Cieniolubne

Krzyżówka C. fasciolatum x macranthos. Odmiana o dużych kwiatach (porównywalny do odmiany „Philipp”, dwukrotnie większy niż „Gisela”). U dorosłego osobnika rosnącego w optymalnych warunkach, warżka osiąga wielkość kurzego jaja! Kwitnie długo. Łatwa w uprawie.

Oferowane rośliny są kilkuletnie, już kwitły. Rosną w doniczkach p11.

Obuwik „Ulla Silkens” to rewelacyjna krzyżówka Cypripedium flavum i C. reginae. Kwiaty biało-różowe, nieznacznie zmienne: warżka może być różowa, lekko zaróżowiona lub w różnym stopniu nakrapiana różowymi plamkami. Wymaga wilgotnego i przepuszczalnego podłoża, najlepiej rośnie w miejscu lekko ocienionym. Łatwiejszy i wdzięczniejszy w uprawie niż C. reginae. Kwitnie bardzo obficie i dość szybko się rozrasta.

Obuwik o dużych kwiatach, porównywalnych do "Sabine" czy "Sabine Pastel". Kombinacja kolorów podobna jak u obuwika pospolitego - kremowożółta warżka i brązowe działki kielicha.

Oferowane rośliny są kilkuletnie, już kwitły. Rosną w doniczkach p11.

Rodzimy i najokazalszy gatunek storczyka: można go spotkać w całej Polsce, stanowiska są jednak zazwyczaj pojedyncze i mocno rozproszone.

Oferowane rośliny są kilkuletnie, już kwitły. Rosną w doniczkach p11.

Absolutnie niezwykły obuwik o bladoróżowej, wydatnej warżce nakrapianej bordowo, która ukazuje się na tle plisowanych, wachlarzowatych liści. Pochodzi z cieplejszych stron - jeśli uprawiany w ogrodzie, musi być na zimę bardzo dobrze okryty lub wręcz przeniesiony do chłodnego pomieszczenia. Lubi podłoże organiczne, wilgotne, ale dobrze zdrenowane.

Oferowane rośliny kwitną - wiosna 2025.

Amerykański odpowiednik europejskiego obuwika pospolitego i początkowo uznany za tożsamy z nim (przez samego Linneusza): ta sama żółta warżka i wydłużone, często brązowe, działki kielicha, podobne wymagania i stanowisko. Dopiero na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat uznany za odmianę w ramach obuwika drobnokwiatowego.

Oferowane rośliny są kilkuletnie, już kwitły. Rosną w doniczkach p11.

Północnoamerykański gatunek storczyka spotykanego w naturze na podmokłych łąkach, torfowiskach, obrzeżach lasów, brzegach strumieni. Służy mu połączenie słonecznego lub lekko ocienionego stanowiska i stale wilgotnego, chłodnego podłoża.

Storczyk spotykany na terenach Syberii - krzyżówka C. calceolus i C. macranthos. Pełen wigoru, dość rosły, kwiaty duże, najczęściej bordowe (lub bordo jako dominanata), także z domieszką kremowego i brązowego. Łatwy, bardzo odporny na mróz.

Oferowane rośliny są kilkuletnie, już kwitły. Rosną w doniczkach p11.

Ten pochodzący z Tajwanu paprotnik jest paprocią wiecznie zieloną – nie gubi liści na zimę. W polskich warunkach klimatycznych najlepiej wysadzać go w miejscach osłoniętych, zacisznych i okrywać na zimę. Można go także uprawiać w pojemnikach i hodować w domu jako roślinę doniczkową (dobrze znosi suche powietrze) lub od jesieni do wiosny przechowywać na parapecie lub w chłodnej werandzie. Jego liście są skórzaste, błyszczące; pojedyncze listki dość długie i lekko powykręcane.

Paproć o skórzastych, jasnozielonych frondach. Zimozielona. Doskonała do dużych pojemników zarówno w ogrodzie jak i w ogrodzie zimowym.  Tworzy okazałe kępy.

Wspaniała paproć pochodząca z Dalekiego Wschodu. Piękna. W Polsce warta zimowania w chłodnych antrejkach, werandach, ogrodach zimowych - dobrze znosi uprawę w dużych pojemnikach.

Wygląda trochę jak miniaturowa gunera. Ciemnozielone, mocno powcinane, masywne liście od wiosny do jesieni tworzą doskonałą okrywę. Prezentowane na zdjęciach kwiaty pojawiają się wczesną wiosną, wyrastają wprost z ziemi.

Bylina rodzima dla górskich, lesistych terenów Japonii. Jej liście wyglądem przypominają hortensję - żywozielone, mocno unerwione, o piłkowanych brzegach. Tutaj liście podzielone - w odróżnieniu od pięknokwiatu niebieskiego. Kwiaty są pojedyncze, białe, fioletowoniebieskie lub różowe, z gęstym wianuszkiem pręcików. Tworzy ładne, gęste kępy.

Bylina pochodząca z lesistych terenów wschodniej Azji. Jej liście wyglądem przypominają hortensję - żywozielone, mocno unerwione, o piłkowanych brzegach. Kwiaty są pojedyncze, fioletowoniebieskie, z gęstym wianuszkiem pręcików. Tworzy ładne, gęste kępy. Wymaga miejsca zdecydowanie zacienionego (podatna na przypalenie końcówek liści gdy dosięga ją słońce).

Majestatyczna paproć drzewiasta, endemit z Tasmanii, może pamiętać jeszcze okres karbonu, gdy Ziemię porastały paprociowe lasy. Znosi krótkotrwałe obniżenie temperatury poniżej 0 stopni, ale uprawa tej egzotycznej paproci udaje się u nas tylko gdy na okres zimowy przenoszona jest do pomieszczenia.

Liście dość duże, mięsiste, zielone, błyszczące na łukowato wygiętych łodygach. Wiosną kwitnie kremowobiałymi dzwonkowatymi kwiatkami. Jesienią i zimą wiszą na nim jagody w pięknym, fioletowym kolorze. Rozmnaża się dość intensywnie i tworzy gęste kępy. Mimo naszych obaw co do mrozoodporności, zimuje bez zarzutu nawet bez okrycia. Liście trwają jako zimozielone, stają się oczywiście coraz brzydsze, zszarzałe i potargane - wiosną trzeba je usunąć.

Roślina ta pochodzi z Chin, gdzie spotkać go można na górskich, lesistych obszarach. Lubi próchnicze, stale wilgotne podłoże - według literatury w idealnych warunkach ma osiągać ponad 60 cm wzrostu. Liście błyszczące, jajowate, szerokie, zimozielone przy łagodniejszych zimach. Kwiaty dzwonkowate, kremowobiałe. Owocami są granatowe jagody.

Disporopsis to pochodzący z Azji kuzyn kokoryczki. Wymaga zasobnej, wilgotnej gleby i cienistego miejsca. Ma liście zielone, błyszczące, pofałdowane na brzegach, łodygi bordowo nakrapiane. Wiosną pojawiają się białe dzwonkowate kwiatki z zielonkawymi końcówkami płatków. Tam gdzie dobrze się czuje rozmnaża się dość intensywnie i tworzy piękne, gęste kępy. Ładnie wygląda sadzony razem z hostami, paprociami.

Bylina pochodząca z górzystych terenów Chin, w Europie stosunkowo nowa, polecana do ogrodu o charakterze leśnym. Według literatury wymaga zasobnej, wilgotnej gleby i cienistego miejsca, z naszego doświadczenia bardzo dobrze radzi sobie w przeciętnych warunkach cienistego ogrodu. Liście zielone, błyszczące na łukowato wygiętych łodygach, w pachwinach liści wiosną pojawiają się białe dzwonkowate kwiatki. Tam gdzie dobrze się czuje, rozmnaża się dość intensywnie i tworzy piękne, gęste kępy. Zimozielona.

Kultywar parnika - liście o kredowobiałym środku i ciemnozielonym brzegu, lekko kędzierzawe. Środek liścia nabiera jesienią różowego zabarwienia. Pokrój raczej płożący, chyba że może oprzeć się o sąsiednie rośliny - cienistej rabacie użycza blasku bijącego od bieli liści i odrobinę "artystycznego nieładu" (w sensie absolutnie pozytywnym!).

Pochodząca z cienistych lasów Korei kępiasta bylina kłączowa. Kwiaty - żółte, zwieszające się dzwoneczki, dość masywne, o płatkach mocno „upakowanych” - ukazują się na przełomie kwietnia i maja. Liście błyszczące. Pokrój wyprostowany: kępa Disporum flavum w czasie kwitnienia wygląda jak mocno związany, gęsty bukiet.

Liście żywozielone z mocnym, kremowym/prawie białym brzegiem zachodzącym ku środkowi liścia. Wiosną białe dzwoneczkowate kwiaty, jesienią - błyszczące, czarne owoce. Ładnie się rozrasta, z czasem tworzy gęste kępy.

Parnik o delikatnych, czysto białych kwiatach. Nie jest zimozielony i odznacza się dużą mrozoodpornością. Ładnie się rozrasta tworząc gęste kępy świeżo zielonych liści. Według literatury może przekracza 0,5m wzrostu, uprawiany przez nas jest jednak dużo niższy. Służy mu łagodny, jasny cień i podłoże na bazie kompostu liściowego.

Paproć rozpowszechniona w liściastych i mieszanych lasach Europy i części Azji. Jedna z większych europejskich paproci: w wilgotnych lasach rejonu śródziemnomorskiego jej frondy mogą osiągać długość nawet 150-170cm.

Nerecznica o mocno rozwidlonych końcówkach. Tworzy ładne, regularne kępy ciemnozielonych liści. Odmiana uprawiana w ogrodach  od XIXw.

Liście gęste o lekko kędzierzawych końcówkach. Tworzy ładne, zwarte, wyprostowane kępy. Dobrze rośnie w miejscach cienistych lub umiarkowanie słonecznych, wilgotnych (ale bez zastoin wody).

Pełna wigoru paproć o długich, wyprostowanych liściach. Tworzy ładne, regularne kępy. Łagodniejsze zimy może przetrwać jako zimozielona - stare frondy należy usunąć wiosną.

Piękna paproć o mocno powycinanych liściach. Tworzy gęste kępy.

Paproć tolerancyjna na warunki, spotykana w wielu różnorodnych siedliskach: zarówno w lasach iglastych jak i mokrych łęgach na brzegu rzek i strumieni; generalnie preferuje gleby żyzne. Wzrost w zależności od warunków - od 10 cm do ponad 0,5 m. Liście koronkowe, ładnie powycinane.

Wspaniały gatunek nerecznicy - duża, o wyprostowanym pokroju. Jej iście są ciemnozielone, błyszczące, wyprostowane. Młode frondy są jasnozielone i pojawiają się późno - dopiero w maju lub nawet w czerwcu. Wymaga gleby wilgotnej, zasobnej. Piękny soliter w cienistym ogrodzie.

Paproć ta porasta lesiste wzgórza Azji, w Polsce całkowicie mrozoodporna. Dobrze rośnie w bogatej w próchnicę, wilgotnej glebie. Cieniolubna, choć na stanowisku zdecydowanie wilgotnym przyjmie dużą dawkę słońca. Częściowo zimozielona - wiosną należy usunąć stare, uszkodzone liście by zrobić miejsce nowym. 

Odmiana tej nerecznicy Dickinsa ma jasnozielone, "pogniecione" (crispa) listki. Mniejsza od gatunku spotykanego w Japonii, na Tajwanie i północnych regionach Indii, bardziej, zwarta, kompaktowa. Wymaga miejsc wilgotnych, osłoniętych, może wymagać ochrony na zimę lub miejsca w chłodnej werandzie. Jest zimozielona.

Frondy delikatne, powycinane mocno; bardzo koronkowa a jednocześnie odporna i wytrzymała.

Błyszczące, mocno podzielone frondy pokazujące się wiosną są koloru ceglastego lub miedzianego, latem zielenieją, jesienią znów stają się czerwonawe.

Błyszczące, mocno podzielone frondy pokazujące się wiosną są koloru ceglastego lub miedzianego, potem zielenieją, jesienią znów stają się czerwonawe. Zarodniki na spodzie frond także czerwone - stąd nazwa paproci erythro to czerwona, sora to zarodniki, zaś czerwonozawijkowa bo pastorały pokazujące się wiosną są specyficznie zawinięte i czerwone...