Rośliny A-Z

Tworzy gęste, regularne kępy sterczących, szydlastych, stalowoniebieskich liści. Występuje na terenach mokrych i wilgotnych na całej kuli ziemskiej, najchętniej tam, gdzie gleby są ciężkie, zbite, częsty na wilgotnych pastwiskach. Zimozielony. 

Pełnik europejski to gatunek rodzimy - kiedyś często obecny na mokrych łąkach i wzdłuż strumieni, dziś spotykany coraz rzadziej, objęty ochroną. Nazywany pełnikiem dla swego pełnego, kulistego kwiatu. Jest też symbolem ziemi kłodzkiej (zwany tam „różą kłodzką”).

Turzyca kosmopolityczna, pospolita na terenie całej Polski: na torfowiskach, mokradłach, brzegach zbiorników wodnych. Z uwagi na urodę jasnozielonych, przewieszających się fontannowo liści i wydatnych kwiatostanów, chętnie stosowana do obsadzania stawów o charakterze naturalistycznym. Wykorzystywana do rekultywacji terenów podmokłych, a także w biologicznych oczyszczalniach ścieków.

W maju z pełzającego kłącza wyrastają najpierw liczne, gwiazdkowate, zebrane na łodygach po kilka lub kilkanaście, białe i jasnoróżowe kwiaty.

Trawa rozpowszechniona niemal na całym świecie. Występuje na mokrych łąkach o glebach żyznych i kwaśnych  wchodząc w skład zespołu zwanego „łąką trzęślicową”.  Łąki takie ze względu na swoje piękno i bogaty skład gatunkowy uznawane są za skarb naturalnego krajobrazu. Znajdziemy na nich takie rośliny: kaczeńce, mieczyki dachówkowaty i błotny, kosaćce syberyjskie, goździka pysznego, goryczkę wąskolistną, storczyki.

Piękna roślina do nasadzeń parkowych i zadrzewionych części ogrodów. Dzięki białym obramowaniom końcówek liści jest atrakcyjna nie tylko w porze kwitnienia. Dodatkową ozdobą są wygięte sierpowato czerwonobrązowe łodygi. 

Liście eliptyczne, szersze i trochę bardziej okrągłe niż u kokoryczki wonnej. Białe, dzwonkowate kwiatki z zielonkawymi końcówkami wyrastają na krótkich szypułkach. Dobrze się czuje na stanowisku zacienionym, lekko wilgotnym (choć dobrze znosi susze). Dobra towarzyszka host, paproci, parników i innych roślin cieniolubnych.

Roślina pochodząca z Ameryki Północnej, rozprzestrzeniona głównie na jej zachodnich obszarach sięgając aż po Kanadę. W Europie uprawiana głównie w akwariach. Delikatne pierzaste liście zebrane są okółkowo wokół ciemnoczerwonych łodyg – wygląda to bardzo dekoracyjnie. Jest rośliną o silnych właściwościach tlenotwórczych.

Świetnie czuje się na cienistym i wilgotnym stanowisku - w naturze jest rośliną charakterystyczną dla mokrych lasów liściastych. Tworzy niskie, zwarte kępy delikatnych, jasnozielonych liści - ładnie rozświetla zacienione brzegi stawów i strumieni.

Występuje w zbiornikach naturalnych i sztucznych (jeziora, stawy, starorzecza, glinianki). Wymaga wód stojących lub wolno płynących i żyznego podłoża.

Podstawowa roślina do każdego oczka wodnego. Cechuje ją niezwykła tolerancja na warunki, w jakich przychodzi jej rosnąć: może być rośliną podwodną (głębokość prawie do 1m).

Bylina charakterystyczna dla mokrych łąk, łęgów, brzegów strumieni, powszechna na całej półkuli północnej. Liście szorstkie, wachlarzowate; kwiaty niewielkie, czerwone lub czerwonobrązowe zwieszające się na wysokich, delikatnych łodyżkach powyżej liści. Nadaje się do wysadzania w miejscach słonecznych i cienistych.

Roślina występująca naturalnie na terenie całej Polski - można ją spotkać na mokrych łąkach razem z firletką czy wiązówką. Wymaga stanowiska stale wilgotnego. Kwitnie jaskrawożółtymi kwiatami.

Turzyca ta występuje na mokrych łąkach i brzegach zbiorników wodnych całej Europy. Rośnie na stanowisku zacisznym o żyznym, mulistym podłożu. W sprzyjających warunkach tworzy dość wysokie gęste łany, w zwartych nasadzeniach nie wpuszcza innych roślin (nie dopuszcza więc do zachwaszczenia). Nie jest inwazyjna i nie rozrasta się nadmiernie. Dobrze nosi zasolenie wody. Wykorzystywana w biologicznych oczyszczalniach ścieków - redukuje zanieczyszczenie potasem.

Niezwykle ekspansywna trawa występująca powszechnie w miejscach mokrych i podmokłych: na brzegach stawów, jezior i rzek. Dobrze znosi wody płynące - może służyć do obsadzania strumieni. Szczególnie chętnie występuje tam, gdzie podłoże jest żyzne.

Pięknie pachnąca mięta o podłużnych liściach (można wykorzystywać w kuchni). Niższa i nie tak intensywnie rosnąca jak mięta nadwodna - trzyma się raczej w kępie, nie wędruje. Przyda się do wysadzenia wokół sadzawki - rośnie gęsto, jest zwarta i niska, ładnie zaciera granicę między brzegiem i wodą.

Firletka to roślina mokrej lub wilgotnej (stale lub tylko okresowo) łąki. Lubi wilgoć w strefie korzeniowej, nie może jednak rosnąć w wodzie. Łąka porośnięta firletką przebarwia się w okresie jej kwitnienia na różowo. Rośnie masowo na koszonych, naturalistycznych łąkach obok trzęślicy, bodziszka, wiązówki, kaczeńców (po przekwitnięciu i skoszeniu zakwitnie jeszcze raz).

Warto go sadzić ze względu na jego naturalny, lekko dziki wygląd oraz długie kwitnienie, które przyciąga owady zapylające. Jest rośliną łatwą w uprawie, odporną na mróz i mało wymagającą w pielęgnacji. Preferuje stanowiska słoneczne lub lekko cieniste oraz gleby umiarkowanie wilgotne, żyzne i przepuszczalne, choć jest dość tolerancyjny na różne warunki. Może być wykorzystany w ogrodach deszczowych typu suchego i do nasadzeń łąkowych. Dziś trochę staroświecki, a niegdyś popularna roślina na rabaty (dopóki do handlu nie weszły odmiany pełne i o kolorowych kwiatach), bukieciarska, zielarska. 

Popularna roślina okrywowa na „trudne stanowiska”: dobrze znosi niemal każde warunki. Rośnie w suchym miejscu w półcieniu, w wilgotnym – w pełnym słońcu; świetnie sprawdza się na skarpach schodzących do wody. Liście jasnozielone, matowe, pokryte są drobnymi włoskami dzięki którym na powierzchni długo utrzymują się krople wody.

Niewysoka trawa występująca na wilgotnych łąkach. Jej niezwykle delikatne i dekoracyjne kwiatostany dodają łące dynamiki: drżą przy najlżejszym nawet podmuchu wiatru. Rozrasta się poprzez krótkie rozłogi, jest długowieczna. Można stosować jako roślinę okrywową. Dobrze znosi zarówno okresowe zalewanie, jak i okresy suszy - dobry wybór do ogrodów deszczowych.

Rozpowszechniony w całej Polsce (i na świecie - jest to gatunek kosmopolityczny), trudno wyobrazić sobie bez niego łąkę, miedzę czy przydrożne zarośla. Kwiaty fioletoworóżowe są miododajne - wabią pszczoły i motyle.

Roślina charakterystyczna dla wilgotnych łąk trzęślicowych, często spotykana także na skrajach lasów i zarośli. Kulki niebieskich lub fioletowych kwiatów (ok. 2 cm średnicy) unoszą się wśród traw wabiąc owady. Roślina zielarska (wykorzystuje się głównie kłącze).

W wilgotnym naturalistycznym ogrodzie utrzymywanym w charakterze mokrej łąki dodaje lekkości i bieli - kwiaty unoszą się ponad łąką na różnych wysokościach (jeśli roślina czuje się dobrze, sięgają około 1,5m). Znajduje zastosowanie w ogrodach deszczowych - dobrze znosi okresowe zalewanie i następujący po nim okres suszy.

Długowieczna, niewymagająca, odporna bylina występująca na suchych łąkach, murawach, skrajach lasów. Zadowala się glebami słabymi, piaszczystymi i suchymi. W większych nasadzeniach kwiaty tej firletki tworzą gęstą, intensywnie różową chmurę; są miododajne - polecane dla pszczelarzy. Wszystko to sprawia, że jest nie tylko chętnie uprawiana w ogrodach, ale jest też doskonałą rośliną miejskiej łąki i suchego ogrodu deszczowego.

Występuje na terenie całej Polski na mokradłach, brzegach zbiorników wodnych. Wspaniała turzyca o pięknym, fontannowym pokroju, tworząca bardzo gęste, zwarte kępy. Przydatna do obsadzania stawów o charakterze naturalistycznym, mokrych łąk, stref czyszczących w stawach. Dobrze znosi okresowe przesychanie; idealna do uprawy hydroponicznej (np. pływające wyspy).

W Polsce można spotkać ten czosnek na mokrych łąkach, częściej w południowej części kraju i w dolinach rzek (Bug, Odra, Wisła). W okresie kwitnienia chętnie odwiedzany przez błonkoskrzydłe i motyle.

Potocznik można spotkać nad brzegami strumieni, jezior, stawów. Łatwo przystosowuje się do głębokości wody, w której przychodzi mu rosnąć: w głębszej wodzie będzie rośliną podwodną lub pływającą, rosnąc na mokrym brzegu wyrośnie wysoko i bujnie (z łatwością osiągnie ponad metr wysokości). Zdarza mu się też porastać unoszące się na wodzie gałęzie, suche trzciny itp. - może być stosowany do obsadzania pływających wysp. Kwitnie białymi baldachami.

Turzyca występująca na mokrych terenach leśnych (lasy łęgowe) w całej niemal Europie (z wyjątkiem regionów wschodnich i północnych). Liście i piękne, długie kłosy są charakterystycznie łukowato wygięte. Chętnie stosowana w zacienionych i mokrych założeniach parkowych, a z racji dość dobrej tolerancji na okresowe przesuszenie, także w ogrodach deszczowych. Tworzy gęste, zimozielone kępy.

Bylina o dość dużych (jednak mniejszych niż u malwy), bladoróżowych kwiatach, wysoka - w okresie kwitnienia może osiągać nawet 2 metry. Z uwagi na dużą tolerancję na zasolenie, doskonała do obsadzania poboczy dróg i miejskich ogrodów deszczowych typu suchego. Dobrze się odnajdzie także w założeniach naturalistycznych, ogrodach stylizowanych na ogródek wiejski. Warto sadzić w grupach po kilka sztuk. Chętnie odwiedzana przez owady szukające pożytku. 

Szerokie, płaskie (ok. 1,5 cm), jasnozielone liście tworzą zwarte duże kępy. Występuje na mokrych łąkach, łęgach, na terenach okresowo zalewanych, na brzegach wód. Rozrasta się przy pomocy silnych kłączy. Dobry wybór do ogrodów deszczowych (toleruje okresowe przesuszenie), do umacniania brzegów stawów.

Bylina o różowych kwiatach chętnie odwiedzanych przez pszczoły. Często spotykana w przydrożnych rowach, na poboczach dróg. Niewymagająca, dobrze znosi przesuszenie i palące słońce. Na terenie Polski jest reliktem dawnych słowiańskich upraw - prawdopodobnie dotarła na ziemie obecnej Wielkopolski z zachodu ze Słowianami połabskimi i w dalszym ciągu jej występowanie jest związane z dawnymi grodami. Jest rośliną jadalną, leczniczą.

Biało-zielona odmiana mozgi. Uwielbia tereny wilgotne i mokre, może być okresowo zalewana, dobrze znosi okresy suszy. Warto pamiętać, że może być inwazyjna i sadzić z rozmysłem tam, gdzie jej silny charakter będzie atutem. Idealna do ogrodów deszczowych. 

Turzyca występująca w Europie i zachodniej części Azji, pospolita w całej Polsce. Rośnie na wilgotnych łąkach, terenach bagiennych i na brzegach wód. W sprzyjających warunkach tworzy dość wysokie, gęste, lekko pokładające się łany. Może być stosowana do umacniania niezbyt stromych brzegów zbiorników.

Z płożącego się kłącza wyrastają pionowo zielone pędy wysokości do 1 m. Obecny na całej półkuli północnej. Spotykany w stawach, na starorzeczach i gliniankach, na płytkich brzegach jezior i wolno płynących rzek. Służy mu podłoże zasobne, muliste, bogate w składniki odżywcze. Dobrze znosi wahania poziomu wody, okresowo może być nawet całkowicie wynurzony, nie powinien jednak przesychać. Tworzy monokultury.

Z rozety pomarszczonych liści wyrasta ulistniony pęd kwiatowy z kłosem fioletowych, pełnych pszczelego (i trzmielego) pożytku kwiatów. W naturze można ją spotkać na suchych, dosłonecznych zboczach, nasypach kolejowych, poboczach dróg, miedzach. Może rosnąć na słonecznej ogrodowej rabacie, na kwietnej łące, na brzegu trawnika.