C

Turzyca popularna w Polsce, zwłaszcza na nizinach. Spotykana najczęściej na siedliskach zasobnych – torfowiskach, starorzeczach, brzegach glinianek, rowów. Na stanowiskach występuje licznie, często tworząc zwarte monokultury. Przydatna w obsadzeniach naturalistycznych, szczególnie gdy potrzebne są duże, jednolite połacie na granicy lądu i wody. Stosowana w biologicznych oczyszczalniach ścieków.

Ozdobna turzyca o szerokich liściach  - podobna do turzycy „Banana Boat” - zamiast żółtego środka liścia przebarwienie „Shiro Nakafu” jest czysto białe. Polecana szczególnie do zacienionych i wilgotnych partii ogrodów, jednak na stanowisku słonecznym także daje sobie doskonale radę (nie może jednak przesychać). Wymaga miejsca wilgotnego - idealna na brzegi stawów i sadzawek.

W naturze znajdziemy ją przede wszystkim w lasach liściastych, zaroślach i na ich obrzeżach. Preferuje stanowiska cieniste i półcieniste oraz gleby świeże, próchniczne i umiarkowanie wilgotne. Nie wymaga intensywnego nawożenia ani skomplikowanej pielęgnacji. Najlepiej prezentuje się sadzona w grupach jako roślina okrywowa, w kompozycjach pod koronami drzew i w cienistych zakątkach ogrodu.

Symbol roślin chronionych w Polsce, roślina niemal mityczna. Rośnie na glebach ubogich, suchych i gorących. W naturze można go znaleźć przede wszystkim na południu Polski - na słonecznych wapiennych zboczach gór, ale także w murawach kserotermicznych, na suchych łąkach, na obrzeżach lasów w północnej części kraju. Jest zdecydowanie światłolubny. Przylatują do niego pszczoły, trzmiele i chrząszcze.

Rozpowszechniony w całej Polsce (i na świecie - jest to gatunek kosmopolityczny), trudno wyobrazić sobie bez niego łąkę, miedzę czy przydrożne zarośla. Kwiaty fioletoworóżowe są miododajne - wabią pszczoły i motyle.

Rozpowszechniony w całej Polsce (i na świecie - jest to gatunek kosmopolityczny), trudno wyobrazić sobie bez niego łąkę, miedzę czy przydrożne zarośla. Kwiaty fioletoworóżowe są miododajne - wabią pszczoły i motyle.

Tutaj oferta na 100 sztuk sadzonek, średnica bryłki korzeniowej 3,5 cm.

Odmiana chabra górskiego o wyjątkowo dużych kwiatach w niemal jednolitym, intensywnie fioletowym kolorze. Ogławiane będą powtarzać kwitnienie do późnego lata. Wabi pszczoły i motyle. Zadomowiony doskonale radzi sobie na stanowiskach gorących i suchych. Rozrasta się tworząc z czasem zwarte maty.

Odmiana chabra górskiego o dużych białych kwiatach z fioletowym środkiem. Ogławiane będą powtarzać kwitnienie do późnego lata. Wabi pszczoły i motyle. Zadomowiony doskonale radzi sobie na stanowiskach gorących i suchych. Rozrasta się tworząc z czasem zwarte maty.

Rogatek to roślina o wielu zastosowaniach w sadzawce: zwalcza glony konkurując z nimi o związki odżywcze rozpuszczone w wodzie a także wydziela substancje nietolerowane przez glony. Jego sztywne i kłujące liście dają schronienie narybkowi i drobnym zwierzętom.

Mała paproć doskonała na skalniaki. Jej naturalnym siedliskiem są skały wapienne, rośnie także w szczelinach murów. Zimozielona.

Cheilantes to niewielka i bardzo niezwykła paproć: najlepiej rośnie w jasnym miejscu (dobrze znosi kilkugodzinne pełne słońce, woli jasny cień), na dobrze zdrenowanym, mineralnym podłożu. W naturze występuje na granitowych zboczach gór.

Bardzo tolerancyjna, odporna, łatwa roślina coraz częściej spotykana w naszych ogrodach. Ma ciemnozielone, błyszczące, ząbkowane liście. Kwiaty przypominające żółwie wychylające się ze skorupy pojawiają się już w lipcu i trwają bardzo długo - nawet do pierwszych dni października. Najlepiej się czuje w miejscu słonecznym i wilgotnym (jest rośliną bagienną), choć dobrze znosi stanowiska stosunkowo suche. Świetnie wygląda sadzony w grupach.

Bardzo tolerancyjna, odporna, łatwa roślina coraz częściej spotykana w naszych ogrodach. Ma ciemnozielone, błyszczące, ząbkowane liście. Kwiaty przypominające żółwie wychylające się ze skorupy pojawiają się już w lipcu i trwają bardzo długo - nawet do pierwszych dni października. Najlepiej się czuje w miejscu słonecznym i wilgotnym (jest rośliną bagienną), choć dobrze znosi stanowiska stosunkowo suche. Świetnie wygląda sadzony w grupach.

Ta stosunkowo nowa roślina w ofertach europejskich ogrodnictw wywodzi się z lesistych terenów Japoni, Korei i Chin, a została opisana przez Siebolda już prawie 200 lat temu. Wymaga stanowiska ocienionego, umiarkowanie wilgotnego. Jej nienachalna uroda zasadza się na ciemnozielonych, mocno unerwionych i ząbkowanych liściach oraz białych kwiatach. W ogrodzie dobra wśród kolorowych host.

Niewielka i rzadko spotykana roślina bulwiasta, idealna do ogrodów skalnych i żwirowych. Pochodzi z Grecji oraz południowych Bałkanów i zachodniej Turcji. Tworzy niskie kępki delikatnych, kielichowatych kwiatów w odcieniach bieli, różu i jasnego fioletu. U nas kwitnie wczesną wiosną, a jej kwiaty pojawiają się równocześnie z lancetowatymi, brązowymi liśćmi. 

Kwiaty pełne, białe.

Wyjątkowo okazały zimowit o kwiatach w kolorze lila z jasnym dnem kwiatowym. Kwitnie bardzo obficie we wrześniu i październiku, zanim pojawią się liście. Wiosną rozwija szerokie, dekoracyjne liście, które po zakończeniu sezonu stopniowo zasychają. Najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym lub lekko zacienionym, w żyznej, przepuszczalnej glebie, bez zastoin wody. 

W naszej kolekcji konwalia o największe ilości pojedynczych kwiatów na niezwykle długim pędzie kwiatowym: niesie od 18 do 21 dzwoneczków! Jej dokładne pochodzenie i nazwa nie są znane - nazwaliśmy ją po prostu „19/21”.

Odmiana o złotych liściach i klasycznie białych kwiatach. Pędy kwiatowe ok. 20cm, kwiatów na pędzie - 12. Liście - ok. 25cm. Rośnie dość wolno, cierpliwi będą się cieszyć słonecznym blaskiem w cienistych zakątkach ogrodu.

Duże, szerokie liście okolone są wąską złotą obwódką, niekiedy nachodzącą wgłąb liścia. Kwiaty białe. Wytrzymała, doskonała nawet do głębokiego cienia. Pęd kwiatowy ok. 23cm, 12 kwiatów na pędzie. 

Piękna odmiana wyselekcjonowana pod kątem wielkości kwiatów: pojedyncze dzwoneczki są większe, łodyga kwiatowa sztywniejsza.

Duża konwalia o białych, pachnących kwiatach i ciemnozielonych liściach (zieleń złamana niebieskawym nalotem) z jasnozieloną lub kremową, nieregularną obwódką.

Fantastyczny, nowy kultywar o złotych liściach i białych kwiatach. Pęd kwiatowy ok. 20cm z 10 kwiatkami, liście do 27cm. W ogrodach zdominowanych przez zimozielone drzewa i krzewy konwalia będzie bardzo dobrą rośliną okrywową. Wystarczy wyściółkować glebę pod drzewami iglastymi i w maju będzie można przynosić do domu naręcza pachnących kwiatów.

Piękny, historyczny  selekt pochodzący z Ośna i eksportowana na całą Europę a nawet dalej, stosowany do pędzenia na kwiat.

Odmiana konwalii o pełnych kwiatach, po kilkanaście dzwoneczków na 20-centymetrowym pędzie kwiatowym. Kępa wysokości ok. 27cm. Liście ciemnozielone, ładnie rozdęte.

Liście konwalii „Polish Beauty” mają wyraźne złotożółte paski rozmieszczone równomiernie wzdłuż liścia; kwiaty klasyczne - białe, po 8 do 12 na łodyżce długości ok. 25cm. Odmiana ta to naturalny mutant wyselekcjonowany, opisany i nazwany przez pana Eugeniusza Radziula.

Wyjątkowa odmiana o jasnoróżowych kwiatach i nierównomiernie pasiastych liściach. Wysokość ok. 30cm, łodyżka kwiatowa (ok. 20 cm) niesie do kilkunastu kwiatków.

Liście zdecydowanie podłużne, lancetowate, zielone z lekkim niebieskawym odcieniem. Kwiaty różowe z rozjaśnionymi końcówkami, po 7 do 10 na łodyżce długości ok. 20cm. Kępa liczy ok. 27cm wysokości. W ogrodach zdominowanych przez zimozielone drzewa i krzewy konwalia będzie bardzo dobrą rośliną okrywową.

Konwalia o liściach w różnej szerokości kremowe pasy - niektóre wąskie jak wyrysowane pisakiem, inne szerokie na 3/4 liścia. Kwiaty różowe.

Ta nieduża, cieniolubna bylina przypomina pierwiosnka. Z rozetki owłosionych, pokarbowanych liści na wysokich łodyżkach wyrastają nieduże, intensywnie karminowe kwiatki. Zarzyczka lubi miejsca cieniste i chłodne; wilgotne lecz bez zastoin wody (ważne szczególnie zimą). Jej uprawa może się udać na ocienionym skalniaku. W Polsce można ją znaleźć w Tatrach, jest pod ścisłą ochroną.

Ta biało kwitnąca odmiana kokoryczy pochodzi z lesistych terenów Turcji i Kaukazu, dobrze się czuje w jasnym cieniu drzew i krzewów. Może się obsiewać. Nie krzyżuje się z innymi kokoryczami.

Tę kokorycz można spotkać w polskiej przyrodzie od około połowy XIXw. jako roślinę obcą lecz zadomowioną. Lubi gleby żyzne, choć toleruje uboższe, piaszczyste lub gliniaste. Ważne, by były przepuszczalne - stanowisko mokre zimą może oznaczać jej koniec. Poszczególne osobniki nie są długowieczne, dają natomiast obfity samosiew. Jej żółte kwiaty są prawdziwym skarbem w cienistych miejscach, zwłaszcza że kwitnie bardzo długo, od późnej wiosny aż do wczesnej jesieni. Nieoceniona w parkach i ogrodach leśnych. 

Ta kokorycz pochodzi z Azji, obszar jej naturalnego występowania sięga na północy po półwysep Jamalski, na południe po Kazachstan; można ją znaleźć w Rosji, Mongolii i Chinach. Jako obca lecz zadomowiona roślina spotykana jest także w Skandynawii i podobno wszystkie spotykane tam rośliny to uciekinierzy z ogrodu Linneusza. Jest wysoka (najokazalsza z kokoryczy), a jej kwiaty mają kształt niemal pomponów składających się z rurkowatych kwiatków. Będzie szczęśliwa w umiarkowanie ocienionym miejscu, wilgotnym wiosną i suchszym w okresie lata. Bardzo mrozoodporna. 

Kokorycz o czerwonych kwiatach, które pojawiają się wiosną. Niezbyt wymagająca co do warunków - rośnie pod krzewami, w umiarkowanym cieniu. Podłoże powinno być przepuszczalne. Latem przechodzi w stan spoczynku.

Bylina występująca na wybrzeżu Bałtyku, choć do tej pory nie odnotowana w Polsce. Kapusta morska ma same zalety: jest warzywem, jest halofitem (bardzo dobrze znosi zasolenie), uwielbia słoneczne stanowisko i dobrze znosi (okresowo) suszę. Ma wymaganie podobne do mikołajka nadmorskiego: rośnie w podłożu przepuszczalnym, chętnie piaszczystym lub kamienistym, w miejscu słonecznym. Ma interesujące liście bardzo przypominające jarmuż: zielonkawoniebieskie z bordowymi przebarwieniami, o mocno pofałdowanych brzegach.