Ogrody Wodne

W wilgotnym naturalistycznym ogrodzie utrzymywanym w charakterze mokrej łąki dodaje lekkości i bieli - kwiaty unoszą się ponad łąką na różnych wysokościach (jeśli roślina czuje się dobrze, sięgają około 1,5m). Znajduje zastosowanie w ogrodach deszczowych - dobrze znosi okresowe zalewanie i następujący po nim okres suszy.

Długowieczna, niewymagająca, odporna bylina występująca na suchych łąkach, murawach, skrajach lasów. Zadowala się glebami słabymi, piaszczystymi i suchymi. W większych nasadzeniach kwiaty tej firletki tworzą gęstą, intensywnie różową chmurę; są miododajne - polecane dla pszczelarzy. Wszystko to sprawia, że jest nie tylko chętnie uprawiana w ogrodach, ale jest też doskonałą rośliną miejskiej łąki i suchego ogrodu deszczowego.

Występuje na terenie całej Polski na mokradłach, brzegach zbiorników wodnych. Wspaniała turzyca o pięknym, fontannowym pokroju, tworząca bardzo gęste, zwarte kępy. Przydatna do obsadzania stawów o charakterze naturalistycznym, mokrych łąk, stref czyszczących w stawach. Dobrze znosi okresowe przesychanie; idealna do uprawy hydroponicznej (np. pływające wyspy).

Potocznik można spotkać nad brzegami strumieni, jezior, stawów. Łatwo przystosowuje się do głębokości wody, w której przychodzi mu rosnąć: w głębszej wodzie będzie rośliną podwodną lub pływającą, rosnąc na mokrym brzegu wyrośnie wysoko i bujnie (z łatwością osiągnie ponad metr wysokości). Zdarza mu się też porastać unoszące się na wodzie gałęzie, suche trzciny itp. - może być stosowany do obsadzania pływających wysp. Kwitnie białymi baldachami.

Turzyca występująca na mokrych terenach leśnych (lasy łęgowe) w całej niemal Europie (z wyjątkiem regionów wschodnich i północnych). Liście i piękne, długie kłosy są charakterystycznie łukowato wygięte. Chętnie stosowana w zacienionych i mokrych założeniach parkowych, a z racji dość dobrej tolerancji na okresowe przesuszenie, także w ogrodach deszczowych. Tworzy gęste, zimozielone kępy.

Bylina o dość dużych (jednak mniejszych niż u malwy), bladoróżowych kwiatach, wysoka - w okresie kwitnienia może osiągać nawet 2 metry. Z uwagi na dużą tolerancję na zasolenie, doskonała do obsadzania poboczy dróg i miejskich ogrodów deszczowych typu suchego. Dobrze się odnajdzie także w założeniach naturalistycznych, ogrodach stylizowanych na ogródek wiejski. Warto sadzić w grupach po kilka sztuk. Chętnie odwiedzana przez owady szukające pożytku. 

Szerokie, płaskie (ok. 1,5 cm), jasnozielone liście tworzą zwarte duże kępy. Występuje na mokrych łąkach, łęgach, na terenach okresowo zalewanych, na brzegach wód. Rozrasta się przy pomocy silnych kłączy. Dobry wybór do ogrodów deszczowych (toleruje okresowe przesuszenie), do umacniania brzegów stawów.

Bylina o różowych kwiatach chętnie odwiedzanych przez pszczoły. Często spotykana w przydrożnych rowach, na poboczach dróg. Niewymagająca, dobrze znosi przesuszenie i palące słońce. Na terenie Polski jest reliktem dawnych słowiańskich upraw - prawdopodobnie dotarła na ziemie obecnej Wielkopolski z zachodu ze Słowianami połabskimi i w dalszym ciągu jej występowanie jest związane z dawnymi grodami. Jest rośliną jadalną, leczniczą.

Biało-zielona odmiana mozgi. Uwielbia tereny wilgotne i mokre, może być okresowo zalewana, dobrze znosi okresy suszy. Warto pamiętać, że może być inwazyjna i sadzić z rozmysłem tam, gdzie jej silny charakter będzie atutem. Idealna do ogrodów deszczowych. 

Turzyca występująca w Europie i zachodniej części Azji, pospolita w całej Polsce. Rośnie na wilgotnych łąkach, terenach bagiennych i na brzegach wód. W sprzyjających warunkach tworzy dość wysokie, gęste, lekko pokładające się łany. Może być stosowana do umacniania niezbyt stromych brzegów zbiorników.

Z płożącego się kłącza wyrastają pionowo zielone pędy wysokości do 1 m. Obecny na całej półkuli północnej. Spotykany w stawach, na starorzeczach i gliniankach, na płytkich brzegach jezior i wolno płynących rzek. Służy mu podłoże zasobne, muliste, bogate w składniki odżywcze. Dobrze znosi wahania poziomu wody, okresowo może być nawet całkowicie wynurzony, nie powinien jednak przesychać. Tworzy monokultury.

Z rozety pomarszczonych liści wyrasta ulistniony pęd kwiatowy z kłosem fioletowych, pełnych pszczelego (i trzmielego) pożytku kwiatów. W naturze można ją spotkać na suchych, dosłonecznych zboczach, nasypach kolejowych, poboczach dróg, miedzach. Może rosnąć na słonecznej ogrodowej rabacie, na kwietnej łące, na brzegu trawnika.

Rozetki mięsistych, owłosionych, pstrokatych liści o ząbkowanych brzegach, nad którymi w porze kwitnienia unoszą się drobne bladoróżowe kwiatki. Lubi cień, rośnie chętnie wśród kamieni, w szczelinach skalnych.

Trawa występująca niemal na całej kuli ziemskiej, na terenach mokrych lub okresowo zalewanych, najczęściej żyznych i bardzo  żyznych - bogatych w azot. Uprawiana jako trawa pastewna, zwłaszcza na podmokłych terenach. W naturze występuje na obrzeżach wód i w lasach łęgowych (dość dobrze rośnie na stanowiskach ocienionych).

Rukiew wodna chętnie rośnie na mokrym stanowisku i w płytkich  wodach, także płynących. W naturze często spotykana na stanowiskach okresowo zalewanych, w rowach i starorzeczach. Jej pędy mogą mieć od kilku centymetrów do nawet 3 metrów długości - pełzając po podłożu i wodzie tworzą dość ścisłą okrywę i mogą się przydać do  zadarniania brzegów oczek wodnych, strumyków, maskowania folii. Rukiew jest smaczną rośliną o zastosowaniu kulinarnym.

Miniaturka o zielonych liściach i wiosennym super looku: liście mają wówczas delikatną, czerwoną obwódkę i czerwoną końcówkę. 

Płożąca się bylina spotykana na brzegach jezior, stawów, strumieni, w mokrych rowach. Często występuje w towarzystwie manny mielec i jeżogłówki. W ogrodowym stawie bardzo dobra do maskowania nieatrakcyjnych brzegów  - rośnie zarówno na brzegu jak i w płytkiej wodzie; świetna do obsadzania pływających wysp.

Płożąca się bylina spotykana na brzegach jezior, stawów, strumieni, w mokrych rowach. Często występuje w towarzystwie manny mielec i jeżogłówki. W ogrodowym stawie bardzo dobra do maskowania nieatrakcyjnych brzegów  - rośnie zarówno na brzegu jak i w płytkiej wodzie; świetna do obsadzania pływających wysp.

Bylina na słoneczne lub ocienione, wilgotne stanowisko. Wprowadzona do polskiej flory w XIXw.  i zadomowiona - dziś spotykana nad wodami, w zaroślach. Chętnie rośnie na powszechnie uważanych za trudne ciężkich, gliniastych glebach. Tworzy gęste, zwarte łany, nie wpuszcza chwastów. Kwitnie bardzo obficie i długo. 

Rodzimy leśny dzwonek charakterystyczny dla jasnych zarośli, skrajów lasów i widnych lasów liściastych, nieoceniony w ogrodach typu leśnego. Kwiaty spore, niebieskie (nadają się do bukietów), pokrój wzniesiony. Lubi podłoże gliniaste, z zawartością wapnia. Odporny na podsychanie. 

Rodzimy leśny dzwonek charakterystyczny dla jasnych zarośli, skrajów lasów i widnych lasów liściastych, świetny w ogrodach typu leśnego. Kwiaty niebieskie, często zwieszone ku dołowi, pokrój wzniesiony. Liście w dwóch kształtach: tworzące rozetę są okrągławe (trochę podobne do przylaszczki), a na łodyżce rosną lancetowate. Lubi podłoże gliniasto-piaszczyste. Odporny na podsychanie. Te dzwonki odwiedzają między innymi pszczoły samotnice i murarki (te, dla których tak chętnie stawiamy w ostatnich latach hotele). 

Okazała rodzima bylina, prawdziwa ozdoba krajobrazu, piękny zwiastun końca lata. Obecna na skrajach lasów, leśnych polanach, w przydrożnych rowach. Ma wiele zalet medycznych. Jego żółte kwiaty to baldachy składające się z dziesiątków kwiatków-guziczków. Są atrakcyjnym pożytkiem dla pszczół, wspaniałe w bukietach. Wrotycz rośnie na każdej niemal glebie, także ubogiej, suchej, piaszczystej.

Rodzimy leśny dzwonek charakterystyczny dla jasnych zarośli, skrajów lasów, muraw, poboczy dróg, świetny w parkach, ogrodach typu leśnego. Kwiaty niebieskie, spore, umiejscowione w charakterystyczny sposób po jednej stronie łodyżki. Lubi podłoże gliniasto-piaszczyste. Odporny na podsychanie. Rozrasta się przez kłącza, a także się obsiewa. 

Kosaciec  żółty bardzo dobrze czuje się zarówno w wodzie jak i na stanowisku zaledwie wilgotnym - można go sadzić tam, gdzie występują wahania poziomu wody w stawie lub sadzawce, lub na pograniczu lądu i wody

Roślina podwodna, przeważnie zakorzeniona w dnie choć może również funkcjonować jako pływająca swobodnie w toni wodnej. W środowisku naturalnym występuje zazwyczaj w dużych skupiskach, zarówno w wodzie stojącej jak i wolno płynącej.

Pierwiosnek o żółtych kwiatach zabranych na szczycie niskich łodyg wyrastających z małych rozetek owalnych, głęboko unerwionych liści. Najbardziej lubi miejsca lekko ocienione, osłonięte i stale wilgotne - naturalne miejsca występowania tego pierwiosnka to stare parki.