Cieniolubne

Bylina pochodząca z lesistych terenów Japonii - w naszych ogrodach potrzebuje lekkiego cienia i próchniczego (najlepiej kompost liściowy!), wilgotnego podłoża. Liście glaucidium są jasnozielone, wyraźnie unerwione, klapowane i chropowate jak żabia skórka. Kwiaty dość duże o płatkach delikatnych jak u maka; najczęściej jasnofioletowe, choć można znaleźć także osobniki o kwiatach ciemnofioletowych i białych. Tworzy ładne, gęste kępy.

Niska, delikatna paproć tworząca gęste kobierce. Wymaga stanowiska wilgotnego (ale przepuszczalnego). Odkryto ją na początku XX wieku na wapiennych skałach w brytyjskim Lake District - sprawdza się jednak bardzo dobrze w podłożu kwaśnym.

Podobna do ramondy bylina o liściach dość grubych, mięsistych, owłosionych, z ząbkowanymi brzegami. Kwiaty fioletowe z żółtymi pręcikami na dziesięciocentymetrowych łodyżkach. Gatunek endemiczny, spotykany dziś jeszcze na górzystych obszarach Bułgarii i Grecji. Należy do tej samej rodziny co popularne fiołki alpejskie, w naszym klimacie zimozielona i zimotrwała. Rośnie w szczelinach skał na ocienionych zboczach - w ogrodzie należy sadzić ją również na pochyłych, ocienionych stanowiskach - nie znosi zbierania się wody w rozecie. Rewelacyjnie znosi suszę.

Podobna do ramondy (liście dość grube, mięsiste, owłosione, o ząbkowanych brzegach. Kwiaty fioletowe z żółtymi pręcikami na dziesięciocentymetrowych łodyżkach. Gatunek endemiczny, spotykany dziś jeszcze na górzystych obszarach Bułgarii i Grecji. Należy do tej samej rodziny co popularne fiołki alpejskie, w naszym klimacie zimozielona i zimotrwała. Rośnie w szczelinach skał na ocienionych zboczach - w ogrodzie należy sadzić ją również na pochyłych, ocienionych stanowiskach - nie znosi zbierania się wody w rozecie. Rewelacyjnie znosi suszę.

Ciemiernik cuchnący ma mocno powcinane liście i zielonkawe kwiaty, lubi cień i wilgotne podłoże. Ten ma dodatkowo białe przebarwienia na liściach. 

Odmiana o bardzo długim czasie kwitnienia (od jesieni do wiosny), dobrym wigorze. Liście ciemnozielone, skórzaste, zimozielone. Kwiaty w kolorze śniegu na Mont Blanc.

Kompaktowa odmiana o przepięknych białych, dużych kwiatach z dodatkową kryzą białych sepali otaczających środek kwiatu (wyglądają jak kwiaty podwójne o płatkach zróżnicowanej wielkości). U starszych osobników kwiat w pąku lekko zaróżowiony,  a gdy rozkwitnie wygląda jak kwiat jabłoni, z lekką różową poświatą. Kwiaty spoglądają na zewnątrz. Odmiana o długim czasie kwitnienia i mocnych łodyżkach - dobra do bukietów. Liście ciemnozielone, skórzaste, zimozielone.

Pierwsza czerwona odmiana, którą zobaczycie w ogrodzie pod kwiatem. Kwitnie obficie. Liście ciemnozielone, skórzaste, zimozielone.

Liście ciemnozielone, skórzaste, zimozielone a na ich tle podwójne żółte kwiaty. Kwitnie bardzo obficie. 

Wyselekcjonowane spośród siewek ciemiernika wschodniego rośliny o kwiatach podwójnych, ciemnoróżowych z licznymi bordowymi piegami. Kwitnie od końca zimy do późnej wiosny (tym dłużej im chłodniejsze stanowisko). Wczesną wiosna może rosnąć na stanowisku stosunkowo słonecznym, później powinien mieć dużą porcję cienia (np. pochodzącego od innych roślin, które do tego czasu się rozwiną). Służy mu próchnicza, wilgotna lecz dobrze zdrenowana gleba.

Wyselekcjonowane spośród siewek ciemiernika wschodniego rośliny o podwójnych fioletowych kwiatach (ciemna śliwka). Kwitnie od końca zimy do późnej wiosny (tym dłużej im chłodniejsze stanowisko). Wczesną wiosna może rosnąć na stanowisku stosunkowo słonecznym, później powinien mieć dużą porcję cienia (np. pochodzącego od innych roślin, które do tego czasu się rozwiną). Służy mu próchnicza, wilgotna lecz dobrze zdrenowana gleba.

Wyselekcjonowane spośród siewek ciemiernika wschodniego rośliny o kwiatach podwójnych, białych z licznymi bordowymi piegami. Kwitnie od końca zimy do późnej wiosny (tym dłużej im chłodniejsze stanowisko). Wczesną wiosna może rosnąć na stanowisku stosunkowo słonecznym, później powinien mieć dużą porcję cienia (np. pochodzącego od innych roślin, które do tego czasu się rozwiną). Służy mu próchnicza, wilgotna lecz dobrze zdrenowana gleba.

Wyselekcjonowane spośród siewek ciemiernika wschodniego rośliny o buraczkowych kwiatach. Kwitnie od końca zimy do późnej wiosny (tym dłużej im chłodniejsze stanowisko). Wczesną wiosna może rosnąć na stanowisku stosunkowo słonecznym, później powinien mieć dużą porcję cienia (np. pochodzącego od innych roślin, które do tego czasu się rozwiną). Służy mu próchnicza, wilgotna lecz dobrze zdrenowana gleba.

Wyselekcjonowane spośród siewek ciemiernika wschodniego rośliny o kwiatach białych z licznymi bordowymi piegami. Kwitnie od końca zimy do późnej wiosny (tym dłużej im chłodniejsze stanowisko). Wczesną wiosna może rosnąć na stanowisku stosunkowo słonecznym, później powinien mieć dużą porcję cienia (np. pochodzącego od innych roślin, które do tego czasu się rozwiną). Służy mu próchnicza, wilgotna lecz dobrze zdrenowana gleba.

Przepiękny ciemiernik o podwójnych kwiatach. Płatki białe, lekko zaróżowione, z intensywnie bordową obwódką. Kompaktowy.

Piękny, subtelny ciemiernik, który trafił do europejskich ogrodów dopiero w latach 90. XXw. (choć odkryto go w Tybecie 100 lat wcześniej). Kwiaty białe lub bladoróżowe z różowymi (różnej intensywności) żyłkami. Pośród lutowych śniegów najpierw pojawiają się pąki kwiatowe, potem liście.

"Ivory Prince" to międzygatunkowa krzyżówka ciemierników. Kwitnie długo i niezwykle obficie. Kwiaty od wewnątrz kremowo białe (a ku końcowi kwitnienia zielonkawe) są lekko zwieszone pokazując zewnętrzną, uroczo zaróżowioną stronę płatków. Liście ciemnozielone ze srebrnym rysunkiem (po ciemierniku korsykańskim), twarde, skórzaste.

"Winter Star" to międzygatunkowa krzyżówka ciemierników. Kwitnie bardzo długo - przepisowo od stycznia do maja, choć nasze rośliny wydały pierwsze kwiaty już w październiku. Przez te miesiące kwitnienia kwiaty przebarwiają się: są białe, zielone, pod koniec kwitnienia różowawe. Liście zimozielone, twarde, skórzaste.

Helleborus Frostkiss "Rhythm Pink" to wielogatunkowa krzyżówka, uzyskana w angielskiej szkółce specjalizującej się w takich skomplikowanych "akcjach" międzygatunkowych. Ma duże, ciemnoróżowe, lekko piegowate kwiaty, które rosną na wysokich, dość sztywnych pędach ponad ciemnozielonymi liśćmi z białym marmurkiem (rysunek na liściach jest intensywniejszy gdy roślina dostaje trochę słońca). Biały marmurek może okresowo nabiegać różem (jak na naszym zdjęciu): dzieje się tak na wiosnę i jesienią, gdy dni są cieplejsze, a noce przynoszą przymrozki. Kwiaty pojawiają się pod koniec stycznia, są bardzo liczne i trwają długo. Okazały.

Krzyżówka dwóch południowoeuropejskich ciemierników H. argutifolius i H. lividus, na granicy mrozoodporności w naszym klimacie. Liście srebrne, mocno piłkowane; kwiaty zielonkawe, miejscami podkolorowane lekkim fioletem. Pokrój zwarty, niski, kompaktowy. Dobrze rośnie w miejscach słonecznych o przepuszczalnej glebie.

Na pewno trzeba okryć je na zimę stroiszem lub otulić suchymi liśćmi; można też traktować jako rośliny jednoroczne. Wspaniały do pojemników.

Przylaszczka siedmiogrodzka o półpełnych, fioletowoniebieskich kwiatach.

Urocza, maleńka bylina występująca w liściastych lasach całej Europy. W ogrodzie wymaga stanowiska ocienionego, zasobnego w kompost i lekko zasadowego.

Ogrodowa forma o śnieżnobiałych kwiatach i różowych pręcikach. Wymaga stanowiska ocienionego, zasobnego w kompost i lekko zasadowego.  Kwiaty zamykają się pod wieczór oraz w pochmurne dni, liście są częściowo zimozielone.

Wyselekcjonowana odmiana o różowych kwiatach. Wymaga stanowiska ocienionego, zasobnego w kompost i lekko zasadowego. Kwiaty zamykają się pod wieczór oraz w pochmurne dni, liście są częściowo zimozielone.

Wyselekcjonowana forma o śnieżnobiałych płatkach i białych pręcikach - nic nie zakłóca czystej bieli kwiatów. Wymaga stanowiska ocienionego, zasobnego w kompost (liściowy) i lekko zasadowego. Kwiaty zamykają się pod wieczór oraz w pochmurne dni, liście są częściowo zimozielone. Jest rośliną chronioną.

Piękna, rosła, mocna krzyżówka o nie do końca jasnym rodowodzie, prawdopodobnie Hepatica media x H. acutiloba lub H. transsilvanica x H. americana. Kwiaty ciemnoniebieskie, prawie granatowe, pozbawione są pręcików. Kwitnienie obfite. Stanowisko - jak dla każdej przylaszczki: kompost liściowy, wiosną słońce, później cień. 

Odmiana ta tworzy olbrzymie kępy wielkich, mięsistych niebieskich liści o kształcie dość głębokich misek.  Grube liście czynią ją odporną na ślimaki. Kwiaty białe. Fantastyczny soliter.

Duża. Liście mocno pomarszczone, zielone z jasnymi, zielonkawymi, szerokimi brzegami (szerszymi niż u H. 'Climax', której jest sportem). Kwiaty prawie białe, wysoko ponad liśćmi. Fantastyczna odmiana.

Bardzo duża hosta ze złotymi liśćmi. Tony Avent powiedział o niej, że "wygląda jakby ktoś umieścił słońce w leśnym ogrodzie".

Sport H. „Dick Ward”: liście sercowate, mocno pomarszczone; środek kremowy, brzeg niebieski.

Hosta średniej wielkości o bardzo błyszczących, zielonych liściach z czerwonymi ogonkami liściowymi. Od nasady prawie do połowy liścia czerwone są także nerwy. Kwiaty fioletowe na wysokich, czerwonych pędach.

Piękna odmiana o złotych liściach (blaknących do prawie białego pod koniec lata) okolonych ciemnozielonym, dość wąskim, ryflowanym brzegiem. Blaszka liściowa ma ładny, regularny kształt, końcówka lekko wydłużona i spiczasta. Unerwienie wyraziste.

Olbrzymia, majestatyczna hosta o niebieskawo zielonych, okrągłych, wyraźnie unerwionych liściach. Rośnie powoli, ale warto dać jej czas.

Ciemnozielone, lekko wydłużone liście mają żółty (pod koniec sezonu kremowobiały) brzeg. Mięsiste, pofałdowane. Roślina żywotna, szybko się rozrasta.

Odmiana średniej wielkości/duża; tworzy gęste, zwarte kępy ciemnozielonych liści z wąskim, kremowobiałym środkiem (na początku sezonu środek jest żółty). Liście mięsiste, błyszczące. Białe kwiaty bardzo ładnie współgrają z białym w okresie kwitnienia środkiem liścia. Piękna, elegancka odmiana.