Cieniolubne

Roślina leśna pochodząca ze wschodnich stanów USA i również tam rzadka. Delikatne białe kwiaty tańczą przy najlżejszym podmuchu wiatru; można je podziwiać w kwietniu. Później dość długo utrzymuje się charakterystyczna torebka nasienna przypominająca makówkę. Liście dwuklapowe, zielone. Nazwana na cześć Thomasa Jeffersona, trzeciego prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Roślina leśna pochodząca z Azji. Kwitnie w kwietniu fioletowymi kwiatami, pod koniec kwitnienia rozwijają się liście. Liście początkowo nabiegnięte bordo, później zielone. Lubi gleby lekko wilgotne, ale dobrze zdrenowane.

Roślina leśna pochodząca z Azji. "Zwyczajna" kwitnie w kwietniu fioletowymi kwiatami, ta ma białe kwiaty. Pod koniec kwitnienia rozwijają się liście, początkowo nabiegnięte bordo, później zielone. Lubi gleby lekko wilgotne, ale dobrze zdrenowane.

Kirengeszoma koreańska jest nieco niższa od dłoniastej i trochę wcześniej zakwita - żółte dzwoneczki pojawiają się już od końca lipca. Lubi próchnicze podłoże (liściaste, nie obornik!), chłód i wilgoć, tak jak miała w domu - w lasach Japonii i Korei. Nie lubi wapnia i zasolenia gleby. W ogrodzie leśnym, naturalistycznym tworzy przyjemne chaszcze - może być zestawiana np. z paprociami, funkiami, lepiężnikiem.

Kirengeszoma lubi próchnicze podłoże (liściaste, nie obornik!), chłód i wilgoć, tak jak miała w domu - w lasach Japonii i Korei. Nie lubi wapnia i zasolenia gleby. W ogrodzie leśnym, naturalistycznym tworzy przyjemne chaszcze - może być zestawiana np. z paprociami, funkiami, lepiężnikiem. Kwitnie na początku jesieni żółtymi dzwoneczkami; klapowane liście zawieszone na ciemnych, dość cienkich pędach.

Kwiaty białe, dzwonkowate z charakterystycznymi zielonymi lub żółtozielonymi „kropelkami” na końcówkach zrośniętych płatków. Wymaga stanowiska lekko ocienionego, wilgotnego, chłodnego. Śnieżyca letnia jest bardzo podobna do naszej rodzimej śnieżycy wiosennej. Jest jednak od niej znacznie wyższa, niesie więcej pojedynczych kwiatków na pędzie kwiatowym (nawet 7) i kwitnie później.

Roślina cebulowa, długowieczna i niekłopotliwa. Melduje się z kwiatami jako jedna z pierwszych na przedwiośniu - chętnie odwiedzana przez pierwsze wiosenne trzmiele i pszczoły. Kwiaty białe, dzwonkowate z charakterystycznymi zielonymi lub żółtozielonymi „kropelkami” na końcówkach zrośniętych płatków.

Roślina cebulowa, długowieczna i niekłopotliwa. Melduje się z kwiatami jako jedna z pierwszych na przedwiośniu - chętnie odwiedzana przez pierwsze wiosenne trzmiele i pszczoły. Kwiaty białe, dzwonkowate z charakterystycznymi zielonymi lub żółtozielonymi „kropelkami” na końcówkach zrośniętych płatków. Odmiana karpacka ma dwa kwiaty na każdej łodyżce.

Liriope "Monroe White" kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Wyjątkowy jak na liriope jest jednak ich biały kolor. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

"Okina" jest ceniona głównie za zaskakujące białe liście - to młode przyrosty są białe (pozbawione chlorofilu), z czasem stopniowo zielenieją. 
Latem Okina kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi, fioletowymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

Bylina ta należy do rośliny konwaliowatych i bardzo przypomina konwalnika (Ophiopogon). Długie, wąskie liście ze złotą obwódką pozostają zimozielone, drobne fioletowe kwiaty pojawiają się dość późno i zdobią roślinę przez całą jesień. Dobra niska roślina okrywowa. Zadomowiona bardzo dobrze znosi suche, cieniste stanowisko.

Okrywowa roślina do zacienionych miejsc, odpowiednia pod drzewa i krzewy. Liście sercowate, błyszczące. Kwiaty białe.

Niewymagająca bylina runa leśnego. Występuje w Azji na terenie Japonii, Korei, Chin oraz w zachodnich Stanach USA; porasta gęstym dywanem brzegi strumieni, wilgotne lasy liściaste. Nadaje się do nasadzeń naturalistycznych jako roślina zadarniająca.

Uroczy selekt konwalijki o błyszczących liściach z kremowożółtym brzegiem. Wiosną ponad liśćmi gwiazdkowate białe kwiaty, jesienią - kuliste jagody. Niewymagająca, lubi miejsca ocienione i raczej wilgotne, zadomowiona dobrze znosi suszę.

Niewymagająca, bylina podobna do kokoryczki. Łodyga wzniesiona, liście ciemnozielone, błyszczące, naprzemianległe, z ładnym łukowatym unerwieniem.

Ciekawa roślina cieniolubna o liściach przypominających kokoryczkę i drobnych, gwiazdkowatych kwiatach zebranych po 10-15 w luźne grona. Pokrój raczej wyprostowany (w odróżnieniu np. od podobnego Maianthemum racemosum).

Wspaniała, duża paproć idealna do mokrych i podmokłych cienistych zakątków i... świetnie sprawdzająca się w miejscach suchych. Szybko się rozwija wypełniając dostępną przestrzeń. Tworzy okazałe, wyprostowane kępy, jeśli ma dostatek miejsca będzie rosła łanami. Idealna na brzegi dużych stawów, strumieni. Świetna w nasadzeniach masowych.

Ta świetna, wiosenna bylina do cienistego, wilgotnego ogrodu bardzo przypomina miodunkę (należą do tej samej rodziny). Bladoniebieskie, dzwonkowate kwiaty rozwijają się z różowych/fioletoworóżowych pąków. Liście zielone. Roślina zamiera po kwitnieniu: w jej naturalnym siedlisku na obrzeżach lasów, pod ulistnionymi już koronami drzew robi się wówczas zbyt ciemno i sucho.

Bardzo dobra, odporna roślina okrywowa do miejsc cienistych, choć dla lepszego wybarwienia potrzebuje kilku godzin umiarkowanego nasłonecznienia. Liście w kształcie wachlarzy, zielone na początku, z czasem zapalają się rubinową czerwienią. Wiosną, jeszcze niemal zanim pojawią się liście, z ziemi wychodzą kwiaty: białe, gwiaździste, na dość grubych łodygach.

Piękna, delikatna paproć o liściach jak koperek (anglojęzyczni mówią „paproć marchewkowa” a w Azji jest znana jako „koronka syczuańska”). Najlepiej czuje się w miejscach ocienionych, osłoniętych i wilgotnych. Dobrze jest okryć ją na zimę - w naszym ogrodzie rośnie już kolejny sezon.

Onychium japonicum to piękna, delikatna paproć o liściach jak u marchewki (Onychium cryptogrammoides jest delikatniejsze, bardziej przypomina koperek). Najlepiej czuje się w miejscach ocienionych, osłoniętych i wilgotnych, ale nie mokrych. Dobrze jest okryć ją na zimę, choć w naszej strefie klimatycznej (Polska zachodnia) jest uprawiana z powodzeniem.

Ciekawa paproć rodzima dla polskiej flory, rzadka i chroniona. Spotkać ją można na pastwiskach i łąkach trzęślicowych całej półkuli północnej: lubi miejsca słoneczne, wilgotne. Wyglądem nie przypomina "tradycyjnych" paproci: jej liście są gładkie, jajowate, jasnozielone. Na ich tle od maja do sierpnia sterczy kłos zarodnionośny mogący się kojarzyć z niezbyt wyrafinowanym kwiatem. Może to jest właśnie pożądany przez wszystkich kwiat paproci?

Długosz to bardzo duża, nadwodna paproć. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosnąć na stanowisku słonecznym, preferuje gleby kwaśne. Osmunda cinnamomea to gatunek charakteryzujący się dużym wigorem, wspaniałą odpornością na mróz (odnotowana nawet Alasce) i szczególnymi walorami dekoracyjnymi.

Duża, wilgociolubna paproć, która preferuje gleby kwaśne. Długosz Claytona rośnie w Ameryce Północnej na bagnach, brzegach jezior i strumieni. Przyjmuje się, że w miejscach o dostatecznej wilgotności może rosnąć na stanowisku słonecznym, spotyka się go jednak także w miejscach suchych i słonecznych - jest gatunkiem bardzo tolerancyjnym co do stanowiska. Jego angielska nazwa to "interrupted fern" czyli "przerwana paproć": zarodniki na zarodnionośnych pędach umiejscowione są pośrodku w charakterystyczny sposób tworząc jakby lukę w liściu. Gatunek bardzo mrozoodporny.

Długosz królewski to okazała paproć, którą można spotkać w miejscach podmokłych: na groblach,  brzegach wód, w wilgotnych zaroślach, rowach. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosnąć na stanowisku słonecznym. Preferuje gleby kwaśne. Dorosłe osobniki wytwarzają zarodniki na wybranych frondach usytuowanych w środku kępy i nieco podobnych kwiatostanów: wyprostowane, zdecydowanie różne od pozostałych.

Długosz królewski to okazała paproć, którą można spotkać w miejscach podmokłych: na groblach, brzegach wód, w wilgotnych zaroślach, rowach. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosnąć na stanowisku słonecznym. Tutaj oferujemy sport tej paproci o pofalowanych liściach. Jest niższa od gatunku, bardziej dynamiczna, niespokojna - świetnie będzie wyglądała w towarzystwie roślin o gładkich liściach.

Długosz królewski to bardzo duża, nadwodna paproć. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosną na stanowisku słonecznym. Preferuje gleby kwaśne. 

Należy do jednej rodziny z trójlistami. Lancetowate liście rosną w okółkach, a kwiat, który tworzy się nieco ponad liśćmi wygląda jak ich kontynuacja: zielone sepale są okazałe, szerokie, na ich tle właściwe płatki wyglądają jak zielonkawożółte, grubsze nitki. Czworolist rośnie w lasach, na cienistych brzegach strumieni. Lubi gleby próchnicze, bogate w azot i stale wilgotne.

Interesująca bylina kłączowa pochodząca z Azji, ceniona za swój egzotyczny pokrój oraz dekoracyjne kwiaty. Osiąga zazwyczaj 40–80 cm wysokości. Na szczycie wyprostowanego pędu niesie okółek wąskich, lancetowatych liści, które nadają jej elegancki, geometryczny wygląd. W porównaniu do innych odmian tego gatunku, stenophylla ma szczególnie smukłe, wydłużone liście. Kwitnienie przypada na późną wiosnę i wczesne lato.

Peltobojkinia to zielone, klapowane liście a ponad nimi, na wysokich łodyżkach, jasnożółte/kremowe, dzwonkowate kwiaty. Najlepiej się czuje w miejscu zacienionym i wilgotnym. Nadaje się doskonale do obsadzania schodzących do wody skarp, brzegów stawów, strumieni - świetna roślina okrywowa do wilgotnego cienia, w sprzyjających warunkach rozrasta się szybko.

Liście osiągają średnicę około 60 cm. Kremowe przebarwienia są intensywniejsze gdy lepiężnik wysadzony jest w miejscu słonecznym; służy mu też oczywiście dostatek wilgoci - z liści można wtedy robić spore siodełka do traktorów ;)

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. W naturze występuje u podnóży skał wapiennych, w skalnych szczelinach, na północnych kamienistych stokach - zacienionych i wilgotnych. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie. Posadzona na cienistej rabacie zasobnej w kompost i wilgotnej, wymulczowana wiosną, będzie tworzyć imponującą kępę.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Wymaga podłoża dobrze zdrenowanego. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie. Odmiana  „Furcata” ma rozwidlone końcówki frond.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Wymaga podłoża dobrze zdrenowanego. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie.