Serratula tinctoria - sierpik barwierski

Serratula tinctoria - sierpik barwierski
rodzina: Asteraceae
pochodzenie: Europa, w tym Polska
stanowisko: lekko ocienione; wilgotne do suchego
wysokość: 30 do 120 cm
kwitnienie: VII-VIII

Sierpik barwierski to rodzima bylina występująca na wilgotnych łąkach, skrajach lasów i w zaroślach. Tworzy zwarte kępy wyprostowanych pędów dorastających do 60–120 cm wysokości. Od lipca do września zakwita fioletoworóżowymi kwiatami. Najlepiej rośnie na stanowiskach lekko ocienionych, w żyznych, umiarkowanie wilgotnych glebach. Sprawdza się w glebach cięższych, gliniastych. Jest mrozoodporny i łatwy w uprawie. Kwiaty sierpika, podobne do kwiatów ostów i niektórych chabrów, są chętnie odwiedzane przez pszczoły, trzmiele i motyle, dostarczając im nektaru i pyłku w drugiej połowie lata. To dobry wybór do ogrodów naturalistycznych oraz wszędzie tam, gdzie ważna jest bioróżnorodność i obecność rodzimych gatunków.

Nazwa gatunkowa tinctoria przypomina o dawnym wykorzystaniu rośliny do pozyskiwania żółtego barwnika stosowanego do barwienia tkanin. Korzeń i ziele sierpiku były wykorzystywane w medycynie ludowej do leczenia siniaków, hemoroidów, zwichnięć. Jego młode liście i pąki kwiatowe są jadalne po ugotowaniu.

Rośnie w doniczce p9.