Fritillaria persica - szachownica perska

Fritillaria persica - szachownica perska
rodzina: Liliaceae
pochodzenie: Persja
mrozoodporność: 5
stanowisko: słoneczne lub lekko zacienione; wilgotne latem, suche w okresie spoczynku rośliny
wysokość: 60-100 cm
kwitnienie: IV-V 

Szachownica perska pochodzi z obszaru południowej Turcji, Iranu, Iraku, Syrii, Libanu, Izraela i Cypru. Jest efektowną (osiąga nawet metr wysokości), okazałą rośliną cebulową o smukłych, sztywnych pędach zakończonych gronem zwisających, dzwonkowatych kwiatów. Kwiaty są ciemnofioletowe i pojawiają się w kwietniu i maju. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, ciepłym i osłoniętym, w żyznej, przepuszczalnej glebie. Najważniejsze jest dobre odprowadzanie wody – cebule nie powinny być narażone na długotrwałe zalewanie.

Cebule najlepiej sadzić jesienią na głębokość około 15–20 cm, czyli mniej więcej 3-krotność wysokości cebuli, pojedynczo lub w grupach, zachowując około 20–30 cm odstępu. Po kwitnieniu nie należy usuwać zielonych liści, dopóki naturalnie nie zaschną – w tym czasie cebula gromadzi zapasy potrzebne do kwitnienia w kolejnym sezonie. Roślina jest stosunkowo łatwa w uprawie i przy odpowiednio przepuszczalnym stanowisku może przez wiele lat pozostawać w gruncie. Cebule i inne części rośliny nie są przeznaczone do spożycia.

Szachownica perska jest w Polsce mrozoodporna, cebul nie trzeba wykopywać na zimę. Należy jednak sadzić je w przepuszczalnej, dobrze zdrenowanej glebie, ponieważ nadmiar wilgoci zimą może prowadzić do gnicia cebul. Cebule można wykopywać pod koniec lata, po zaschnięciu liści, głównie w celu rozmnażania lub przesadzenia.