Ogrody Wodne

Z rozety zielonych liści wyrasta sinoniebieski, rozgałęziony i ulistniony pęd kwiatowy z licznymi, niebieskimi kwiatami. Kwiaty mikołajka stanowią doskonały pożytek dla pszczół i motyli - zawsze uwijają się przy nim roje owadów; ze względu na wysoką wydajność miodową i pyłkową polecany jest do obsadzania ogrodów przy pasiekach. Kwiaty mają też wartość florystyczną jako cięte, można je także suszyć albo zostawiać jako atrakcję ogrodu zimą. 

Płatki pastelowo różowe z zielonkawo żółta gardzielą. Płatki okolone falbanką. 

Firletka o czysto białych, koronkowych kwiatach. Podobnie jak różowa, wymaga stanowiska wilgotnego (choć obie dobrze znoszą okresowe przesuszenie - mogą być sadzone w ogrodach deszczowych, które ze swej natury bywają zalane wodą, ale także podlegają naturalnym okresom suszy).

Świetna mieszanka krwawnicy o różnych kolorach kwiatów: fiolety, róże, łosoś, biel. Rośliny żywotne, rosną bardzo bujnie i kwitną niezwykle obficie. Wabią olbrzymie ilości pszczół  i motyli - o krwawnicy można śmiało powiedzieć, że to "wodna budleja".

Peltobojkinia to zielone, klapowane liście a ponad nimi, na wysokich łodyżkach, jasnożółte/kremowe, dzwonkowate kwiaty. Najlepiej się czuje w miejscu zacienionym i wilgotnym. Nadaje się doskonale do obsadzania schodzących do wody skarp, brzegów stawów, strumieni - świetna roślina okrywowa do wilgotnego cienia, w sprzyjających warunkach rozrasta się szybko.

"Lederhosen" to skórzane portki Tyrolczyka. Z liści tej hosty też można by takie szyć: liście są grube i mocne. Do tego mają dobry niebieskawy kolor, są błyszczące i lekko pokręcone jak u H. "Invincible", której geny tu znajdziemy. Kwiaty pachną.

Ten niski bodziszek o cukierkowo różowych kwiatach kwitnie niezwykle obficie. Dość drobne, mocno powcinane liście przebarwiają się jesienią na czerwono. Jest to mieszaniec G. macrorrhizum - bardzo tolerancyjny na trudne warunki, dobrze znosi stanowisko nasłonecznione oraz okresowe przesuszenie. Doskonała okrywę gruntu, świetna roślina do pojemników. Chętnie odwiedzany przez zapylacze.

Pierwiosnek o kandelabrowych kwiatach wyniesionych wysoko ponad przycupniętą przy ziemi rozetę liści. Kwiaty w ciepłym odcieniu żółci i fioletu - jest to mieszaniec P. bulleyana x P. beesiana. Świetnie wyglądają wysadzone w ogrodzie bagiennym wśród paproci podobnego siedliska i roślin o większych liściach (np. Darmera peltata).

Pierwiosnek rodzimy dla polskiej flory, jednak spotykany niezbyt często i ograniczony (z niewielkimi wyjątkami) do terenów górskich. Objęty częściową ochroną. Żółte kwiaty zebrane w baldaszki pojawiają się na łodyżkach wyrastających do 25 cm ponad rozetę podłużnych liści.  Kwiaty tego pierwiosnka, podobnie jak słoneczniki, często "patrzą" w jednym kierunku. Jest to jeden z bardziej długowiecznych pierwiosnków. Lubi stanowiska chłodne, lekko ocienione, glebę próchniczą i wilgotną.

Nieduży goździk tworzący darnie lancetowatych liści z białymi kwiatkami fruwającymi latem kilkanaście centymetrów wyżej. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych i na wrzosowiskach. Lubi podłoże piaszczyste, ubogie i kwaśne. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). Pachnie słodko.

Gatunek europejski, w Polsce rzadki - umieszczona na czerwonej liście jako gatunek zagrożony. Lubi suche i słoneczne stanowiska, w naturze można ją spotkać m.in. na murawach kserotermicznych. Podłoże przepuszczalne, chętnie z zawartością wapnia.

Nieduży goździk tworzący darnie lancetowatych liści, kwitnący na intensywnie różowy kolor. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych. Lubi podłoże piaszczyste i ubogie. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). Pachnie słodko.

Nieduży goździk o różowych kwiatkach, rodzimy dla polskiej flory. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych. Lubi podłoże gliniaste, piaszczyste, o odczynie obojętnym lub  zasadowym, z zawartością wapnia. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). 

Gatunek europejski, w Polsce spotykany na północy i zachodzie kraju. Lubi suche i słoneczne stanowiska, w naturze można ją spotkać m.in. na murawach kserotermicznych. Podłoże przepuszczalne, chętnie z zawartością wapnia. Liście tworzą rozety, nad którymi unoszą się fioletowoniebieskie kwiaty na ulistnionych i stosunkowo mocnych łodyżkach - można je wykorzystywać do bukietów i do plecenia naturalnych wianków. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Uwielbiana przez motyle. 

Kompaktowa, niska driakiew (z kwiatami osiąga zaledwie 20-25 cm wzrostu). Kwiaty można wykorzystywać do bukietów, uwielbiają je też motyle. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Z racji swojego niewielkiego wzrostu świetna na obwódki i przód rabaty, na skalniaki, do pojemników.

"Królewna Śnieżka" - białokwiatowa odmiana łączenia. Wymaga stanowiska słonecznego i płytkiej wody. Podłoże powinno być żyzne, a szybko utworzy okazałą kępę. 

Ten śliczny pierwiosnek o cukierkowo różowych kwiatach z żółtym oczkiem zwiastuje wiosnę w Himalajach. Spotykany jest na tych samych stanowiskach co biały kaczeniec - stale wilgotnych, nawet okresowo zalewanych brzegach strumieni, mokrych łąkach. Podłoże, w którym rośnie nigdy nie powinno przesychać. Kwiaty na wysokiej do 20 cm łodyżce pojawiają się z małej, ciasnej rozetki, często czerwonych o tej porze roku, liści.

Rośnie dobrze w podłożu żyznym, wilgotnym, w płytkich wodach stojących i wolno płynących. Stosowany często w oczyszczalniach korzeniowych: bardzo efektywny w usuwaniu z wody nadmiaru biogenów a na jego kłączach rozwijają się bakterie rozkładające związki azotu. Łatwo tworzy monokultury, świetna roślina do jednogatunkowych nasadzeń na dużych obszarach.

Jaskrawożółte kwiaty kaczeńca na podmokłych łąkach, w rowach i na brzegach strumieni to niechybna oznaka nadchodzącej wiosny. Są źródłem nektaru dla pierwszych „pozimowych” pszczół.

Niska turzyca o złotożółtych liściach i sympatycznych, gwiazdkowatych kwiatostanach, które pojawiają się już od maja i trwają nawet do następnego sezonu wegetacyjnego. Obecnie obserwuje się ją coraz rzadziej, a związane jest to z osuszaniem torfowisk - naturalnego siedliska tej turzycy. W założeniach ogrodowych wykorzystywana do zagospodarowywania terenów podmokłych, sadzona masowo daje świetny efekt kolorystyczny.

Interesująca roślina do strefy brzegowej. Tworzy krępą kępę okrągłych, ciemnozielonych i mocno unerwionych liści, nad którymi w porze kwitnienia (w zasadzie całe lato) górują drobne, białe kwiatki zebrane w luźną wiechę.

Babka wodna jest zimotrwałą byliną o bulwiastym kłączu i - w wersji wynurzonej - długich, łopatowatych liściach, w wersji podwodnej zaś jej liście są długie, taśmowate, sięgają niemal 1m długości.

W naturze porasta słoneczne brzegi rzek i rowów (należy wybrać się nad Wartę lub na Żuławy w okresie jej kwitnienia!) tworząc gęste zarośla świeżozielonych liści nad którymi górują duże, baldachowate, różowe kwiaty.

Pstrolistna odmiana turzycy pochodzącej z północnowschodnich stanów Ameryki Północnej (nazwa pochodzi od rzeki Muskingum w Ohio). Nadaje się doskonale jako roślina okrywowa do obsadzania brzegów stawów.

Rogatek to roślina o wielu zastosowaniach w sadzawce: zwalcza glony konkurując z nimi o związki odżywcze rozpuszczone w wodzie a także wydziela substancje nietolerowane przez glony. Jego sztywne i kłujące liście dają schronienie narybkowi i drobnym zwierzętom.

Wełnianki to rośliny zupełnie niepozorne, wyglądające niemalże jak najzwyklejsza trawa dopóki nie zakwitną. Rosną na bagnach (jako rośliny towarzyszące sadzawce wymagają miejsca podmokłego z podłożem na bazie kwaśnego torfu) i gdy masowo kwitną.

Olbrzymia bylina tworząca krzaczaste zarośla - najchętniej w miejscu słonecznym, żyznym i wilgotnym. Odpowiednia roślina na mokrą łąkę, skraj rowu, strumienia, stawu. Piękne różowe kwiatostany wabią motyle i pszczoły.

Potrafi być dużą byliną o walorach architektonicznych - w założeniu ogrodowym może pełnić rolę krzewu; potrafi też zająć skromniejsze miejsce wśród traw na łące i pokazać swoją urodę tylko w czasie kwitnienia. Wymaga miejsca mokrego lub co najmniej wilgotnego - w naturze najczęściej można ją spotkać na podmokłych łąkach (angielska nazwa wiązówki to „Queen of the Meadow” - „królowa łąki”).

W naturze występuje na wilgotnych łąkach, znosi też okresowe zalewanie. W naturalistycznym wilgotnym ogrodzie ujmuje jasnofioletowymi kwiatkami, a kwitnie długo i dość obficie. Stosowana w medycynie ludowej i zielarstwie.

Podłużne liście unoszące się na wodzie i bladoróżowe kwiaty - ten rodzimy rdest najlepiej sprawdza się jako roślina wodna, rosnąca w wodzie na głębokości od około pół do metra, sadzony podobnie jak lilie wodne, grążele i grzybieńczyk. Gdy pozwolimy mu wyjść na brzeg i żyć życiem rośliny lądowej, może się za bardzo rozpanoszyć (w formalnym ogrodzie może to przeszkadzać). Można też mu pozwolić wejść pośród trawy mokrej łąki. 

Roślina charakterystyczna dla terenów mokrych i wilgotnych na całej kuli ziemskiej. Najchętniej rośnie tam, gdzie gleby są ciężkie, zbite. Tworzy gęste, regularne kępy szydlastych liści.

Niski sit o mieczowatych liściach. Ozdobne, ciemnobrązowe kwiatostany w zasadzie przez całe lato.

Jedna z najbardziej przydatnych roślin do ogrodowego stawu, sadzawki, strumienia. Cechuje ją bardzo duża tolerancja na zmienne warunki: będzie dobrze rosła  w wilgotnym, bogatym podłożu, ale doskonale sprawdzi się także posadzona w miejscu ubogim (a do takich należy zaliczyć większość ogrodowych założeń wodnych, w których pilnujemy, by woda była na tyle uboga, by nie rozwijały się glony) - będzie rosła bujnie tam, gdzie większość traci na wigorze, jest wyraźnie osłabiona, chlorotyczna. Dodatkowy atut: w okresie kwitnienia zapala się żółtymi kwiatami. Polecamy!