Rośliny A-Z

Niewielka roślina cebulowa kwitnąca wiosną, o liściach zielonych z brązowymi plamami. Po przekwitnięciu zamiera (usuwamy całkowicie uschnięte liście) by pojawić się w marcu lub kwietniu następnego roku.

Roślina cebulowa kwitnąca wiosną o charakterystycznych wydłużonych cebulkach przypominających kształtem psie zęby. Kwiaty żółte o płatkach wywiniętych ku górze; liście zielone z brązowymi plamami. Po przekwitnięciu zamiera (usuwamy całkowicie uschnięte liście) by pojawić się w marcu lub kwietniu następnego roku.

Niewielka roślina cebulowa kwitnąca wiosną, o liściach zielonych z brązowymi plamami. Po przekwitnięciu zamiera (usuwamy całkowicie uschnięte liście) by pojawić się w marcu lub kwietniu następnego roku. Swą nazwę psiząb zawdzięcza charakterystycznemu kształtowi cebulek. Najlepiej prezentuje się w nasadzeniach masowych - po kilka lub kilkanaście cebul. Odmiana „Lilac Wonder” ma intensywnie różowe kwiaty, uważana jest za jedną z najpiękniejszych.

Niewielka roślina cebulowa kwitnąca wiosną, o liściach zielonych z brązowymi plamami. Po przekwitnięciu zamiera (usuwamy całkowicie uschnięte liście) by pojawić się w marcu lub kwietniu następnego roku.

Naturalnym siedliskiem tego mikołajka jest północnoamerykańska preria. W ogrodzie dobry jako soliter lub sadzony w niedużych grupach, także w towarzystwie traw. Z rozety srebrnozielonych liści wyrasta sinoniebieski, rozgałęziony i ulistniony pęd kwiatowy. Kwiaty mikołajka stanowią doskonały pożytek dla pszczół i motyli - zawsze uwijają się przy nim roje owadów; ze względu na wysoką wydajność miodową i pyłkową polecany jest do obsadzania ogrodów przy pasiekach.

Mikołajek wymaga gleby dobrze zdrenowanej i suchej, stanowiska zdecydowanie słonecznego. Jest rośliną niewymagającą. Kwitnie dużymi, intensywnie niebieskimi kwiatami, które utrzymują się na roślinie całe lato. Raj dla ludzi, pszczół i motyli.

Roślina atrakcyjna zarówno ze względu na kwiaty (przypominające kwiatostany ostu) jak i liście – lśniące, ciemnozielone z białym rysunkiem. Kwiaty mają wartość florystyczną jako cięte, można je także suszyć albo zostawiać jako atrakcję ogrodu zimą. Wabią pszczoły i motyle. Jak każdy mikołajek - wymaga gleby dobrze zdrenowanej i suchej, stanowiska zdecydowanie słonecznego.

Nowa odmiana mikołajka płaskolistnego o niskim, krępym wzroście i bardzo obfitym kwitnieniu. Kwiaty mikołajka stanowią doskonały pożytek dla pszczół i motyli - zawsze uwijają się przy nim roje owadów. Mają też wartość florystyczną jako cięte, można je także suszyć albo zostawiać jako atrakcję ogrodu zimą. 

Z rozety zielonych liści wyrasta sinoniebieski, rozgałęziony i ulistniony pęd kwiatowy z licznymi, niebieskimi kwiatami. Kwiaty mikołajka stanowią doskonały pożytek dla pszczół i motyli - zawsze uwijają się przy nim roje owadów; ze względu na wysoką wydajność miodową i pyłkową polecany jest do obsadzania ogrodów przy pasiekach. Kwiaty mają też wartość florystyczną jako cięte, można je także suszyć albo zostawiać jako atrakcję ogrodu zimą. 

Mikołajek występujący także w Polsce w siedliskach naturalnych: porasta wydmy nad Morzem Bałtyckim. Doskonale przystosowany jest do trudnych warunków panujących w tym środowisku: liście i łodyga kwiatowa pokryte są woskiem co chroni roślinę przed wiatrem i palącym słońcem, długi system korzeniowy (nawet kilkumetrowy) zapewnia dostęp do wody. Mikołajek znosi zasolenie gleby.

Roślina dwuletnia: w pierwszym roku wytwarza rozetę zielonych, mięsistych liści. W drugim roku na wysokiej, sztywnej łodydze pojawiają się srebrzyste kwiaty tak charakterystyczne dla mikołajków. Kwiaty mikołajka stanowią doskonały pożytek dla pszczół i motyli - zawsze uwijają się przy nich roje owadów. Kwiaty można suszyć (najlepiej zbierać je zanim w pełni rozkwitną) albo zostawić na roślinie: pewnie się rozsieje, a puste kwiatostany będą zdobić ogród także zimą. Jest rośliną niewymagającą.

Fenomenalna odmiana mikołajka iberyjskiego o zwartym, kępiastym pokroju i uderzająco niebieskim kolorze - w apogeum kwitnienia cała roślina jest absolutnie blue, przed kwitnieniem jej kolor można określić jako stalowy.  Wymaga gleby dobrze zdrenowanej i suchej, stanowiska zdecydowanie słonecznego. Jest rośliną niewymagającą. Kwitnie dużymi, intensywnie niebieskimi kwiatami, które utrzymują się na roślinie całe lato. Raj dla ludzi, pszczół i motyli.

Wełnianki to rośliny zupełnie niepozorne, wyglądające niemalże jak najzwyklejsza trawa dopóki nie zakwitną. Rosną na bagnach (jako rośliny towarzyszące sadzawce wymagają miejsca podmokłego z podłożem na bazie kwaśnego torfu) i gdy masowo kwitną.

Ranniki to rośliny leśne, które można spotkać w naturze w Europie Południowej i Zachodniej. Bardzo szybko (bo już w XVI w.!) trafiły do upraw w parkach i ogrodach, a stąd trafiły do naszych lasów i zarośli. Dobrze się czują na stanowisku ocienionym, najlepiej jeśli gleba jest przepuszczalna, wilgotna, próchnicza. Kwitną u zarania wiosny - stąd ich nazwa.

Oferujemy mieszankę odmian w p9. Na zdjęciach można zobaczyć, z jakich odmian zbierane były nasiona. W każdej doniczce jest jedna roślina kwitnąca, a za jakiś czas pod tymi kwitnącymi wzejdą mniejsze siewki, i powinno ich być sporo. Te zakupy to randka w ciemno: nie wiadomo jak zakwitną te młode...

Jedna z ładniejszych dużych odmian skrzypów: długie pędy tej rośliny są proste i grube, wielu osobom kojarzą się z bambusem. 

Oferowane rośliny rosną w doniczce p9, mają co najmniej po 6 pędów. Należy sadzić 9 do 12 sztuk na 1m2.

Okazały kruszczyk pochodzący prawdopodobnie od Epipactis gigantea (który lubi tworzyć efektowne hybrydy). Rośnie bujnie, kwitnie obficie i ma niewielkie wymagania: może rosnąć na przeciętnej rabacie bylinowej, słonecznej i umiarkowanie wilgotnej. Kwiaty są ładnie wybarwione.

Piękny azjatycki storczyk spokrewniony z naszym kruszczykiem błotnym - znacznie bardziej okazały i kolorowy (bogatszy w odcienie oranżu, żółci, różu i bordo). Bliski kuzyn kruszczyka Thunberga, z którym się krzyżuje. Wymaga chłodnego, wilgotnego stanowiska z próchniczą, świeżą glebą. W naturze występuje na wilgotnych obrzeżach lasów. Obszar jego występowania jest bardzo szeroki i bardzo upraszczając rozciąga się od Turcji aż po chińską prowincję Yunnan; nieliczne stanowiska notowane są także w Afryce.

Okazały kruszczyk pochodzący ze skrzyżowania amerykańskiego Epipactis gigantea (który lubi tworzyć efektowne hybrydy) z azjatyckim kruszczykiem Thunberga. Lubi chłodne, wilgotne stanowisko z próchniczą, świeżą glebą. Rośnie bujnie, kwitnie obficie. Może rosnąć na obrzeżu sadzawki (byle miejsce nie było stale mokre a jedynie wilgotne), na przeciętnej rabacie bylinowej, słonecznej i umiarkowanie wilgotnej; dobrze daje radę także w pojemniku. Kwiaty są ładnie wybarwione.

Oferowane rośliny są kilkuletnie, już kwitły. Rosną w doniczkach p11.

Piękny azjatycki storczyk, kuzyn naszego kruszczyka błotnego - nieco bardziej okazały i kolorowy (bogatszy w odcienie oranżu, żółci i różu). Wymaga chłodnego, wilgotnego stanowiska z próchniczą, świeżą glebą.

Historia tego kruszczyka w europejskich ogrodach sięga połowy XIXw. - trafił do kolekcji pana Royle z brytyjskich kolonii w Azji. Aby osiągnąć sukces w postaci obficie kwitnącej, gęstej kępy należy pilnować, żeby podłoże było stale wilgotne ale - ważne szczególnie zimą - dobrze zdrenowane; kruszczyk uwielbia wilgoć, ale nie powinien rosnąć w wodzie. Kwiaty w pięknym kolorze ciemnego różu wyrastają po kilkanaście na jednym pędzie.

Oferowane rośliny są kilkuletnie, już kwitły. Rosną w doniczkach p11.

Kruszczyk błotny to jeden z piękniejszych rodzimych storczyków o nienachalnej, subtelnej urodzie. Łodyga kwiatowa osiąga do 70 cm wysokości, kwiaty zebrane w luźne kwiatostany na jej szczycie mają delikatną barwę beżową lub biało-różową. Kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec.Spotkać go można na mokrych łąkach, torfowiskach, łęgach i innych otwartych obszarach przynajmniej okresowo podmokłych.

Selekt kruszczyka olbrzymiego, rodzimego dla Ameryki Północnej. Bardziej okazały i barwniejszy niż nasz kruszczyk błotny (Epipactis palustris): okazy dorastają do prawie metra wysokości. Kwiaty są pomarańczowo-brązowe, całkiem spore, jednak to intensywnie bordowo fioletowe liście są u tego kruszczyka prawdziwym skarbem. Wymaga stale wilgotnego, próchniczego podłoża. Kłączy nie należy sadzić zbyt głęboko.

Storczyk rodzimy dla Ameryki Północnej, spotykany na brzegach rzek i strumieni - w ojczyźnie zwany jest „stream orchid”. Bardziej okazały i barwniejszy niż nasz kruszczyk błotny (Epipactis palustris): okazy dorastają do prawie metra wysokości. Kwiaty, nawet czterocentymetrowe, są pomarańczowo-brązowe.

Piękna, żywotna krzyżówka amerykańskiego kruszczyka olbrzymiego i naszego rodzimego błotnego. W kwiatach znajdziemy odcienie oranżu, bordo, bieli i żółci (określany jako „storczyk tęczowy”). Pokrój wyprostowany, roślina odporna i zdrowa.

Epimedium Younga to jedno z mniejszych epimediów. Kwiaty białe, u odmiany "Yenomoto" lekko zaróżowione, obfitsze i troszkę większe niż u innych youngianów, przepiękne zwłaszcza przy masowym nasadzeniu. Drobne liście tworzą gęste i zwarte kępy. Bardzo przydatne do obsadzania nagich miejsc pod drzewami: nie wymaga gleb specjalnie żyznych, dobrze znosi okresowe susze.

Nieduże epimedium o jasno różowych kwiatach; liście dość drobne, tworzące gęste i zwarte kępy. Bardzo przydatne do obsadzania nagich miejsc pod drzewami: nie wymaga gleb specjalnie żyznych, zadomowione dobrze znosi okresowe susze. Świetne w nasadzeniach masowych. Epimedia są roślinami zimozielonymi w cieplejszych strefach klimatycznych, w polskich ogrodach należy ścinać suche liście wczesną wiosną.

Jedno z mniejszych ogrodowych epimediów. Kwiaty śnieżnobiałe, przepiękne zwłaszcza przy masowym nasadzeniu. Liście dość drobne, tworzą gęste i zwarte kępy. Bardzo przydatne do obsadzania nagich miejsc pod drzewami: nie wymaga gleb specjalnie żyznych, dobrze znosi okresowe susze.

Niewielka odmiana epimedium. Kwiaty niezwykle obfite, białe z bladoróżowym rumieńcem (występuje także pod nazwą „Dawn” - „Świt”), przepiękne zwłaszcza przy masowym nasadzeniu. Liście dość drobne, zielone, tworzą gęste i zwarte kobierce. Bardzo przydatne do obsadzania nagich miejsc pod drzewami i krzewami, także pod azaliami i rododendronami - epimediom służy kwaśny odczyn podłoża (zwłaszcza ta odmiana wymaga kwaśnego podłoża).

Krzyżówka dwóch epimediów występujących na chińskiej świętej górze Omei (Emei Shan): Epimedium acuminatum i E. fangii. Spośród wielu spotykanych tam form Mikinori Ogisu wybrał dwie, "Akane" to jedna z nich; można ją także spotkać pod pierwotną nazwą E. "Emei Shan" lub jako E. "Rigoletto. Kwiaty w kolorach żółto-czerwonych czereśni. Liście delikatnie nakrapiane brązem. Piękne także w pojemniku.

Epimedium x warleyense „Orange Konigin” to krzyżówka Epimedium alpinum i E. pinnatum. Drobne pomarańczowe kwiaty są pozbawione ostróżek,  zebrane w luźne wiechy górują nad zielonymi sercowatymi liśćmi.

Epimedium o wydłużonych zielonych liściach z kolczastymi brzegami. Kwiaty liczne, małe, białe na długich, cieniutkich, niemal czarnych łodyżkach - wyglądają szczególnie pięknie na ciemnym tle, gdy widać tylko chmary białych kwiatków unoszących się nad liśćmi. Rośnie powoli, jednak z czasem dochowamy się efektownej i wytrzymałej okrywy gruntu w cienistym miejscu.

Świetna, pełna wigoru roślina okrywowa o dość drobnych, skórzastych liściach, tworząca gęste i zwarte kępy. Ma małe, żółte kwiatki wyniesione wysoko ponad liście - pojawiają się od końca marca do kwietnia. Wiosną liście są zielono-czerwone, później czerwone przebarwienia znikają. W nasadzeniach ogrodowych i parkowych trwała, może rosnąć długo na tym samym stanowisku bez potrzeby odmładzania

Kwiaty małe, białe, zwarte. Liście drobne, ciemnozielone (młode liście brązowe), zaokrąglone, z ostrymi pazurkami na brzegach. Zimozielone. Wygląda na delikatne, dobrze znosi jednak takie przeciwności losu jak susza czy mocno zbite podłoże (może być sadzone przy często uczęszczanych ścieżkach).

Roślina okrywowa o dość drobnych liściach, tworząca gęste i zwarte kępy. Wiosną (kwiecień, maj) nad liśćmi pojawiają się masowo drobne, pająkowate kwiaty w kolorze lila. Liście są zielone, młode liście czerwono-brązowe, pozostają na roślinie całą zimę (wczesną wiosną należy je ściąć by pobudzić wzrost nowych).  Bardzo przydatne do obsadzania nagich miejsc pod drzewami: nie wymaga gleb specjalnie żyznych, dobrze znosi okresowe susze, płytko się korzeni. Lubi kwaśne podłoże.

Odmiana o niedużych lecz bardzo licznych żółtych kwiatach (podobnie jak u E. "Lemon Zest" kwiatki są dzwoneczkowate, zwarte, nie mają płatków w postaci pajączkowatych "ostróg"). Kwiaty nisko ponad liśćmi - zielonymi, mocno nakrapianymi brązem. Kwitnie długo, powtarza kwitnienie latem lub wczesną jesienią.