Gatunki rodzime

Turzyca występująca na mokrych terenach leśnych (lasy łęgowe) w całej niemal Europie (z wyjątkiem regionów wschodnich i północnych). Liście i piękne, długie kłosy są charakterystycznie łukowato wygięte. Chętnie stosowana w zacienionych i mokrych założeniach parkowych, a z racji dość dobrej tolerancji na okresowe przesuszenie, także w ogrodach deszczowych. Tworzy gęste, zimozielone kępy.

Tutaj oferta na 100 sztuk sadzonek, bryła korzeniowa 3,5 cm.

Turzyca kosmopolityczna, pospolita na terenie całej Polski: na torfowiskach, mokradłach, brzegach zbiorników wodnych. Z uwagi na urodę jasnozielonych, przewieszających się fontannowo liści i wydatnych kwiatostanów, chętnie stosowana do obsadzania stawów o charakterze naturalistycznym. Wykorzystywana do rekultywacji terenów podmokłych, a także w biologicznych oczyszczalniach ścieków.

Świetnie czuje się na cienistym i wilgotnym stanowisku - w naturze jest rośliną charakterystyczną dla mokrych lasów liściastych. Tworzy niskie, zwarte kępy delikatnych, jasnozielonych liści - ładnie rozświetla zacienione brzegi stawów i strumieni.

Turzyca popularna w Polsce, zwłaszcza na nizinach. Spotykana najczęściej na siedliskach zasobnych – torfowiskach, starorzeczach, brzegach glinianek, rowów. Na stanowiskach występuje licznie, często tworząc zwarte monokultury. Przydatna w obsadzeniach naturalistycznych, szczególnie gdy potrzebne są duże, jednolite połacie na granicy lądu i wody. Stosowana w biologicznych oczyszczalniach ścieków.

W naturze znajdziemy ją przede wszystkim w lasach liściastych, zaroślach i na ich obrzeżach. Preferuje stanowiska cieniste i półcieniste oraz gleby świeże, próchniczne i umiarkowanie wilgotne. Nie wymaga intensywnego nawożenia ani skomplikowanej pielęgnacji. Najlepiej prezentuje się sadzona w grupach jako roślina okrywowa, w kompozycjach pod koronami drzew i w cienistych zakątkach ogrodu.

Symbol roślin chronionych w Polsce, roślina niemal mityczna. Rośnie na glebach ubogich, suchych i gorących. W naturze można go znaleźć przede wszystkim na południu Polski - na słonecznych wapiennych zboczach gór, ale także w murawach kserotermicznych, na suchych łąkach, na obrzeżach lasów w północnej części kraju. Jest zdecydowanie światłolubny. Przylatują do niego pszczoły, trzmiele i chrząszcze.

Rozpowszechniony w całej Polsce (i na świecie - jest to gatunek kosmopolityczny), trudno wyobrazić sobie bez niego łąkę, miedzę czy przydrożne zarośla. Kwiaty fioletoworóżowe są miododajne - wabią pszczoły i motyle.

Rozpowszechniony w całej Polsce (i na świecie - jest to gatunek kosmopolityczny), trudno wyobrazić sobie bez niego łąkę, miedzę czy przydrożne zarośla. Kwiaty fioletoworóżowe są miododajne - wabią pszczoły i motyle.

Tutaj oferta na 100 sztuk sadzonek, średnica bryłki korzeniowej 3,5 cm.

Rogatek to roślina o wielu zastosowaniach w sadzawce: zwalcza glony konkurując z nimi o związki odżywcze rozpuszczone w wodzie a także wydziela substancje nietolerowane przez glony. Jego sztywne i kłujące liście dają schronienie narybkowi i drobnym zwierzętom.

Ta nieduża, cieniolubna bylina przypomina pierwiosnka. Z rozetki owłosionych, pokarbowanych liści na wysokich łodyżkach wyrastają nieduże, intensywnie karminowe kwiatki. Zarzyczka lubi miejsca cieniste i chłodne; wilgotne lecz bez zastoin wody (ważne szczególnie zimą). Jej uprawa może się udać na ocienionym skalniaku. W Polsce można ją znaleźć w Tatrach, jest pod ścisłą ochroną.

Tę kokorycz można spotkać w polskiej przyrodzie od około połowy XIXw. jako roślinę obcą lecz zadomowioną. Lubi gleby żyzne, choć toleruje uboższe, piaszczyste lub gliniaste. Ważne, by były przepuszczalne - stanowisko mokre zimą może oznaczać jej koniec. Poszczególne osobniki nie są długowieczne, dają natomiast obfity samosiew. Jej żółte kwiaty są prawdziwym skarbem w cienistych miejscach, zwłaszcza że kwitnie bardzo długo, od późnej wiosny aż do wczesnej jesieni. Nieoceniona w parkach i ogrodach leśnych. 

Niewielki, liście okrągłe ze srebrzystym wzorkiem, kwiaty różowe i ciemnoróżowe. Rodzimy gatunek cyklamena - spotykany w południowej i środkowej części Europy, w Polsce można go znaleźć na jednym tylko stanowisku w Górach Kaczawskich. Wymaga stanowiska ocienionego, dobrze radzi sobie posadzony między korzeniami drzew lub między kamieniami na ocienionych skalniakach. Służy mu podłoże wapienne i żyzne - w ogrodzie dobrze jest zastosować ziemię liściową.

Rodzimy i najokazalszy gatunek storczyka: można go spotkać w całej Polsce, stanowiska są jednak zazwyczaj pojedyncze i mocno rozproszone.

Oferowane rośliny są kilkuletnie, już kwitły. Rosną w doniczkach p11.

Storczyk charakterystyczny dla wilgotnych łąk, torfowisk, skrajów mokrych olsów i zarośli graniczących z łąkami. Teoretycznie może osiągnąć przeszło 0,5 m wysokości, najczęściej jest jednak niższy. Produkuje nektar wabiący pszczoły (inne kukułki tego nie robią i są zapylane przez niedoświadczone, dopiero co wybudzone po ziemie pszczoły i trzmiele, które i tak poszukują pożytku w ich pustych kwiatach). W Polsce chroniony, na liście gatunków zagrożonych.

Kukułka plamista, stoplamek to rodzimy storczyk o prostej, grubej łodydze, na której szczycie w maju pojawiają się różowe kwiaty zebrane w zwarty kłosowaty kwiatostan. Liście nakrapiane licznymi, ciemnymi plamami. W Polsce dość rozpowszechniony, spotykany na mokrych łąkach, torfowiskach - jest jednak rośliną chronioną. W ogrodzie wymaga przede wszystkim stanowiska wilgotnego.

Kukułka plamista, stoplamek to rodzimy storczyk o prostej, grubej łodydze, na której szczycie w maju pojawiają się różowe kwiaty zebrane w zwarty kłosowaty kwiatostan. Wśród kwiatów istnieje duża zmienność wysycenia kolorem - tutaj selekt o niemal białych kwiatach (z bliska widać, że ich biel jest lekko zabrudzona różem lub fioletem). Liście nakrapiane licznymi, ciemnymi plamami. W ogrodzie wymaga stanowiska wilgotnego.

Kukułka szerokolistna zwana także storczykiem szerokolistnym, stoplamkiem szerokolistnym to rodzimy storczyk o prostej, grubej łodydze, na której szczycie w maju pojawiają się różowe kwiaty zebrane w zwarty kłosowaty kwiatostan.

Kukułka zaniedbana to nazwa zdecydowanie krzywdząca dla tego storczyka. Na grubej, pustej w środku łodydze niesie wysoki i gruby kwiatostan (rekordowe kwiatostany składają się z 70-80 pojedynczych kwiatów!), osobniki uprawiane w naszym ogrodzie są okazalsze niż nasze stoplamki szerokolistny czy plamisty.

Kukułka, storczyk szerokolistny, stoplamek to rodzimy storczyk o prostej, grubej łodydze, na której szczycie w maju pojawiają się różowe kwiaty zebrane w zwarty kłosowaty kwiatostan. Liście mniej lub bardziej nakrapiane ciemnymi plamami. W Polsce dość rozpowszechniony na całym niżu, porasta mokre łąki, torfowiska jest jednak rośliną chronioną. Rośliny te bardzo łatwo krzyżują się między gatunkami, u osobników otrzymanych z siewu często występują różnice w wysokości, kształcie kwiatów, wybarwieniu liści.

Nieduży goździk tworzący darnie lancetowatych liści z białymi kwiatkami fruwającymi latem kilkanaście centymetrów wyżej. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych i na wrzosowiskach. Lubi podłoże piaszczyste, ubogie i kwaśne. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). Pachnie słodko.

Nieduży goździk tworzący darnie lancetowatych liści z białymi kwiatkami fruwającymi latem kilkanaście centymetrów wyżej. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych i na wrzosowiskach. Lubi podłoże piaszczyste, ubogie i kwaśne. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). Pachnie słodko.

Nieduży goździk tworzący darnie lancetowatych liści, kwitnący na intensywnie różowy kolor. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych. Lubi podłoże piaszczyste i ubogie. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). Pachnie słodko.

Nieduży goździk tworzący darnie lancetowatych liści, kwitnący na intensywnie różowy kolor. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych. Lubi podłoże piaszczyste i ubogie. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). Pachnie słodko.

Nieduży goździk o różowych kwiatkach, rodzimy dla polskiej flory. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych. Lubi podłoże gliniaste, piaszczyste, o odczynie obojętnym lub  zasadowym, z zawartością wapnia. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). 

Nieduży goździk o różowych kwiatkach, rodzimy dla polskiej flory. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych. Lubi podłoże gliniaste, piaszczyste, o odczynie obojętnym lub  zasadowym, z zawartością wapnia. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). 

Tutaj oferta na 100 sztuk sadzonek, średnica bryłki korzeniowej ok. 3 cm.

Wspaniały goździk, gość mokrych łąk trzęślicowych (szczególnie w wyżej położonych, a tym samym bardziej suchych partiach). Pyszne, niezwykle finezyjnie powycinane kwiaty wyniesione są dość wysoko nad rozetę lancetowatych liści. Pachnie słodko i niezwykle intensywnie.

Paproć rozpowszechniona w liściastych i mieszanych lasach Europy i części Azji. Jedna z większych europejskich paproci: w wilgotnych lasach rejonu śródziemnomorskiego jej frondy mogą osiągać długość nawet 150-170cm.

Paproć tolerancyjna na warunki, spotykana w wielu różnorodnych siedliskach: zarówno w lasach iglastych jak i mokrych łęgach na brzegu rzek i strumieni; generalnie preferuje gleby żyzne. Wzrost w zależności od warunków - od 10 cm do ponad 0,5 m. Liście koronkowe, ładnie powycinane.

Rodzima paproć spotykana w wilgotnych, bogatych w próchnicę lasach liściastych lub mieszanych, porastająca ocienione brzegi strumieni. Jest niewymagająca i odporna - jedna z chętniej sadzonych paproci w dużych, cienistych ogrodach i parkach. Zniesie stanowisko dość słoneczne (pod warunkiem, że będzie miała dostatek wody).

Roślina kserotermicznej murawy, a więc jej żywiołem jest stanowisko słoneczne, gorące, suche. Liście i pędy ma owłosione (zapobiega to nadmiernej utracie wody); liście tworzą rozetę schowaną nisko wśród traw, w okresie kwitnienia żmijowiec osiąga wysokość nawet 1m. Kwitnienie przypada na okres od końca czerwca do sierpnia i trwa przeciętnie 2 do 3 tygodni. Wspaniała roślina miododajna. Sadzić na słonecznych rabatach, skalniakach.

Z płożącego się kłącza wyrastają pionowo zielone pędy wysokości do 1 m. Obecny na całej półkuli północnej. Spotykany w stawach, na starorzeczach i gliniankach, na płytkich brzegach jezior i wolno płynących rzek. Służy mu podłoże zasobne, muliste, bogate w składniki odżywcze. Dobrze znosi wahania poziomu wody, okresowo może być nawet całkowicie wynurzony, nie powinien jednak przesychać. Tworzy monokultury.

Okazała bylina, prawdziwa ozdoba krajobrazu - obecna na skrajach lasów, leśnych polanach, w przydrożnych rowach. Entuzjaści przypisują jej wiele zalet medycznych i kulinarnych (stanowi jeden ze składników leczniczej herbatki Kapor). Purpurowe kwiaty są atrakcyjnym pożytkiem dla pszczół. Lubi podłoże bogate w azot. Jej angielska nazwa to „Fireweed” - chwast ognisty. Z uwagi na dużą tolerancję na zasolenie, doskonała do obsadzania poboczy dróg i miejskich ogrodów deszczowych typu suchego.

Okazała bylina, prawdziwa ozdoba krajobrazu - obecna na skrajach lasów, leśnych polanach, w przydrożnych rowach. Entuzjaści przypisują jej wiele zalet medycznych i kulinarnych (stanowi jeden ze składników leczniczej herbatki Kapor). Purpurowe kwiaty są atrakcyjnym pożytkiem dla pszczół. Lubi podłoże bogate w azot. Jej angielska nazwa to „Fireweed” - chwast ognisty. Z uwagi na dużą tolerancję na zasolenie, doskonała do obsadzania poboczy dróg i miejskich ogrodów deszczowych typu suchego.

Kruszczyk błotny to jeden z piękniejszych rodzimych storczyków o nienachalnej, subtelnej urodzie. Łodyga kwiatowa osiąga do 70 cm wysokości, kwiaty zebrane w luźne kwiatostany na jej szczycie mają delikatną barwę beżową lub biało-różową. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec.Spotkać go można na mokrych łąkach, torfowiskach, łęgach i innych otwartych obszarach przynajmniej okresowo podmokłych.

Wełnianki to rośliny zupełnie niepozorne, wyglądające niemalże jak najzwyklejsza trawa dopóki nie zakwitną. Rosną na bagnach (jako rośliny towarzyszące sadzawce wymagają miejsca podmokłego z podłożem na bazie kwaśnego torfu) i gdy masowo kwitną.