Cieniolubne

Sport brunery „Jack Frost” - liść bardziej jednolicie srebrny, stąd angielska nazwa, którą można przetłumaczyć jako „zwierciadełko”.

Prześliczna odmiana brunery, w której srebrzyście biały rysunek na liściu uzupełniony jest wczesną wiosną chmurką białych, a nie niebieskich jak u innych bruner, kwiatów. 

Stosunkowo nowa odmiana o wielkich, srebrzystych liściach. Rysunek na liściu porównywany często z odmianami „Jack Frost” albo „Looking Glass”, liście są tutaj jednak zdecydowanie większe, bardziej mięsiste i mocniej owłosione, co przekłada się na lepszy turgor w suche, upalne dni.

Wyselekcjonowana z odmiany „Looking Glass”. Srebrne liście są tutaj większe, bardziej mięsiste i mocniej owłosione, co przekłada się na lepszy turgor w suche, upalne dni. Kępy duże, kwiaty intensywnie niebieskie. Należy sadzić na stanowisku ocienionym i wilgotnym - doskonała do ogrodu leśnego lub na ocienione brzegi stawów i strumieni.

Ulepszona brunera "Looking Glass" (to już kolejne ulepszenie w tej linii: "LG" jest przecież poprawioną"Jack Frost"). Liście masywniejsze, większe i lepiej zachowujące się przy upalnej pogodzie. Cała kępa również masywniejsza.

Okrywowa trawa o liściach błyszczących, żywozielonych z wąskimi, białymi brzegami. Tworzy ładne, kształtne kępy, stosowana jest jako roślina okrywowa, zadarniająca.

Zimozielona trawa o liściach błyszczących, żywozielonych z dość szerokimi, kremowymi brzegami. Tworzy ładne, gęste kępy dorastające prawie do pół metra. Stosowana jest jako roślina okrywowa, zadarniająca. Dobrze rośnie na stanowisku cienistym i wilgotnym. Jeśli liście ucierpią od mrozów należy je przyciąć wczesną wiosną. 

Ozdobna turzyca o szerokich liściach  - podobna do turzycy „Banana Boat” - zamiast żółtego środka liścia przebarwienie „Shiro Nakafu” jest czysto białe. Polecana szczególnie do zacienionych i wilgotnych partii ogrodów, jednak na stanowisku słonecznym także daje sobie doskonale radę (nie może jednak przesychać). Wymaga miejsca wilgotnego - idealna na brzegi stawów i sadzawek.

Ta stosunkowo nowa roślina w ofertach europejskich ogrodnictw wywodzi się z lesistych terenów Japoni, Korei i Chin, a została opisana przez Siebolda już prawie 200 lat temu. Wymaga stanowiska ocienionego, umiarkowanie wilgotnego. Jej nienachalna uroda zasadza się na ciemnozielonych, mocno unerwionych i ząbkowanych liściach oraz białych kwiatach. W ogrodzie dobra wśród kolorowych host.

W naszej kolekcji konwalia o największe ilości pojedynczych kwiatów na niezwykle długim pędzie kwiatowym: niesie od 18 do 21 dzwoneczków! Jej dokładne pochodzenie i nazwa nie są znane - nazwaliśmy ją po prostu „19/21”.

Odmiana o złotych liściach i klasycznie białych kwiatach. Pędy kwiatowe ok. 20cm, kwiatów na pędzie - 12. Liście - ok. 25cm. Rośnie dość wolno, cierpliwi będą się cieszyć słonecznym blaskiem w cienistych zakątkach ogrodu.

Duże, szerokie liście okolone są wąską złotą obwódką, niekiedy nachodzącą wgłąb liścia. Kwiaty białe. Wytrzymała, doskonała nawet do głębokiego cienia. Pęd kwiatowy ok. 23cm, 12 kwiatów na pędzie. 

Duża konwalia o białych, pachnących kwiatach i ciemnozielonych liściach (zieleń złamana niebieskawym nalotem) z jasnozieloną lub kremową, nieregularną obwódką.

Fantastyczny, nowy kultywar o złotych liściach i białych kwiatach. Pęd kwiatowy ok. 20cm z 10 kwiatkami, liście do 27cm. W ogrodach zdominowanych przez zimozielone drzewa i krzewy konwalia będzie bardzo dobrą rośliną okrywową. Wystarczy wyściółkować glebę pod drzewami iglastymi i w maju będzie można przynosić do domu naręcza pachnących kwiatów.

Piękny, historyczny  selekt pochodzący z Ośna i eksportowana na całą Europę a nawet dalej, stosowany do pędzenia na kwiat.

Odmiana konwalii o pełnych kwiatach, po kilkanaście dzwoneczków na 20-centymetrowym pędzie kwiatowym. Kępa wysokości ok. 27cm. Liście ciemnozielone, ładnie rozdęte.

Liście konwalii „Polish Beauty” mają wyraźne złotożółte paski rozmieszczone równomiernie wzdłuż liścia; kwiaty klasyczne - białe, po 8 do 12 na łodyżce długości ok. 25cm. Odmiana ta to naturalny mutant wyselekcjonowany, opisany i nazwany przez pana Eugeniusza Radziula.

Wyjątkowa odmiana o jasnoróżowych kwiatach i nierównomiernie pasiastych liściach. Wysokość ok. 30cm, łodyżka kwiatowa (ok. 20 cm) niesie do kilkunastu kwiatków.

Liście zdecydowanie podłużne, lancetowate, zielone z lekkim niebieskawym odcieniem. Kwiaty różowe z rozjaśnionymi końcówkami, po 7 do 10 na łodyżce długości ok. 20cm. Kępa liczy ok. 27cm wysokości. W ogrodach zdominowanych przez zimozielone drzewa i krzewy konwalia będzie bardzo dobrą rośliną okrywową.

Ta biało kwitnąca odmiana kokoryczy pochodzi z lesistych terenów Turcji i Kaukazu, dobrze się czuje w jasnym cieniu drzew i krzewów. Może się obsiewać. Nie krzyżuje się z innymi kokoryczami.

Tę kokorycz można spotkać w polskiej przyrodzie od około połowy XIXw. jako roślinę obcą lecz zadomowioną. Lubi gleby żyzne, choć toleruje uboższe, piaszczyste lub gliniaste. Ważne, by były przepuszczalne - stanowisko mokre zimą może oznaczać jej koniec. Poszczególne osobniki nie są długowieczne, dają natomiast obfity samosiew. Jej żółte kwiaty są prawdziwym skarbem w cienistych miejscach, zwłaszcza że kwitnie bardzo długo, od późnej wiosny aż do wczesnej jesieni. Nieoceniona w parkach i ogrodach leśnych. 

Ta kokorycz pochodzi z Azji, obszar jej naturalnego występowania sięga na północy po półwysep Jamalski, na południe po Kazachstan; można ją znaleźć w Rosji, Mongolii i Chinach. Jako obca lecz zadomowiona roślina spotykana jest także w Skandynawii i podobno wszystkie spotykane tam rośliny to uciekinierzy z ogrodu Linneusza. Jest wysoka (najokazalsza z kokoryczy), a jej kwiaty mają kształt niemal pomponów składających się z rurkowatych kwiatków. Będzie szczęśliwa w umiarkowanie ocienionym miejscu, wilgotnym wiosną i suchszym w okresie lata. Bardzo mrozoodporna. 

Kokorycz o czerwonych kwiatach, które pojawiają się wiosną. Niezbyt wymagająca co do warunków - rośnie pod krzewami, w umiarkowanym cieniu. Podłoże powinno być przepuszczalne. Latem przechodzi w stan spoczynku.

Białokwiatowa forma należącego do grupy cyklamenów dyskowatych niewielkiego (mniejszy niż czysty gatunek) cyklamena pochodzącego z południowo-zachodnich górzystych części Turcji. W naturze występuje w lasach iglastych i na ocienionych, skalistych terenach na wysokości 1000 -1500 m n.p.m. Mrozoodporny, dla lepszej ochrony można go okryć np. jedliną. Podobnie jak pozostałe cyklameny dyskowate wymaga stanowiska ocienionego, raczej suchego (zwłaszcza po okresie wegetacji i wiosennym kwitnieniu); dobrze radzi sobie pod drzewami i krzewami, na ocienionych skalniakach.

Białokwiatowa forma należącego do grupy cyklamenów dyskowatych niewielkiego (mniejszy niż czysty gatunek) cyklamena pochodzącego z południowo-zachodnich górzystych części Turcji. W naturze występuje w lasach iglastych i na ocienionych, skalistych terenach na wysokości 1000 -1500 m n.p.m. Mrozoodporny, dla lepszej ochrony można go okryć np. jedliną.

Cyklamen spotykany w naturze na pokrytych iglastymi lasami stokach gór Taurus w Turcji. Liście podobne jak u cyklamena bluszczolistnego. Kwitnie jesienią białymi lub różowymi kwiatami o wydłużonych płatkach.

Cyklamen spotykany w naturze na pokrytych iglastymi lasami stokach gór Taurus w Turcji. Liście podobne jak u cyklamena bluszczolistnego. Kwitnie jesienią białymi kwiatami o wydłużonych płatkach.

Uroczy cyklamen dyskowaty wyselekcjonowany przez Marco ten Hoope: liście typowe dla gatunku w kształcie kopytka, z jasnym rysunkiem. Kwiaty są białe z bordowym noskiem i mają na płatkach cieniutkie, bordowo fioletowe żyłki. Należy grupy Cyclamen coum subsp. coum forma pallidum razem z lubianym C. coum "Porcelain", który w odróżnieniu od "Joe's Hope" ma ciemnozielone liście bez białego rysunku.

Uroczy cyklamen dyskowaty wyselekcjonowany przez Jana Bravenboera: liście typowe dla gatunku w kształcie kopytka, ciemnozielone. Kwiaty są białe z bordowym noskiem i mają na płatkach cieniutkie, bordowo fioletowe żyłki. Nazwa pochodzi od skojarzenia z krakelurą na starej porcelanie. Należy grupy Cyclamen coum subsp. coum forma pallidum razem z C. coum "Joe's Hope", który w odróżnieniu od "Porcelain" ma biały rysunek na liściach.

Kwitnie bardzo wczesną wiosną białymi kwiatami zebranymi w miniaturowy bukiecik - kwiaty są idealnie białe (w odróżnieniu od cyklamena dyskowatego „Album”, które mają bordowy „nosek”).

Pochodzi z gór Kaukazu. Nazwa pochodzi od stosunkowo dużej, płaskiej, dyskowatej bulwki, która tworzy podziemną część tego cyklamena. W Polsce mrozoodporny, dla lepszej ochrony należy go okryć np. jedliną. Kwitnie bardzo wczesną wioną białymi kwiatami zebranymi w miniaturowy bukiecik.

Cyklamen dyskowaty wyselekcjonowany pod kątem rysunku na liściu: wyrazisty, ciemnozielony środek liścia ma kształt choinki ("Christmas Tree") i jest otoczony srebrzystobiałym marginesem. Kwiaty białe.

Cyklamen dyskowaty wyselekcjonowany pod kątem rysunku na liściu: wyrazisty, ciemnozielony środek liścia ma kształt choinki ("Christmas Tree") i jest otoczony srebrzystobiałym marginesem.

Cyklamen dyskowaty wyselekcjonowany pod kątem rysunku na liściu: wyrazisty, ciemnozielony środek liścia ma kształt choinki ("Christmas Tree") i jest otoczony srebrzystobiałym marginesem. Kwiaty bordowe.

Kwitnie bardzo wczesną wioną intensywnie bordowymi kwiatami zebranymi w miniaturowy bukiecik. Wymaga stanowiska ocienionego, dobrze radzi sobie pod drzewami i krzewami, na ocienionych skalniakach.