Okazała rodzima bylina, prawdziwa ozdoba krajobrazu, piękny zwiastun końca lata. Obecna na skrajach lasów, leśnych polanach, w przydrożnych rowach. Ma wiele zalet medycznych. Jego żółte kwiaty to baldachy składające się z dziesiątków kwiatków-guziczków. Są atrakcyjnym pożytkiem dla pszczół, wspaniałe w bukietach. Wrotycz rośnie na każdej niemal glebie, także ubogiej, suchej, piaszczystej.

Bylina na słoneczne lub ocienione, wilgotne stanowisko. Wprowadzona do polskiej flory w XIXw.  i zadomowiona - dziś spotykana nad wodami, w zaroślach. Chętnie rośnie na powszechnie uważanych za trudne ciężkich, gliniastych glebach. Tworzy gęste, zwarte łany, nie wpuszcza chwastów. Kwitnie bardzo obficie i długo. 

Z rozety pomarszczonych liści wyrasta ulistniony pęd kwiatowy z kłosem fioletowych, pełnych pszczelego (i trzmielego) pożytku kwiatów. W naturze można ją spotkać na suchych, dosłonecznych zboczach, nasypach kolejowych, poboczach dróg, miedzach. Może rosnąć na słonecznej ogrodowej rabacie, na kwietnej łące, na brzegu trawnika.

Bylina o różowych kwiatach chętnie odwiedzanych przez pszczoły. Często spotykana w przydrożnych rowach, na poboczach dróg. Niewymagająca, dobrze znosi przesuszenie i palące słońce. Na terenie Polski jest reliktem dawnych słowiańskich upraw - prawdopodobnie dotarła na ziemie obecnej Wielkopolski z zachodu ze Słowianami połabskimi i w dalszym ciągu jej występowanie jest związane z dawnymi grodami. Jest rośliną jadalną, leczniczą.

Bylina o dość dużych (jednak mniejszych niż u malwy), bladoróżowych kwiatach, wysoka - w okresie kwitnienia może osiągać nawet 2 metry. Z uwagi na dużą tolerancję na zasolenie, doskonała do obsadzania poboczy dróg i miejskich ogrodów deszczowych typu suchego. Dobrze się odnajdzie także w założeniach naturalistycznych, ogrodach stylizowanych na ogródek wiejski. Warto sadzić w grupach po kilka sztuk. Chętnie odwiedzana przez owady szukające pożytku. 

W Polsce można spotkać ten czosnek na mokrych łąkach, częściej w południowej części kraju i w dolinach rzek (Bug, Odra, Wisła). W okresie kwitnienia chętnie odwiedzany przez błonkoskrzydłe i motyle.

Długowieczna, niewymagająca, odporna bylina występująca na suchych łąkach, murawach, skrajach lasów. Zadowala się glebami słabymi, piaszczystymi i suchymi. W większych nasadzeniach kwiaty tej firletki tworzą gęstą, intensywnie różową chmurę; są miododajne - polecane dla pszczelarzy. Wszystko to sprawia, że jest nie tylko chętnie uprawiana w ogrodach, ale jest też doskonałą rośliną miejskiej łąki i suchego ogrodu deszczowego.

W wilgotnym naturalistycznym ogrodzie utrzymywanym w charakterze mokrej łąki dodaje lekkości i bieli - kwiaty unoszą się ponad łąką na różnych wysokościach (jeśli roślina czuje się dobrze, sięgają około 1,5m). Znajduje zastosowanie w ogrodach deszczowych - dobrze znosi okresowe zalewanie i następujący po nim okres suszy.

Roślina charakterystyczna dla wilgotnych łąk trzęślicowych, często spotykana także na skrajach lasów i zarośli. Kulki niebieskich lub fioletowych kwiatów (ok. 2 cm średnicy) unoszą się wśród traw wabiąc owady. Roślina zielarska (wykorzystuje się głównie kłącze).

Rozpowszechniony w całej Polsce (i na świecie - jest to gatunek kosmopolityczny), trudno wyobrazić sobie bez niego łąkę, miedzę czy przydrożne zarośla. Kwiaty fioletoworóżowe są miododajne - wabią pszczoły i motyle.

Warto go sadzić ze względu na jego naturalny, lekko dziki wygląd oraz długie kwitnienie, które przyciąga owady zapylające. Jest rośliną łatwą w uprawie, odporną na mróz i mało wymagającą w pielęgnacji. Preferuje stanowiska słoneczne lub lekko cieniste oraz gleby umiarkowanie wilgotne, żyzne i przepuszczalne, choć jest dość tolerancyjny na różne warunki. Może być wykorzystany w ogrodach deszczowych typu suchego i do nasadzeń łąkowych. Dziś trochę staroświecki, a niegdyś popularna roślina na rabaty (dopóki do handlu nie weszły odmiany pełne i o kolorowych kwiatach), bukieciarska, zielarska. 

Pięknie pachnąca mięta o podłużnych liściach (można wykorzystywać w kuchni). Niższa i nie tak intensywnie rosnąca jak mięta nadwodna - trzyma się raczej w kępie, nie wędruje. Przyda się do wysadzenia wokół sadzawki - rośnie gęsto, jest zwarta i niska, ładnie zaciera granicę między brzegiem i wodą.

Bylina charakterystyczna dla mokrych łąk, łęgów, brzegów strumieni, powszechna na całej półkuli północnej. Liście szorstkie, wachlarzowate; kwiaty niewielkie, czerwone lub czerwonobrązowe zwieszające się na wysokich, delikatnych łodyżkach powyżej liści. Nadaje się do wysadzania w miejscach słonecznych i cienistych.

Podstawowa roślina do każdego oczka wodnego. Cechuje ją niezwykła tolerancja na warunki, w jakich przychodzi jej rosnąć: może być rośliną podwodną (głębokość prawie do 1m).

Okazała bylina, prawdziwa ozdoba krajobrazu - obecna na skrajach lasów, leśnych polanach, w przydrożnych rowach. Entuzjaści przypisują jej wiele zalet medycznych i kulinarnych (stanowi jeden ze składników leczniczej herbatki Kapor). Purpurowe kwiaty są atrakcyjnym pożytkiem dla pszczół. Lubi podłoże bogate w azot. Jej angielska nazwa to „Fireweed” - chwast ognisty. Z uwagi na dużą tolerancję na zasolenie, doskonała do obsadzania poboczy dróg i miejskich ogrodów deszczowych typu suchego.

Niezapominajka to roślina najczęściej chyba kojarzona z leśnymi strumykami, brzegami potoków. Wymaga miejsca stale mokrego i żyznego - idealna jest dla niezapominajki mokra łąka. Rośnie wśród traw i innych roślin. Subtelne błękitne kwiaty z żółtym oczkiem nie dają o sobie zapomnieć…

Rodzima bylina występująca na mokrych łąkach. Karminowe kwiaty zebrane są w kłosach do 30 cm długości. Wabią pszczoły i motyle. Krwawnica polecana jest do obsadzania dużych zbiorników wodnych; można sadzić w grupach lub tylko jako pojedynczy akcent.

Potrafi być dużą byliną o walorach architektonicznych - w założeniu ogrodowym może pełnić rolę krzewu; potrafi też zająć skromniejsze miejsce wśród traw na łące i pokazać swoją urodę tylko w czasie kwitnienia. Wymaga miejsca mokrego lub co najmniej wilgotnego - w naturze najczęściej można ją spotkać na podmokłych łąkach (angielska nazwa wiązówki to „Queen of the Meadow” - „królowa łąki”).

Olbrzymia bylina tworząca krzaczaste zarośla - najchętniej w miejscu słonecznym, żyznym i wilgotnym. Odpowiednia roślina na mokrą łąkę, skraj rowu, strumienia, stawu. Piękne różowe kwiatostany wabią motyle i pszczoły.

Kompaktowa, niska driakiew (z kwiatami osiąga zaledwie 20-25 cm wzrostu). Kwiaty można wykorzystywać do bukietów, uwielbiają je też motyle. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Z racji swojego niewielkiego wzrostu świetna na obwódki i przód rabaty, na skalniaki, do pojemników.

Gatunek europejski, w Polsce spotykany na północy i zachodzie kraju. Lubi suche i słoneczne stanowiska, w naturze można ją spotkać m.in. na murawach kserotermicznych. Podłoże przepuszczalne, chętnie z zawartością wapnia. Liście tworzą rozety, nad którymi unoszą się fioletowoniebieskie kwiaty na ulistnionych i stosunkowo mocnych łodyżkach - można je wykorzystywać do bukietów i do plecenia naturalnych wianków. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Uwielbiana przez motyle. 

Gatunek europejski, w Polsce rzadki - umieszczona na czerwonej liście jako gatunek zagrożony. Lubi suche i słoneczne stanowiska, w naturze można ją spotkać m.in. na murawach kserotermicznych. Podłoże przepuszczalne, chętnie z zawartością wapnia.

Ten niski bodziszek o cukierkowo różowych kwiatach kwitnie niezwykle obficie. Dość drobne, mocno powcinane liście przebarwiają się jesienią na czerwono. Jest to mieszaniec G. macrorrhizum - bardzo tolerancyjny na trudne warunki, dobrze znosi stanowisko nasłonecznione oraz okresowe przesuszenie. Doskonała okrywę gruntu, świetna roślina do pojemników. Chętnie odwiedzany przez zapylacze.

Świetna mieszanka krwawnicy o różnych kolorach kwiatów: fiolety, róże, łosoś, biel. Rośliny żywotne, rosną bardzo bujnie i kwitną niezwykle obficie. Wabią olbrzymie ilości pszczół  i motyli - o krwawnicy można śmiało powiedzieć, że to "wodna budleja".

Z rozety zielonych liści wyrasta sinoniebieski, rozgałęziony i ulistniony pęd kwiatowy z licznymi, niebieskimi kwiatami. Kwiaty mikołajka stanowią doskonały pożytek dla pszczół i motyli - zawsze uwijają się przy nim roje owadów; ze względu na wysoką wydajność miodową i pyłkową polecany jest do obsadzania ogrodów przy pasiekach. Kwiaty mają też wartość florystyczną jako cięte, można je także suszyć albo zostawiać jako atrakcję ogrodu zimą. 

Świetna roślina na wilgotne łąki, brzegi stawów – podłoże nie może podsychać. W naturze spotkać ją można na mokrych łąkach trzęślicowych, na obrzeżach łęgów i wilgotnych zarośli. Kwiaty niebieskie, bardzo rzadko białe. Bardzo wcześnie rozpoczyna wegetację. Gatunek chroniony.

Odmiana chabra górskiego o dużych białych kwiatach z fioletowym środkiem. Ogławiane będą powtarzać kwitnienie do późnego lata. Wabi pszczoły i motyle. Zadomowiony doskonale radzi sobie na stanowiskach gorących i suchych. Rozrasta się tworząc z czasem zwarte maty.

Rozpowszechniona w Eurazji, obecna także w Polsce (ale nielicznie) na siedliskach naturalnych, którymi są suche, słoneczne łąki, widne dąbrowy. Śliczne niebieskie kwiaty są miododajne - wabią pszczoły. Liście i łodyżki są u niej kosmate i nie rozmnaża się przez rozłogi jak dąbrówka rozłogowa. 

Roślina atrakcyjna zarówno ze względu na kwiaty (przypominające kwiatostany ostu) jak i liście – lśniące, ciemnozielone z białym rysunkiem. Kwiaty mają wartość florystyczną jako cięte, można je także suszyć albo zostawiać jako atrakcję ogrodu zimą. Wabią pszczoły i motyle. Jak każdy mikołajek - wymaga gleby dobrze zdrenowanej i suchej, stanowiska zdecydowanie słonecznego.

Driakiew lubi suche i słoneczne stanowiska. W naturze można ją spotkać na suchych murawach i wapiennych górskich zboczach. Rośnie tworząc poduszki, nad którymi unoszą się różowe lub niebieskie kwiaty (u odmiany "Butterfly Blue" mają niebieski odcień fioletu) na gołych i stosunkowo mocnych łodyżkach - można je wykorzystywać do bukietów i do plecenia naturalnych wianków. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Uwielbiana przez motyle

Jeden z piękniejszych polskich ostów, o zwieszających się sporych kwiatach. Przydatny do tworzenia rabat w stylu kwietnej łąki czy prerii - świetny w towarzystwie traw i innych roślin kwitnących. Rośnie na glebach ubogich i suchych, gliniastych, piaszczystych, chętnie z zawartością wapnia. Wabi olbrzymie ilości pszczół i motyli. Pracowite zapylacze spędzają na pojedynczym kwiecie sporo czasu (dzięki dużej ilości rurkowatych kwiatków składających się na koszyczek)  i dają nam szansę dobrze się obejrzeć.

Szałwia omszona to doskonała propozycja na słoneczne i suche miejsca (dobrze znosi suszę zadomowiona, dobrze ukorzeniona). "Ibiza" to odmiana niska, kompaktowa, długo kwitnąca i chętnie odwiedzana przez motyle. Ładnie prezentuje się w pojemnikach. 

Szałwia omszona to doskonała propozycja na słoneczne i suche miejsca (dobrze znosi suszę zadomowiona, dobrze ukorzeniona). "East Friesland" to odmiana kompaktowa, długo kwitnąca i chętnie odwiedzana przez motyle. 

Driakiew lubi suche i słoneczne stanowiska. W naturze można ją spotkać na suchych murawach i wapiennych górskich zboczach. Rośnie tworząc poduszki, nad którymi unoszą się różowe lub niebieskie kwiaty (u odmiany "Pink Mist" są oczywiście różowe) na gołych i stosunkowo mocnych łodyżkach - można je wykorzystywać do bukietów i do plecenia naturalnych wianków. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Uwielbiana przez motyle.