Cieniolubne

Kokoryczka, która wiosną ma brązowe pędy i liście; wygląda wówczas zjawiskowo. W czasie kwitnienia zielenieje i zielona pozostaje do końca sezonu.

Niezbyt duże, lancetowate liście zebrane są w okółkach na wysokich, wyprostowanych łodygach. Kwiaty nieduże, białe, zwieszające się wyrastają z tego samego miejsca co okółki liści, tuż przy łodydze. Kokoryczka okółkowa lubi miejsca cieniste, w naturze można ja spotkać w lasach; odmiana "Serbian Dwarf" została wyselekcjonowana na stanowisku w Serbii, jest mniejsza od gatunku stąd "dwarf" czyli karzełek w nazwie. 

Kokoryczka inna niż wszystkie: niezbyt duże, wąskie liście zebrane są w okółkach na wysokich, wyprostowanych łodygach. Kwiaty dzwoneczkowate, nieduże, białe lub blado różowe, zwieszające się z tych samych okółków co liście.

Rzadka odmiana popularnej kokoryczki wonnej. Ta pochodzi z Japonii, a jej nazwa po japońsku oznacza smocze łuski. Przez środek liścia biegnie charakterystyczna zmarszczka (zmiana faktury liścia) dodatkowo wzbogacona pasemkami srebrnego i ciemniejszej zieleni.

Ta piękna odmiana kokoryczki wonnej pochodzi z Japonii. Liście są zielone, dość szerokie, z nieregularnymi żółtymi smugami. Lubi umiarkowany chłód i wilgotne, zasobne podłoże. Charakterystyczne białe dzwoneczki pojawiają się w katach liściowych wiosną. 

Ta piękna odmiana kokoryczki pochodzi z Japonii, a jej nazwa oznacza białego tygrysa. Rozwijające się wiosną liście są całkowicie zielone, później u nasady liścia pojawia się kredowo biała plama. Im starsza, dojrzalsza roślina tym większa biała plama u nasady liścia. Lubi umiarkowany chłód i wilgotne, zasobne podłoże. Ale dla piękniejszego wybarwienia kredowej wariegacji przydaje się trochę słońca...

Ta odmiana kokoryczki pochodzi z Korei, gdzie została wyselekcjonowana przez Tony Aventa spośród rosnących w naturalnym środowisku. Jej liście są szersze, zaokrąglone, gęściej rozmieszczone i lekko spiralnie rozmieszczone na łodyżce. Kwiaty typowe dla kokoryczek: białe z zielonymi końcówkami płatków. Jesienią granatowe jagody.

Na bordowych pędach ciemnozielone liście z wyraźnymi srebrnymi pasmami na środku i po bokach. Kwiaty zielonkawobiałe.

Liście eliptyczne, szersze i trochę bardziej okrągłe niż u kokoryczki wonnej. Białe, dzwonkowate kwiatki z zielonkawymi końcówkami wyrastają na krótkich szypułkach. Dobrze się czuje na stanowisku zacienionym, lekko wilgotnym (choć dobrze znosi susze). Dobra towarzyszka host, paproci, parników i innych roślin cieniolubnych.

Kokoryczka inna niż wszystkie: niezbyt duże, wąskie liście zebrane są w okółkach na wysokich, wyprostowanych łodygach. Kwiaty dzwoneczkowate, nieduże, koralowe z zieloną koronką, zwieszające się z tych samych okółków co liście.

Maleńka kokoryczka o wzniesionym pokroju. Liście zielone, owalne, lekko karbowane zdają się być gęsto upakowane na krótkich łodyżkach.  

Maleńka kokoryczka pochodząca z Azji. Łodygi i liście jak u innych kokoryczek, sprawiają może wrażenie jakby nie mogły się w pełni rozwinąć. Kwiaty stosunkowo duże, bez szypułek, różowofioletowe. Urocza. Najlepsze rezultaty daje uprawa w jasnym cieniu, w podłożu zasobnym i przepuszczalnym.

Osiąga wysokość około 0,5m – liście są dłuższe lecz wygięte horyzontalnie. Liście naprzemianległe, duże, owalne i bardzo błyszczące. Kwiaty białe z zieloną końcówką, po 3-4 na szypułce wyrastającej z pachwiny liścia. Kwiaty - część zwisają pod liśćmi, wiele jest „wyłożonych” na liście.

Piękna roślina do nasadzeń parkowych i zadrzewionych części ogrodów. Dzięki białym obramowaniom końcówek liści jest atrakcyjna nie tylko w porze kwitnienia. Dodatkową ozdobą są wygięte sierpowato czerwonobrązowe łodygi. 

Piękna odmiana kokoryczki wyselekcjonowana przez Ernsta Pagelsa. Kwiaty klasycznie białe z zielonymi końcówkami płatków, zebrane po 4; jagody matowo niebieskie.

Duże, żywozielone, bardzo błyszczące liście wyrastają na sztywnych łodygach. Kwiaty w kolorze czerwonego wina zwisają na szypułkach pod spodem liścia, jesienią czerwone jagody. Na stanowisku ocienionym, żyznym i wilgotnym będzie się czuć najlepiej.

Średniej wielkości klapowane liście rozwijają się wraz z nadejściem pierwszych cieplejszych wiosennych dni. Na początku maja pod liśćmi pojawiają się szkarłatne kwiaty. Wymaga stanowiska ocienionego, gleby zasobnej i wilgotnej (ale zdrenowanej, bez zastoin). Świeże, wiosenne liście są brązowe albo nawet buraczkowe (zwłaszcza u starszych roślin), potem po czerwonym pigmencie zostają tylko plamki.

Ta bulwiasta bylina pochodząca z Chin i Tybetu to nowość wśród oferowanych w Europie roślin cieniolubnych. Duże, żywozielone, błyszczące liście mają od 5 do 9 klap. Kłącze silne, pełzające, z włóknistymi korzeniami. Wymaga stanowiska ocienionego, gleby zasobnej i wilgotnej (podobnie jak Darmera peltata). Kwiaty pod spodem liścia, jesienią czerwone lub czarne jagody.

Stopowiec wyrastający na początku kwietnia z ziemi wyglądem przypomina złożone parasole. Kwitnie w maju i od tego czasu liście są już rozłożone. Pod koniec lata pod liśćmi pojawia się żółtozielonkawy owoc wielkości śliwki.

Od wczesnej wiosny aż do kwitnienia liście stopowca himalajskiego są złożone jak parasole wzdłuż wyrastających z ziemi łodyg. Po ukazaniu się bladoróżowych pojedynczych kwiatów, które rozwijają płatki w słoneczne dni a w pochmurne je zamykają, liście rozwijają się: są duże, dłoniasto powcinane, zielone w brązowe plamy.

Pochodzi ze skrzyżowania Podophyllum delavay i Podophyllum difforme i charakteryzuje się pięknym wybarwieniem liści i fakturą typu "żabia skórka". Pomimo, że jest mrozoodporny w naszej strefie klimatycznej, lepiej okrywać na zimę. Jak u wszystkich stopowców zaleca się płytkie sadzenie (z obawy o zagniwanie kłącza). Podłoże żyzne, wilgotne i zdrenowane. Przesuszenie latem może wywołać wcześniejsze przejście w zimową dormancję.

Piękny selekt stopowca o liściach lepiej wybarwionych od pozostałych dostępnych na rynku, a czerwone i srebrne plamy stają się coraz  intensywniejsze z wiekiem rośliny. TerraNova, która wprowadziła tego stopowca zaleca okrywanie na zimę i uprawę od strefy 7 oraz płytkie sadzenie (z obawy o zagniwanie kłącza). Można uprawiać w dużym pojemniku i zimować w zimnym pomieszczeniu. Podłoże żyzne, wilgotne i zdrenowane.

Pinellia ternata "Atropurpurea" to selekt z bordowym kołnierzem zielonkawej spaty. 

Pinelia to przybysz z północno-wschodniej Azji gdzie uprawiana jest ze względu na właściwości lecznicze. Bardzo dobrze czuje się w europejskich ogrodach - wymaga stanowiska ocienionego, żyznej i wilgotnej gleby (w naturze spotykana na łąkach, skrajach lasów).

Języcznik o pofalowanych i poskręcanych liściach. Poskręcane liście tworzą niedużą kępkę. Będzie mu służyć cienista rabata zasobna w kompost i wilgotna, ale zdrenowana.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Wymaga podłoża dobrze zdrenowanego. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie. Odmiana  „Furcata” ma rozwidlone końcówki frond.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Wymaga podłoża dobrze zdrenowanego. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. W naturze występuje u podnóży skał wapiennych, w skalnych szczelinach, na północnych kamienistych stokach - zacienionych i wilgotnych. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie. Posadzona na cienistej rabacie zasobnej w kompost i wilgotnej, wymulczowana wiosną, będzie tworzyć imponującą kępę.

Liście osiągają średnicę około 60 cm. Kremowe przebarwienia są intensywniejsze gdy lepiężnik wysadzony jest w miejscu słonecznym.

Peltobojkinia to zielone, klapowane liście a ponad nimi, na wysokich łodyżkach, jasnożółte/kremowe, dzwonkowate kwiaty. Najlepiej się czuje w miejscu zacienionym i wilgotnym. Nadaje się doskonale do obsadzania schodzących do wody skarp, brzegów stawów, strumieni - świetna roślina okrywowa do wilgotnego cienia, w sprzyjających warunkach rozrasta się szybko.

Interesująca bylina kłączowa pochodząca z Azji, ceniona za swój egzotyczny pokrój oraz dekoracyjne kwiaty. Osiąga zazwyczaj 40–80 cm wysokości. Na szczycie wyprostowanego pędu niesie okółek wąskich, lancetowatych liści, które nadają jej elegancki, geometryczny wygląd. W porównaniu do innych odmian tego gatunku, stenophylla ma szczególnie smukłe, wydłużone liście. Kwitnienie przypada na późną wiosnę i wczesne lato.

Należy do jednej rodziny z trójlistami. Lancetowate liście rosną w okółkach, a kwiat, który tworzy się nieco ponad liśćmi wygląda jak ich kontynuacja: zielone sepale są okazałe, szerokie, na ich tle właściwe płatki wyglądają jak zielonkawożółte, grubsze nitki. Czworolist rośnie w lasach, na cienistych brzegach strumieni. Lubi gleby próchnicze, bogate w azot i stale wilgotne.

Długosz królewski to bardzo duża, nadwodna paproć. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosną na stanowisku słonecznym. Preferuje gleby kwaśne. 

Długosz królewski to okazała paproć, którą można spotkać w miejscach podmokłych: na groblach,  brzegach wód, w wilgotnych zaroślach, rowach. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosnąć na stanowisku słonecznym. Preferuje gleby kwaśne. Dorosłe osobniki wytwarzają zarodniki na wybranych frondach usytuowanych w środku kępy i nieco podobnych kwiatostanów: wyprostowane, zdecydowanie różne od pozostałych.