakteryzująca się złotymi przebarwieniami na ciemnozielonych liściach. Potrafi być dużą byliną o walorach architektonicznych - w założeniu ogrodowym może pełnić rolę krzewu; potrafi też zająć skromniejsze miejsce wśród traw na łące i pokazać swoją urodę tylko w czasie kwitnienia.

Ponikło to rodzima bylina przypominająca drobniutką trawkę. W naturalnych zbiornikach porasta strefę brzegową (ważna rola ponikła dla umacniania brzegów). W sadzawce stworzy swego rodzaju delikatny, podwodny trawnik.

Turzyca popularna w Polsce, zwłaszcza na nizinach. Spotykana najczęściej na siedliskach zasobnych – torfowiskach, starorzeczach, brzegach glinianek, rowów. Na stanowiskach występuje licznie, często tworząc zwarte monokultury. Przydatna w obsadzeniach naturalistycznych, szczególnie gdy potrzebne są duże, jednolite połacie na granicy lądu i wody. Stosowana w biologicznych oczyszczalniach ścieków.

W naturze porasta żyzne i wilgotne lasy bukowe lub inne liściaste, częsty nad strumieniami - w Polsce na stanowiskach naturalnych objęty jest ochroną. Wiosną kwitnie masowo. Chętnie sadzony w cienistych, wilgotnych ogrodach i parkach a niegdyś - ważna roślina przyklasztornych herbariów w całej Europie.

Roślina elegancka – biały kwiat w formie spaty (po przekwitnięciu pojawi się w jego miejsce kolba z czerwonymi jagodami), błyszczące, ciemnozielone liście. Jej nazwa wywodzi się z greki i oznacza „bagienną piękność”.

Ogrodowa odmiana tataraku zwyczajnego o długich, mieczowatych liściach w kremowobiałe i zielone pasy. Tatarak paskowany dorasta do około metra (rośnie wolniej i nie osiąga takiej wielkości jak czysty gatunek).

Amerykański kuzyn naszego pełnika jest u siebie rośliną o ograniczonym zasięgu i występowaniu i z tej racji objęty ochroną. Obecny na mokradłach i wzdłuż strumieni, w miejscach ocienionych. Niższy i o jaśniejszych kwiatach niż pełnik europejski lub chiński.

Tę kokorycz można spotkać w polskiej przyrodzie od około połowy XIXw. jako roślinę obcą lecz zadomowioną. Lubi gleby żyzne, choć toleruje uboższe, piaszczyste lub gliniaste. Ważne, by były przepuszczalne - stanowisko mokre zimą może oznaczać jej koniec. Poszczególne osobniki nie są długowieczne, dają natomiast obfity samosiew. Jej żółte kwiaty są prawdziwym skarbem w cienistych miejscach, zwłaszcza że kwitnie bardzo długo, od późnej wiosny aż do wczesnej jesieni. Nieoceniona w parkach i ogrodach leśnych. 

Roślina atrakcyjna zarówno ze względu na kwiaty (przypominające kwiatostany ostu) jak i liście – lśniące, ciemnozielone z białym rysunkiem. Kwiaty mają wartość florystyczną jako cięte, można je także suszyć albo zostawiać jako atrakcję ogrodu zimą. Wabią pszczoły i motyle. Jak każdy mikołajek - wymaga gleby dobrze zdrenowanej i suchej, stanowiska zdecydowanie słonecznego.

Driakiew lubi suche i słoneczne stanowiska. W naturze można ją spotkać na suchych murawach i wapiennych górskich zboczach. Rośnie tworząc poduszki, nad którymi unoszą się różowe lub niebieskie kwiaty (u odmiany "Butterfly Blue" mają niebieski odcień fioletu) na gołych i stosunkowo mocnych łodyżkach - można je wykorzystywać do bukietów i do plecenia naturalnych wianków. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Uwielbiana przez motyle

Kompaktowy penstemon o bordowych liściach i kwiatach lila - piękne zestawienie kolorów. Oprócz tego, że piękny, według hodowcy ma jeszcze mieć zaletę bardzo wysokiej mrozoodporności (nawet 3-cia strefa, co odpowiada Kanadzie z -40°C mrozu). Lubi miejsca słoneczne, podłoże przepuszczalne, bez zastoin. Zadomowiony dobrze zniesie okresową suszę. Świetnie wygląda sadzony w grupach, dobry do pojemników. 

Jeden z piękniejszych polskich ostów, o zwieszających się sporych kwiatach. Przydatny do tworzenia rabat w stylu kwietnej łąki czy prerii - świetny w towarzystwie traw i innych roślin kwitnących. Rośnie na glebach ubogich i suchych, gliniastych, piaszczystych, chętnie z zawartością wapnia. Wabi olbrzymie ilości pszczół i motyli. Pracowite zapylacze spędzają na pojedynczym kwiecie sporo czasu (dzięki dużej ilości rurkowatych kwiatków składających się na koszyczek)  i dają nam szansę dobrze się obejrzeć.

Szałwia omszona to doskonała propozycja na słoneczne i suche miejsca (dobrze znosi suszę zadomowiona, dobrze ukorzeniona). "Ibiza" to odmiana niska, kompaktowa, długo kwitnąca i chętnie odwiedzana przez motyle. Ładnie prezentuje się w pojemnikach. 

Odmiana o pięknych, jasnoniebieskich kwiatach. Kwitnie wcześnie.

Szałwia omszona to doskonała propozycja na słoneczne i suche miejsca (dobrze znosi suszę zadomowiona, dobrze ukorzeniona). "East Friesland" to odmiana kompaktowa, długo kwitnąca i chętnie odwiedzana przez motyle. 

Driakiew lubi suche i słoneczne stanowiska. W naturze można ją spotkać na suchych murawach i wapiennych górskich zboczach. Rośnie tworząc poduszki, nad którymi unoszą się różowe lub niebieskie kwiaty (u odmiany "Pink Mist" są oczywiście różowe) na gołych i stosunkowo mocnych łodyżkach - można je wykorzystywać do bukietów i do plecenia naturalnych wianków. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Uwielbiana przez motyle.   

Niski dzwonek o złotych liściach i masie fioletowych kwiatków latem. Lubi miejsca słoneczne lub lekko ocienione (tu będzie najlepiej wybarwiony), podłoże przepuszczalne, niepozwalające na zaleganie wody ale wilgotne. Idealny na skalniaki, murki, skłony. 

Dobrze znany pierwiosnek tutaj w wersji nie żółtej, lecz kolorowej: kwiaty w ciepłych odcieniach żółci, oranżu, czerwieni i bordo. najlepiej sadzić w grupach po kilka - wtedy jest szansa na różne kolory. W kolejnym roku można już liczyć na własne siewki. Lubi miejsca lekko ocienione, osłonięte i stale wilgotne - naturalne miejsca występowania tego pierwiosnka to stare parki, brzegi cieków wodnych, skraj wilgotnych łąk.

Pierwiosnek o kandelabrowych kwiatach wyniesionych wysoko ponad przycupniętą przy ziemi rozetę liści. Kwiaty w ciepłym odcieniu żółci i fioletu - jest to mieszaniec P. bulleyana x P. beesiana. Świetnie wyglądają wysadzone w ogrodzie bagiennym wśród paproci podobnego siedliska i roślin o większych liściach (np. Darmera peltata).

To niewielkie kompaktowe parzydło osiąga wzrost zaledwie 30cm (z kwiatami) - jest idealne do mniejszych ogrodów. Potrzebuje miejsca ocienionego i wilgotnego. Kwiaty białe wyniesione ponad kępę liści zebrane w grube, krótkie kiście. Liście bardzo mocno powcinane, koronkowe sprawiają, że kępka parzydła ma ciekawą fakturę - świetny towarzysz dla funkii i innych cieniolubnych bylin o dużych, gładkich liściach.