Nowości

Można go spotkać na trzech kontynentach, na terenach szeroko pojętej Persji. Choć nie jest u nas mrozoodporny i sprawdzi się raczej jako roślina domowa lub w ogrodzie zimowym, ma wartość jako czysta forma botaniczna. W "przemyśle" ogrodniczym jest wykorzystywany do uzyskiwania setek odmian domowych cyklamenów. Należy mu zapewnić dobrze zdrenowane stanowisko zasobne w wapń; wilgotne w okresie od późnej jesieni do wiosny, a po kwitnieniu suche, pozwalające roślinie przejść w stan spoczynku. Kwitnie wczesną wiosną dość dużymi kwiatami. Liście dość duże i okrągłe, ze srebrnym rysunkiem i wyraźnym ząbkowaniem na brzegach.

Roślina bardzo rzadka i delikatna, wymaga ochrony przed mrozem. W naturze znaleźć można tego cyklamena na libijskim przedgórzu, gdzie cieszy się łagodnym klimatem śródziemnomorskim. Gleba może zawierać wapń i koniecznie musi być przepuszczalna. Kwitnie wczesną jesienią różowymi kwiatami o ciemniejszym nosku i słodkim zapachu. Jego liście są spore i mają kształt liści klonu z mniej lub bardziej wyraźnym białym rysunkiem. 

Zimozielona trawa o liściach błyszczących, żywozielonych z dość szerokimi, kremowymi brzegami. Tworzy ładne, gęste kępy dorastające prawie do pół metra. Stosowana jest jako roślina okrywowa, zadarniająca. Dobrze rośnie na stanowisku cienistym i wilgotnym. Jeśli liście ucierpią od mrozów należy je przyciąć wczesną wiosną. 

Tę kokorycz można spotkać w polskiej przyrodzie od około połowy XIXw. jako roślinę obcą lecz zadomowioną. Lubi gleby żyzne, choć toleruje uboższe, piaszczyste lub gliniaste. Ważne, by były przepuszczalne - stanowisko mokre zimą może oznaczać jej koniec. Poszczególne osobniki nie są długowieczne, dają natomiast obfity samosiew. Jej żółte kwiaty są prawdziwym skarbem w cienistych miejscach, zwłaszcza że kwitnie bardzo długo, od późnej wiosny aż do wczesnej jesieni. Nieoceniona w parkach i ogrodach leśnych. 

Czerwony kosaciec syberyjski jeszcze niedawno był nieosiągalny. Teraz już jest, nazywa się Paprikash. Pochodzi z USA od Marty Schafer i Jana Sacksa. Kwiat nie jest czerwony jak mak, ale czerwony właśnie jak paprykarz: ciepła czerwień nierównomiernie wymieszana jest z oranżem, żółcieniami a nawet różem. Kwiaty nie są duże, bo takie właśnie powinny być u kosaćców syberyjskich. Rośnie bujnie.

Kwiaty w kolorze jasnym wrzosowym, liczne i duże. Mają nietypową budowę: nie mają sterczących pionowo płatków górnych, za to mają aż 6 szerokich płatków dolnych (podobnie jak odmiana "Ama No Hane"). 

Liście ciemnozielone, skórzaste, zimozielone a na ich tle podwójne żółte kwiaty. Kwitnie bardzo obficie. 

Kwiaty półpełne, głęboko bordowe, niemal czarne i niezwykle błyszczące. Spomiędzy płatków błyskają złote pręciki i pylniki. 

Kwiaty pojedyncze o płatkach w kolorze biskupim i kontrastującym kremowym środku. Kwitnie obficie, ładnie przyrasta, odporna. 

Tecumseh to indiański wódz stawiający czoła białym najeźdźcom w XVIII/XIXw. i cieszący się wielkim szacunkiem swoich przeciwników. Piwonia jego imienia ma pojedyncze, duże kwiaty z gęstym czubem pręcików i płatków. Płatki jasnoróżowe. Mocna i odporna. 

Odmiana dość już stara (ma prawie 100 lat), ale doceniona jeszcze nie tak dawno w piwoniowym konkursie za świetne tempo wzrostu, doskonałą odporność, sztywne pędy, obfite kwitnienie i doskonałą jakość kwiatów. Kwiaty anemonowe, głęboko szkarłatne, o środku wypełnionym nie złotymi pręcikami lecz prątniczkami w kolorze płatków ze złotymi krawędziami. Kwiaty nie blakną nawet przy upalnej pogodzie. 

Wielkie, półpełne, żółte kwiaty tej piwonii z każdym dniem kwitnienia stają się jaśniejsze - kwitnienie kończy jako kremowa. Pędy kwiatowe sztywne - nie wymaga podpór. 

Odmiana o pojedynczych kwiatach formą bardzo przypominających maki: płatki są szerokie, zaokrąglone i zmięte. Środek wypełniony żółtymi pręcikami. Pędy kwiatowe mocne - odmiana ta nie wymaga podpór. Odporna na choroby grzybowe. 

Pojedyncze kwiaty tej piwonii są pełne gracji: otwierają się szeroko (stąd w nazwie skojarzenie ze spodkiem). Płatki są łososiowo różowe, ciemniejsze u nasady i wypełnione złotymi pręcikami, co daje efekt rozświetlenia. Kwitnie obficie.

Wielkie (15 cm średnicy), pełne, jasnożółte kwiaty są liczne i bardzo trwałe (także jako cięte). Kwitnie późno. Może wymagać podpór. 

Odmiana o koralowych/łososiowych kwiatach, wczesna - apogeum kwitnienia to maj, jego końcówka sięga pierwszych dni czerwca. Kwiaty pachnące, chętnie wykorzystywane w bukietach. 

Spośród intensywnie różowych płatków wyziera środek wypełniony złotymi pręcikami, a obrzeża płatków bieleją w ostatnich dniach kwitnienia. Kwiaty rosną na mocnych, sztywnych pędach, nie wyrastają wiele ponad kępę liści i nie pokładają się - odmiana idealna i niekłopotliwa, sprawdzi się w dużym ogrodzie i w donicy na balkonie. Pachnie delikatnie.

Kwiaty duże, w kolorze żywej, raczej jasnej czerwieni, bardzo trwałe zarówno w ogrodzie jak i w wazonie. Liczne. Nie pachną. 

Występuje też pod nazwą "Coral Beach". Kwiaty półpełne, bardzo duże i liczne; łososiowe. 

Półpełne żółte kwiaty z czerwonym dnem kwiatowym są duże i niezwykle obfite. Jedna z lepszych żółtych odmian piwonii międzysekcyjnych. 

Kwiaty pojedyncze lub podwójne, mogą być pastelowo żółte lub zdecydowanie bardziej cytrynowe, na płatkach zdarzają się różowe przebarwienia. Kępa niska i dość zwarta.

Kwiaty pojedyncze lub podwójne, kremowo żółte z czerwonym dnem kwiatowym i lekko zaczerwienionymi końcówkami płatków. 

Kwiaty pojedyncze w odcieniach różu i łososia: na płatkach liczne plamy i smugi, dodatkowo z każdym dniem kwitnienia traci tony morelowe na rzecz nasyconych różowych. Kępa tej piwonii jest wielokolorowa i dynamicznie się zmienia. 

Śmieszna piwonia o białych płatkach zebranych w kępkę na zielonej podstawie utworzonej przez szersze, zielone płatki. Kwiaty są spore, podwójne, sprawiają wrażenie całkiem puchatych - nasze zdjęcie niestety nie oddaje jej uroku. Odmiana należy do niższych, o zwartym pokroju - świetna do uprawy w donicach na słonecznych balkonach, tarasach. 

Kwiaty buraczkowe, półpełne, o intensywnym zapachu. Okazała. Jedna ze starszych europejskich odmian piwonii - wyselekcjonowana we Francji w połowie XIXw.  

Wczesna odmiana o licznych, podwójnych kwiatach w kolorze maślanym. 

Kwiaty aksamitnie szkarłatne, błyszczące, pełne i bardzo liczne. Pędy kwiatowe mocne - nie potrzeba podpór nawet gdy kwiaty są ciężkie od deszczu. Pachnące. 

Kwiaty pojedyncze, jasno morelowe. Dno kwiatowe jest ciemniejsze niż górna część płatków, dzięki czemu kwiaty wyglądają jakby świeciły. Bardzo wczesna. Bardzo piękna. Pachnąca. 

Kwiaty są duże, pojedyncze i mają kolor strażackiej czerwieni. W środku wypełnione są złotożółtymi pręcikami - gdyby nie to wyglądałaby jak mak. Pędy kwiatowe bardzo mocne - idealna do bukietów, w ogrodzie nie wymaga podpór. 

Liście podłużne, zielone, lśniące z wyraźnym unerwieniem i pofalowanym wykończeniu brzegów. Duża.

Żółte liście i czerwone ogonki już znamy, ale ta jest spośród nich największa. Liście są sercowato-okrągłe, ładnie unerwione i dość masywne, kępa rozłożysta. 

Sport H. "Blue Mouse Ears" o liściach niebieskich, podobnych jak u rodzica, lecz jeszcze grubszych, twardszych, bardziej mięsistych.

Zielonozłoty środek liścia okolony nieregularnym, szerokim, ciemnozielonym brzegiem. Wiosną wybarwienie jest subtelne, potem kolory stają się bardziej nasycone i mocniej skontrastowane. Liście grube, mięsiste i pomarszczone. 

Zaczyna jako biała (jak np. H. "White Feather") a potem, żeby żyć, wybarwia się częściowo na zielono. Chlorofil na liściu jest zorganizowany w postaci nieregularnych plamek i maźnięć. Taki trochę brzydal (ale słodki). 

Duża kępa złotych liści - skarb w cienistym zakątku ogrodu. Liście mocne, grube, lekko pofalowane z wyraźnym unerwieniem.