Nowości

Urocze łaciate epimedium: liście biało-zielone (młody liść ma w sobie jeszcze róż). Kwiaty białe.

Prześliczny sport Hosty "Cathedral Windows": liść szeroki, trikolor z błyszczącą bielą pośrodku (przechodzi z czasem w kremowy) i zielenią w dwóch odcieniach wokół ❤. Liście grube. 

Długosz królewski to okazała paproć, którą można spotkać w miejscach podmokłych: na groblach, brzegach wód, w wilgotnych zaroślach, rowach. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosnąć na stanowisku słonecznym. Tutaj oferujemy sport tej paproci o pofalowanych liściach. Jest niższa od gatunku, bardziej dynamiczna, niespokojna - świetnie będzie wyglądała w towarzystwie roślin o gładkich liściach.

Iris sibirica „Lady Vanessa” to odmiana kosaćca syberyjskiego o kwiatach w intensywnym kolorze biskupim.

Prześliczne fioletowo niebieskie kwiatki tego bodziszka są spore, a dodatkową atrakcją są aksamitne, miękkie liście, które pozostają w dobrej kondycji aż do mrozów.  Wspaniała, żywotna odmiana. 

Mikołajek wymaga gleby dobrze zdrenowanej i suchej, stanowiska zdecydowanie słonecznego. Jest rośliną niewymagającą. Kwitnie dużymi, intensywnie niebieskimi kwiatami, które utrzymują się na roślinie całe lato. Raj dla ludzi, pszczół i motyli. Odmiana "Pen Blue" jest szczególnie atrakcyjna: kwiaty maja szeroką kryzkę, są uderzająco niebieskie na fioletowej łodyżce. 

Prześliczna turzyca japońska o wąskich, mocno zwieszających się liściach, rewelacyjna na brzegi podwyższonych rabat, do pojemników i wszędzie tam, gdzie chcecie, żeby zwieszające się liście np. coś przesłoniły. Liście wąskie, z szerokim kremowym środkiem. Żywotna, tworzy gęste kępy. 

Jest mieszańcem rodzimego dla Europy parzydła leśnego oraz pochodzącego z Korei parzydła blekotolistnego. Tworzy zwartą, gęstą kępę ciemnozielonych, koronkowych liści przypominających liście paproci. Jesienią przebarwia się na ciepły brąz, wzbogacony o oranż i koral. Kremowe kwiaty pojawiają się w czerwcu/lipcu na czerwonych łodyżkach wyniesionych mocno powyżej liści. Wymaga miejsca ocienionego, najlepiej stale wilgotnego.

Rozpowszechniona w Eurazji, obecna także w Polsce (ale nielicznie) na siedliskach naturalnych, którymi są suche, słoneczne łąki, widne dąbrowy. Śliczne niebieskie kwiaty są miododajne - wabią pszczoły. Liście i łodyżki są u niej kosmate i nie rozmnaża się przez rozłogi jak dąbrówka rozłogowa. 

Kwiaty nie są duże (typowe dla kosaćców syberyjskich), ale bardzo widowiskowe: górne płatki są niebieskie, a dolne - złote (wyglądają jakby były pozłacane!). Rośnie bujnie, kwitnie obficie i wcześnie - już od maja. Należy do serii "Peacock Butterfly".

Pochodzi z Alp - Austria, Włochy, Albania. Lubi przyjemny, chłodny półcień i przepuszczalną lecz wilgotną glebę. Kwitnie stosunkowo długo - kwiatki zebrane w poszczególnych gronach otwierają się od dołu ku górze jak na przykład u pierwiosnka Viala. 

Prześliczna turzyca japońska o wąskich, mocno zwieszających się liściach, rewelacyjna na brzegi podwyższonych rabat, do pojemników i wszędzie tam, gdzie chcecie, żeby zwieszające się liście np. coś przesłoniły. Liście wąskie, z szerokim kremowym środkiem. Żywotna, tworzy gęste kępy. 

Lubi ocienione i stosunkowo wilgotne stanowisko z przepuszczalna glebą (ważne szczególnie dla dobrego zimowania), choć dobrze prezentuje się także w pojemnikach ustawionych w ocienionym miejscu. Jej długie, wąskie, błyszczące liście są zimozielone o zwieszają się miękko. Kwitnie wiosną, ale kwiaty są drobne, nie robią szału - jej urok tkwi w liściach.

Jak "Jack Frost" tylko większa, masywniejsza. Liście posrebrzone, kwiatki niezapominajkowo niebieskie. Lubi cień i stosunkowo wilgotne stanowisko, ale dobrze jest dać jej przeschnąć między kolejnymi podlewaniami.

Czosnek dziwny to leśna bylina pochodząca z terenów Kaukazu, północy Iranu, wprowadzony w XIXw. do flory Szwajcarii i południowych Niemiec, a w Polsce obecny w rezerwacie Grądowe Zbocze (Zachodniopomorskie). Z wyglądu może kojarzyć się ze śnieżycą wiosenną: ma podobne lancetowate liście (oczywiście pachnące czosnkiem) i białe kwiaty, które pojawiają się w kwietniu.

Ta piękna odmiana kokoryczki wonnej pochodzi z Japonii. Liście są zielone, dość szerokie, z nieregularnymi żółtymi smugami. Lubi umiarkowany chłód i wilgotne, zasobne podłoże. Charakterystyczne białe dzwoneczki pojawiają się w katach liściowych wiosną. 

Amerykański kuzyn naszego pełnika jest u siebie rośliną o ograniczonym zasięgu i występowaniu i z tej racji objęty ochroną. Obecny na mokradłach i wzdłuż strumieni, w miejscach ocienionych. Niższy i o jaśniejszych kwiatach niż pełnik europejski lub chiński.

Fenomenalna odmiana mikołajka iberyjskiego o zwartym, kępiastym pokroju i uderzająco niebieskim kolorze - w apogeum kwitnienia cała roślina jest absolutnie blue, przed kwitnieniem jej kolor można określić jako stalowy.  Wymaga gleby dobrze zdrenowanej i suchej, stanowiska zdecydowanie słonecznego. Jest rośliną niewymagającą. Kwitnie dużymi, intensywnie niebieskimi kwiatami, które utrzymują się na roślinie całe lato. Raj dla ludzi, pszczół i motyli.

Ten pochodzący ze wschodniej części Ameryki Północnej (w tym Karoliny Północnej) niewielki jagodowiec, można spotkać przede wszystkim na terenach górskich. Sprawia wrażenie roślinki delikatnej, drobnej, zwiewnej; liście są cienkie jak grubsza bibułka, a kwiatki mające kształt wydłużonych dzwoneczków są kremowe lub blado żółte. Preferuje raczej suche i ocienione stanowiska.

Interesująca bylina kłączowa pochodząca z Azji, ceniona za swój egzotyczny pokrój oraz dekoracyjne kwiaty. Osiąga zazwyczaj 40–80 cm wysokości. Na szczycie wyprostowanego pędu niesie okółek wąskich, lancetowatych liści, które nadają jej elegancki, geometryczny wygląd. W porównaniu do innych odmian tego gatunku, stenophylla ma szczególnie smukłe, wydłużone liście. Kwitnienie przypada na późną wiosnę i wczesne lato.

Ta wyjątkowa bylina pochodzi z wilgotnych lasów liściastych wschodnich regionów USA oraz południowej Kanady, gdzie naturalnie rośnie w cieniu drzew, na próchnicznych, żyznych glebach. Rozrasta się powoli, ale długowieczna. Należy do rodziny jaskrowatych i osiąga zazwyczaj 20–50 cm wysokości. Tworzy charakterystyczne, dłoniaste liście z 5–7 klapami oraz pojedynczy, niepozorny kwiat w odcieniu zielonkawo-białym, pozbawiony płatków. Jego siostrzany gatunek to pochodząca z Japonii i wcześniej klasyfikowana jako Hydrastis palmatum, sóweczka dłoniasta (Glaucidium palmatum).

Odmiana średniej wielkości. Ma przepiękne, pełne kwiaty, początkowo różowe, z czasem coraz jaśniejsze, aż do czystej bieli w końcówce kwitnienia. Dolne płatki są duże i szerokie, to na nich leży bomba mniejszych. Pachnący.

Odmiana nieduża, łatwa w uprawie - ten lotos nadaje się do uprawy w dwudziestolitrowym pojemniku. Kwiaty różowe, pełne. Przepiękny!

Odmiana nieduża, łatwa w uprawie - ten lotos nadaje się do uprawy w dwudziestolitrowym pojemniku. Kwiaty różowe - płatki wewnątrz białe, na zewnątrz różowe, ciemniejsze przy krawędziach. Dolne płatki szerokie, wewnętrzne znacznie węższe.

Odmiana nieduża, łatwa w uprawie - ten lotos nadaje się do uprawy w dwudziestolitrowym pojemniku. Kwiaty z wierzchu zaróżowione, w środku białe. Końcówki płatków różowe. 

Odmiana nieduża, łatwa w uprawie - ten lotos nadaje się do uprawy w dwudziestolitrowym pojemniku. Kwiaty z wierzchu zaróżowione, w środku białe. Końcówki płatków różowe. 

Liriope "Monroe White" kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Wyjątkowy jak na liriope jest jednak ich biały kolor. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

Obrazki plamiste to bylina występująca w Europie, także w Polsce (i od 2001r. objęta ochroną). Rośnie w żyznych i wilgotnych lasach i zaroślach. Zielone, strzałkowate liście z charakterystycznymi fioletowymi lub brązowymi plamkami pojawiają się wczesną wiosną. Kwiatów (typowej dla obrazkowatych spaty) można szukać pośród liści w maju. Zapylaczami dla tej rośliny są muchy, i żeby ułatwić im zadanie odnalezienia kwiatów, roślina wydziela przykry zapach i podnosi temperaturę kwiatostanu, żeby fetor lepiej się roznosił. Jesienią w miejsce kwiatów pojawiają się piękne, czerwone korale ciasno oblepiające kolbę. 

Szachownica ta pochodzi z łąk Półwyspu Iberyjskiego i południa Francji, w naszym klimacie całkowicie mrozoodporna. Rośnie pośród traw, w podłożu umiarkowanie żyznym, wilgotnym i przepuszczalnym. Kwiaty to czekoladowo brązowe dzwonki, bardziej wydłużone niż u naszej szachownicy kostkowatej, a charakterystyczna krateczka jest na nich ledwie zarysowana. Końcówki kwiatków wywinięte, dzięki czemu pokazują żółte wnętrze kwiatu. 

Kłączowa bylina wschodniej części Ameryki Północnej. W kanadyjskich, umiarkowanie cienistych lasach tworzy podobny aspekt wiosenny jak nasze rodzime zawilce. Z płytko korzeniącego się, pełzającego kłącza wyrastają prawie jednocześnie wrębnie ponacinane, ciemnozielone od spodu, srebrzyste liście i umieszczone na długich ogonkach kwiaty, które u czystego gatunku są śnieżnobiałe a u "Pink Form" - jasno różowe. Kłącze po przełamaniu wydziela obficie krwisty, gęsty sok co przydaje roślinie dodatkowej niezwykłości. 

Bezplamkowa forma wyselekcjonowana z obrazków plamistich. Bylina występująca w Europie, także w Polsce (i od 2001r. objęta ochroną). Rośnie w żyznych i wilgotnych lasach i zaroślach. Zielone, strzałkowate liście z charakterystycznymi fioletowymi lub brązowymi plamkami pojawiają się wczesną wiosną. Kwiatów (typowej dla obrazkowatych spaty) można szukać pośród liści w maju. Zapylaczami dla tej rośliny są muchy, i żeby ułatwić im zadanie odnalezienia kwiatów, roślina wydziela przykry zapach i podnosi temperaturę kwiatostanu, żeby fetor lepiej się roznosił. Jesienią w miejsce kwiatów pojawiają się piękne, czerwone korale ciasno oblepiające kolbę. 

Helleborus Frostkiss "Rhythm Pink" to wielogatunkowa krzyżówka, uzyskana w angielskiej szkółce specjalizującej się w takich skomplikowanych "akcjach" międzygatunkowych. Ma duże, ciemnoróżowe, lekko piegowate kwiaty, które rosną na wysokich, dość sztywnych pędach ponad ciemnozielonymi liśćmi z białym marmurkiem (rysunek na liściach jest intensywniejszy gdy roślina dostaje trochę słońca). Biały marmurek może okresowo nabiegać różem (jak na naszym zdjęciu): dzieje się tak na wiosnę i jesienią, gdy dni są cieplejsze, a noce przynoszą przymrozki. Kwiaty pojawiają się pod koniec stycznia, są bardzo liczne i trwają długo. Okazały.

Magiczna roślina z Afryki i południa Europy, afrodyzjak, magnes na dobrobyt, ochrona przed złem - tak wygląda mandragora w kulturze. A w ogrodzie? Rozeta ciemnozielonych, pokarbowanych, zmiętych liści, fioletowe kwiaty, które pojawiają się latem, a po nich żółte jagody (nazywane jabłkiem szatana). Jej uprawa jest długa i żmudna, trzeba się obchodzić z mandragorą bardzo ostrożnie, jest bardzo wrażliwa na uszkodzenie korzeni. 

Odmiana uzyskana w Japonii, Tony Avent podaje, że jest to tetraploidalna krzyżówka między Adonis multiflora i A. ramosa.  Pomarańczowe kwiaty pojawiają się bardzo wcześnie, jest typową rośliną przedwiośnia - niewiele kwiatów o tej porze roku ma taki ciepły kolor. Liście mocno powcinane, koronkowe, rozwijają się dopiero po przekwitnięciu kwiatów. Najlepiej rośnie w glebie próchniczej, na stanowisku lekko ocienionym (ale słonecznym wczesną wiosną, w okresie kwitnienia - krzewy i drzewa wyższego piętra są jeszcze nagie).