Ogrody Wodne

Ciekawa kokoryczka o niebieskawo zielonych, lekko kędzierzawych, jakby rozedrganych liściach z charakterystycznymi kremowymi paskami - wprowadza lekki powiew op-artu do ogrodu:) Wymagania jak gatunek. Znana także pod nazwą Polygonatum x hybridum „Striatum”.

Kokoryczka, która wiosną ma brązowe pędy i liście; wygląda wówczas zjawiskowo. W czasie kwitnienia zielenieje i zielona pozostaje do końca sezonu.

Niezbyt duże, lancetowate liście zebrane są w okółkach na wysokich, wyprostowanych łodygach. Kwiaty nieduże, białe, zwieszające się wyrastają z tego samego miejsca co okółki liści, tuż przy łodydze. Kokoryczka okółkowa lubi miejsca cieniste, w naturze można ja spotkać w lasach; odmiana "Serbian Dwarf" została wyselekcjonowana na stanowisku w Serbii, jest mniejsza od gatunku stąd "dwarf" czyli karzełek w nazwie. 

Kokoryczka inna niż wszystkie: niezbyt duże, wąskie liście zebrane są w okółkach na wysokich, wyprostowanych łodygach. Kwiaty dzwoneczkowate, nieduże, białe lub blado różowe, zwieszające się z tych samych okółków co liście.

Rzadka odmiana popularnej kokoryczki wonnej. Ta pochodzi z Japonii, a jej nazwa po japońsku oznacza smocze łuski. Przez środek liścia biegnie charakterystyczna zmarszczka (zmiana faktury liścia) dodatkowo wzbogacona pasemkami srebrnego i ciemniejszej zieleni.

Ta piękna odmiana kokoryczki wonnej pochodzi z Japonii. Liście są zielone, dość szerokie, z nieregularnymi żółtymi smugami. Lubi umiarkowany chłód i wilgotne, zasobne podłoże. Charakterystyczne białe dzwoneczki pojawiają się w katach liściowych wiosną. 

Ta piękna odmiana kokoryczki pochodzi z Japonii, a jej nazwa oznacza białego tygrysa. Rozwijające się wiosną liście są całkowicie zielone, później u nasady liścia pojawia się kredowo biała plama. Im starsza, dojrzalsza roślina tym większa biała plama u nasady liścia. Lubi umiarkowany chłód i wilgotne, zasobne podłoże. Ale dla piękniejszego wybarwienia kredowej wariegacji przydaje się trochę słońca...

Ta odmiana kokoryczki pochodzi z Korei, gdzie została wyselekcjonowana przez Tony Aventa spośród rosnących w naturalnym środowisku. Jej liście są szersze, zaokrąglone, gęściej rozmieszczone i lekko spiralnie rozmieszczone na łodyżce. Kwiaty typowe dla kokoryczek: białe z zielonymi końcówkami płatków. Jesienią granatowe jagody.

Na bordowych pędach ciemnozielone liście z wyraźnymi srebrnymi pasmami na środku i po bokach. Kwiaty zielonkawobiałe.

Liście eliptyczne, szersze i trochę bardziej okrągłe niż u kokoryczki wonnej. Białe, dzwonkowate kwiatki z zielonkawymi końcówkami wyrastają na krótkich szypułkach. Dobrze się czuje na stanowisku zacienionym, lekko wilgotnym (choć dobrze znosi susze). Dobra towarzyszka host, paproci, parników i innych roślin cieniolubnych.

Kokoryczka inna niż wszystkie: niezbyt duże, wąskie liście zebrane są w okółkach na wysokich, wyprostowanych łodygach. Kwiaty dzwoneczkowate, nieduże, koralowe z zieloną koronką, zwieszające się z tych samych okółków co liście.

Maleńka kokoryczka o wzniesionym pokroju. Liście zielone, owalne, lekko karbowane zdają się być gęsto upakowane na krótkich łodyżkach.  

Maleńka kokoryczka pochodząca z Azji. Łodygi i liście jak u innych kokoryczek, sprawiają może wrażenie jakby nie mogły się w pełni rozwinąć. Kwiaty stosunkowo duże, bez szypułek, różowofioletowe. Urocza. Najlepsze rezultaty daje uprawa w jasnym cieniu, w podłożu zasobnym i przepuszczalnym.

Osiąga wysokość około 0,5m – liście są dłuższe lecz wygięte horyzontalnie. Liście naprzemianległe, duże, owalne i bardzo błyszczące. Kwiaty białe z zieloną końcówką, po 3-4 na szypułce wyrastającej z pachwiny liścia. Kwiaty - część zwisają pod liśćmi, wiele jest „wyłożonych” na liście.

Piękna roślina do nasadzeń parkowych i zadrzewionych części ogrodów. Dzięki białym obramowaniom końcówek liści jest atrakcyjna nie tylko w porze kwitnienia. Dodatkową ozdobą są wygięte sierpowato czerwonobrązowe łodygi. 

Piękna odmiana kokoryczki wyselekcjonowana przez Ernsta Pagelsa. Kwiaty klasycznie białe z zielonymi końcówkami płatków, zebrane po 4; jagody matowo niebieskie.

Świetna roślina na wilgotne łąki, brzegi stawów – podłoże nie może podsychać. W naturze spotkać ją można na mokrych łąkach trzęślicowych, na obrzeżach łęgów i wilgotnych zarośli. Kwiaty niebieskie, bardzo rzadko białe. Bardzo wcześnie rozpoczyna wegetację. Gatunek chroniony.

Podwodna łąka stanowi piękne tło dla kolorowych ryb w sadzawce, maskuje nieatrakcyjne dno, daje schronienie narybkowi i drobnej faunie wodnej. Jest natleniająca - w ciągu dnia, gdy zachodzi proces fotosyntezy, do wody uwalniane są cząsteczki tlenu.

Duże, żywozielone, bardzo błyszczące liście wyrastają na sztywnych łodygach. Kwiaty w kolorze czerwonego wina zwisają na szypułkach pod spodem liścia, jesienią czerwone jagody. Na stanowisku ocienionym, żyznym i wilgotnym będzie się czuć najlepiej.

Średniej wielkości klapowane liście rozwijają się wraz z nadejściem pierwszych cieplejszych wiosennych dni. Na początku maja pod liśćmi pojawiają się szkarłatne kwiaty. Wymaga stanowiska ocienionego, gleby zasobnej i wilgotnej (ale zdrenowanej, bez zastoin). Świeże, wiosenne liście są brązowe albo nawet buraczkowe (zwłaszcza u starszych roślin), potem po czerwonym pigmencie zostają tylko plamki.

Ta bulwiasta bylina pochodząca z Chin i Tybetu to nowość wśród oferowanych w Europie roślin cieniolubnych. Duże, żywozielone, błyszczące liście mają od 5 do 9 klap. Kłącze silne, pełzające, z włóknistymi korzeniami. Wymaga stanowiska ocienionego, gleby zasobnej i wilgotnej (podobnie jak Darmera peltata). Kwiaty pod spodem liścia, jesienią czerwone lub czarne jagody.

Stopowiec wyrastający na początku kwietnia z ziemi wyglądem przypomina złożone parasole. Kwitnie w maju i od tego czasu liście są już rozłożone. Pod koniec lata pod liśćmi pojawia się żółtozielonkawy owoc wielkości śliwki.

Od wczesnej wiosny aż do kwitnienia liście stopowca himalajskiego są złożone jak parasole wzdłuż wyrastających z ziemi łodyg. Po ukazaniu się bladoróżowych pojedynczych kwiatów, które rozwijają płatki w słoneczne dni a w pochmurne je zamykają, liście rozwijają się: są duże, dłoniasto powcinane, zielone w brązowe plamy.

Pochodzi ze skrzyżowania Podophyllum delavay i Podophyllum difforme i charakteryzuje się pięknym wybarwieniem liści i fakturą typu "żabia skórka". Pomimo, że jest mrozoodporny w naszej strefie klimatycznej, lepiej okrywać na zimę. Jak u wszystkich stopowców zaleca się płytkie sadzenie (z obawy o zagniwanie kłącza). Podłoże żyzne, wilgotne i zdrenowane. Przesuszenie latem może wywołać wcześniejsze przejście w zimową dormancję.

Piękny selekt stopowca o liściach lepiej wybarwionych od pozostałych dostępnych na rynku, a czerwone i srebrne plamy stają się coraz  intensywniejsze z wiekiem rośliny. TerraNova, która wprowadziła tego stopowca zaleca okrywanie na zimę i uprawę od strefy 7 oraz płytkie sadzenie (z obawy o zagniwanie kłącza). Można uprawiać w dużym pojemniku i zimować w zimnym pomieszczeniu. Podłoże żyzne, wilgotne i zdrenowane.

Wywłócznik rośnie bujnie, wysepka powiększa się o pędy rośliny unoszące się na wodzie. Tworzy mgiełkę delikatnych, pierzastych liści. Obciążona wyspa może stać się podwodną łąką - roślina może rosnąć także pod wodą.

Tojeść rozesłana szybko i wdzięcznie rozprzestrzenia się powiększając z czasem wysepkę. Dobrze znosi zimę, także pozostawiona w lodzie.

Mięta rośnie bujnie, wysepka do pewnego stopnia powiększa się o pędy rośliny unoszące się na wodzie. Może zimować pozostawiona zimą w wodzie - wczesną wiosną, gdy lody stopnieją, szybko podejmie wegetację.

Limnobium to wydajna „oczyszczalnia ścieków” - roślina ta ma stosunkowo duże zapotrzebowanie na nawóz dzięki czemu efektywnie oczyszcza wodę. Wyspę obsadzoną limnobium polecamy szczególnie właścicielom zbiorników zasiedlonych rybami lub zasilanymi w biogeny w inny sposób (np. poprzez spływ wody zawierającej nawozy z pól).

Niezapominajka rośnie bujnie, wysepka do pewnego stopnia powiększa się o pędy rośliny unoszące się na wodzie. Może zimować pozostawiona zimą w wodzie - wczesną wiosną, gdy lody stopnieją, szybko podejmie wegetację.

Wysepka obsadzona mieszanką co najmniej 3 różnych gatunków roślin.

Pleione to nieduży storczyk gruntowy. Zakwita przeważnie w marcu/kwietniu zanim pojawią się liście; kwiaty są duże w stosunku do całej rośliny, różowe, kremowe lub żółte. Jego uprawa wymaga trochę starań: wiosnę i lato może spędzić w ogrodzie, później należy go przenieść do zimnej werandy, nieogrzewanej szklarni itp. (wymaga temperatur powyżej -10 °C).

Niska odmiana bambusa o pasiastych, zielono-białych liściach. Dzięki zwartemu pokrojowi chętnie stosowany jako średniej wielkości roślina zadarniająca, okrywowa; bardzo dobrze znosi przycinanie - szczególnie wczesną wiosną dobrze jest go przyciąć by odświeżyć wygląd kępy. Świetny do pojemników, większych donic. Dobrze znosi nasze zimy. Zadomowiony dobrze toleruje suszę.

Pinellia ternata "Atropurpurea" to selekt z bordowym kołnierzem zielonkawej spaty. 

Pinelia to przybysz z północno-wschodniej Azji gdzie uprawiana jest ze względu na właściwości lecznicze. Bardzo dobrze czuje się w europejskich ogrodach - wymaga stanowiska ocienionego, żyznej i wilgotnej gleby (w naturze spotykana na łąkach, skrajach lasów).