Hosty

Świetna żółta hosta o dość mocno pofalowanych brzegach liścia. Ogonki liściowe różowe. Tworzy niskie kępy.

"Pebbles" to kamyki - odmiana ta ma bardzo pięknie pomarszczone szarozielonkawe liście, które przypominają małe kamyki na dnie strumienia. Nie jest wysoka (należy do odmian średnich), ale liście ma stosunkowo duże, bardzo okrągłe i mięsiste - ślimaki się do nich nie dobierają. Kwiaty prawie białe.

Złota ulubienica Krysi ma liście o złotej blaszce na wiśniowo czerwonych ogonkach. 

Duża kępa złotych liści - skarb w cienistym zakątku ogrodu. Liście mocne, grube, lekko pofalowane z wyraźnym unerwieniem.

Gruba blaszka liściowa wycięta w kształt serca, ciemno zielona z czerwonym, który napływa z ogonków liściowych i wlewa się w wyraźnie wyżłobione nerwy. Wiosną czerwony rumieniec także na brzegach liści. 

Liście zielone z wąskimi kremowymi brzegami, błyszczące i skórzaste. Długie i ostro zakończone. Pofałdowane na brzegach. Odmiana maleńka ale taka "z pazurem". 

Zielone liście z szerokim, zielonkawożółtym brzegiem. Wyraźnie unerwione, zwieszające się do ziemi. Dobrze rośnie także na stanowisku słonecznym. 

Mysie uszka są bardzo wyemancypowane, porównywalnie z laką Barbie: przedstawiamy "Mysz na księżycu". Ma lekko kędzierzawe, niebieskawo zielone liście (w kilku tonach) z białym brzegiem.

Liście żółte na wysokich, bardzo ciemnych (ciemny fiolet) ogonkach. Kontrast tych kolorów wygląda świetnie i ładnie się prezentuje: roślina ma pionowy pokrój. Warto wyeksponować tę odmianę sadząc na podwyższonej rabacie, murku przy schodach, w pojemniku.

Piękna krzyżówka z udziałem H. pycnophylla: jest większa, ma mocno pofalowany brzeg niebieskiego liścia; liść szeroki, całkiem masywny (lepszy niż rodzic), biały od spodu.

Liście tej hosty są chłodne, stalowoniebieskie - biały puder pokrywa nie tylko spód ale i wierzch liści. Zwraca też uwagę ich forma: są złożone ku środkowi, powykręcane, pofalowane na brzegach i mają wykręcone końcówki - kępa wygląda jak zamarznięte ognisko.

Siewka lubianej Hosty "Amos", równie potężna co rodzic. Ma pięknie pomięte, zielonkawo niebieskie liście o lekko pofałdowanych brzegach i powykręcanych końcówkach. Kwiaty prawie białe. Kępy majestatyczne.

Nieduża złotożółta hosta z czerwonymi ogonkami. Liście wydłużone, dość mocno unerwione i pięknie pofalowane na brzegach.

Hosta, która zaczyna na biało a kończy na niebiesko: pojawiające się wiosną liście są kremowobiałe, potem stają się żółtawe, z żółtych zielone a na koniec dostają jeszcze niebieskiego odcienia i są prawie niebieskie. Mistrzyni metamorfozy...

Ta hosta jest jak słońce: intensywnie żółte liście z falistymi brzegami na czerwonych ogonkach. Pokrój wyprostowany.

Hosty - urozmaicona kolekcja 8 wybranych przez nas odmian: zróżnicowanych pod względem wielkości, wybarwienia, kształtu liści. Dobry początek większej kolekcji...

Odmiany kupowane osobno mają wartość co najmniej 150 zł.

Piękny, niebieski liść z szerokim, falującym, kremowym brzegiem. 

Liście jak niebieskie kopystki. Dobry niebieski kolor zaczyna ustępować zieleni, gdy zaczynają się upały. Hosta średniej wielkości. 

Podłużne, niebieskawozielone liście z wąskim, kremowym brzegiem, lekko pofalowane, pofałdowane i wykręcone na końcu. Liście z czasem stają się sercowate i szersze u nasady - jest piękna. 

Złotożółte, wydłużone liście z lekko pofałdowanymi brzegami i ładnie zarysowanym unerwieniem zwieszają się wdzięcznie. Ładnie rozjaśnia cieniste zakątki. 

Ta hosta "papuguje słońce". Jej liście są żółte, twarde, pofałdowane na brzegach, zdają się drżeć od słonecznego żaru. Trochę mniejsza od "Coast to Coast" i bardziej pofałdowana. 

Zjawiskowa: duże sercowate liście są zielone, wyraźnie unerwione i mają falujący, żółty brzeg (pod koniec lata kremowy). Kępa szeroka, rozłożysta.

Piękny, sercowaty liść jest najpierw zielony i ma żółte obrzeże, potem nabiera niebieskich tonów a obrzeże bieleje. Kwiaty prawie białe.

Biało obrzeżona wersja H. "Gentle Giant". Kępa wyprostowana, wysoka; liście u dorosłej rośliny okrągłe i pomarszczone, a biały margines całkiem szeroki, nachodzący lekko w głąb blaszki liściowej. Kto chce szybko mieć dużą, niech dobrze poi i karmi. 

Klasyczny look: liść zielony z zielonkawym a później żółtym brzegiem. Jej piękno tkwi w pomiętej fakturze błyszczącego  liścia.

Świetna niebieska hosta o mocno pofałdowanym brzegu (wygląda jakby drżała). Niebieski kolor jest dość trwały, a gdy wreszcie letnie burze zmyją z liści puder puder, robi się ciemnozielona i lśniąca. Spód liścia pudrowany biało.

Piękny sport H. "Ben Vernooij": niebieskie liście są znacznie grubsze, brzeg liścia bardziej zielonkawy niż żółty. Nie jedzą go ślimaki, nie kąsają wczesne przymrozki - wygląda doskonale od początku do końca sezonu.

Niebieskie hosty - kolekcja 8 wybranych przez nas odmian w różnych rozmiarach i odcieniach niebieskiego.

Hosty o liściach w kolorze jeansu, gołębim, sinawym lub stalowym lubią rosnąć w miejscach cienistych, osłoniętych od wiatru. Ładniej zachowują kolor gdy podlewane są wodą w nogi a nie z góry. Zazwyczaj rewelacyjnie komponują się z roślinami żywozielonymi i białymi; uspokajają kompozycje w ogrodzie i są chłodne w odbiorze.

Odmiany kupowane osobno mają wartość co najmniej 150 zł.

Takie hosty lubię najbardziej: ma liście okrągłe jak patelnie, niebieskie i trochę pogniecione. Zwieszają się w dół tworząc interesującą kępę. 

Mała, ale bardzo efektowna. Liście szaroniebieskie z wąskim kremowożółtym brzegiem. 

Grube liście w kształcie klinów o pofałdowanych brzegach. Baaardzo  niebieskie.  

Odmiana należy do tych o najbardziej widowiskowym wybarwieniu: środek liścia jest kremowo biały, a obrzeże w dwóch tonach zieleni, jasnej i bardzo ciemnej. Liście lekko powykręcane, wzrost średni. 

Piękna hosta o zielonkawo żółtych, zwieszających się kaskadowo liściach. Ogonki liściowe czerwone, a brzegi liści pofalowane. Śliczna i duża. 

Ta "prawie nieprawdziwa" hosta jest tetraploidem H. "Almost". Oznacza to, że ma cztery komplety chromosomów zamiast dwóch, dzięki czemu jej cechy odmianowe są wzmocnione: zielone liście są grubsze i dużo bardziej błyszczące, a czerwony nerw biegnący przez środek liścia jest niemal czarny i rozlewa się znacznie bardziej na blaszkę liściową.