Ogrody Wodne

Nowość (wprowadzona w 2003r.) pochodząca od dobrze znanej miłośnikom dużych odmian funkii H. „Sum and Substance”: olbrzymka o wielkich, złocistozielonych liściach z białym brzegiem (początkowo brzeg jest żółty). Kształt liści zmienia się z wiekiem rośliny: początkowo podłużne, później sercowato okrągłe. Toleruje słońce – liście nabierają bardziej złotawego odcienia.

Roślina okrywowa o dość drobnych liściach, tworząca gęste i zwarte kępy. Wiosną (kwiecień, maj) nad liśćmi pojawiają się masowo drobne, pająkowate kwiaty w kolorze lila. Liście są zielone, młode liście czerwono-brązowe, pozostają na roślinie całą zimę (wczesną wiosną należy je ściąć by pobudzić wzrost nowych).  Bardzo przydatne do obsadzania nagich miejsc pod drzewami: nie wymaga gleb specjalnie żyznych, dobrze znosi okresowe susze, płytko się korzeni. Lubi kwaśne podłoże.

Średniej wielkości/duża hosta o szerokich, sercowatych liściach. Złoty środek okolony zielonym błyszczącym brzegiem. Liście pomarszczone, grube. Hosta pełna wigoru, szybko się rozrasta tworząc duże kępy - jedna z najlepszych funkii dostępnych u nas w 2012r.

Zarejestrowany w 2002r. i natychmiast okrzyknięty klasykiem sport H. „Blue Angel”: grube, szaroniebieskie sercowate liście z kremowym brzegiem tworzą olbrzymie, wdzięczne kępy.

Paproć rozpowszechniona w liściastych i mieszanych lasach Europy i części Azji. Jedna z większych europejskich paproci: w wilgotnych lasach rejonu śródziemnomorskiego jej frondy mogą osiągać długość nawet 150-170cm.

Adianta to jedne z wdzięczniejszych paproci. Dzięki dużej mrozoodporności (do strefy 3) są odpowiednie dla naszego klimatu. Paprocie te wymagają głębokiego cienia i wilgoci, jeśli bezpośrednie słońce to tylko poranne.

Piękna bylina do zacienionego ogrodu. Srebrny kolor liści i niebieskie jak u niezapominajki kwiatki wyniesione ponad kępę liści przydają chłodu w upalne dni.

Prześliczny, klasyczny już sport H. „Halcyon”: żółty, sercowaty liść z niebieskim nieregularnym brzegiem. Hosta roku 2001.

Nowa odmiana o liściach mięsistych, pomarszczonych, niebieskich z niewielkim kremowym środkiem. Sport H. „Great Expectations”. Bardzo piękna!

Kwiat intensywnie bordowo fioletowy, masywny, duży (na naszym zdjęciu lekko wyblakły - w rzeczywistości żywy). Pęd kwiatowy sięga niewiele wyżej ponad liście. Odmiana wyselekcjonowana przez brata Stefana Franczaka.

Kwiaty duże, w dwóch tonach pomarańczowego brązu, o szerokich płatkach. Gardziel żółta. Pachnący.

Kwiat duży, fioletowy/ciemnobordowy z żółtą gardzielą. Przez środek płatków biegną kremowe żebra.

Idealna roślina do każdego ogrodu: bardzo tolerancyjna na różne warunki. Dobrze znosi okresowe przesuszenie, może rosnąć w miejscu nieosłoniętym od wiatru a jeśli podłoże jest wystarczająco wilgotne - dobrze zniesie także dość dużą dawkę słońca.

Paproć o interesujących, dłoniasto podzielonych frondach - bardzo charakterystycznych, nie do pomylenia z żadną inną paprocią. W naturze porasta lasy wschodniej Azji. Tworzy luźne kępy. Bywa zimozielona - w ciepłe zimy lub w miejscu osłoniętym i chronionym przed mroźnymi wiatrami i ostrym zimowym słońcem. Preferuje podłoże żyzne, lekko kwaśne lub neutralne; zadomowiona znosi także okresy przesuszenia. 

Błyszczące, mocno podzielone frondy pokazujące się wiosną są koloru ceglastego lub miedzianego, latem zielenieją, jesienią znów stają się czerwonawe.

Pałka szerokolistna o liściach w dekoracyjne kremowe pasy. Zawsze poszukiwana. Popularna w dużych, ozdobnych ogrodach.

Odmiana "Dahlem" została wyselekcjonowana w berlińskim ogrodzie botanicznym. Jest okazalsza niż inne paprotniki szczecinkozębne, jej szerokie liście osiągają nawet 1m długości. Paprotnik szczecinkozębny to idealna roślina do każdego ogrodu. Dobrze znosi okresowe przesuszenie, może rosnąć w miejscu nieosłoniętym od wiatru a jeśli podłoże jest wystarczająco wilgotne - dobrze zniesie także dość dużą dawkę słońca.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Wymaga podłoża dobrze zdrenowanego. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Wymaga podłoża dobrze zdrenowanego. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. W naturze występuje u podnóży skał wapiennych, w skalnych szczelinach, na północnych kamienistych stokach - zacienionych i wilgotnych. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie. Posadzona na cienistej rabacie zasobnej w kompost i wilgotnej, wymulczowana wiosną, będzie tworzyć imponującą kępę.

Odmiana wyselekcjonowana spośród gatunku w połowie XIXw.  Podobnie jak gatunek - bardzo tolerancyjna na różne warunki; dobrze znosi okresowe przesuszenie, może rosnąć w miejscu nieosłoniętym od wiatru a jeśli podłoże jest wystarczająco wilgotne - dobrze zniesie także dość dużą dawkę słońca. Liście tej paproci są regularne, gęste i sierpowato zakrzywione a do tego powcinane jak najdelikatniejsza koronka. Zimozielona.

„Ogień i lód” – biało-zielone liście powykręcane jak płomienie. Piękna funkia, sport. H. „Patriot”, dobrze znosząca nawet dość znaczne nasłonecznienie.

Wspaniała paproć pochodząca z Dalekiego Wschodu. Piękna. W Polsce warta zimowania w chłodnych antrejkach, werandach, ogrodach zimowych - dobrze znosi uprawę w dużych pojemnikach.

Niska odmiana kaczeńca o białych kwiatach. Kwitnie wiosną, często powtarza kwitnienie latem lub wczesną jesienią. Liście z charakterystycznym ząbkowaniem na brzegach. Wymaga stanowiska słonecznego o wilgotnym, zasobnym podłożu. Lubi podłoże wilgotne, które może być okresowo zalewane wiosną; służy mu wilgotny mikroklimat - pochodzi z górskich terenów północnych Indii, Kaszmiru, Pakistanu. 

Długosz królewski to okazała paproć, którą można spotkać w miejscach podmokłych: na groblach,  brzegach wód, w wilgotnych zaroślach, rowach. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosnąć na stanowisku słonecznym. Preferuje gleby kwaśne. Dorosłe osobniki wytwarzają zarodniki na wybranych frondach usytuowanych w środku kępy i nieco podobnych kwiatostanów: wyprostowane, zdecydowanie różne od pozostałych.

Niska odmiana tworząca gęste kępy liści o pięknym, kolorowym rysunku: środek srebrnopopielatych frond jest ciemniejszy, z odcieniem czerwieni. Wymaga cienia lub półcienia, lubi gleby próchnicze i wilgotne o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym.

Pochodzi z Alp - Austria, Włochy, Albania. Lubi przyjemny, chłodny półcień i przepuszczalną lecz wilgotną glebę. Kwitnie stosunkowo długo - kwiatki zebrane w poszczególnych gronach otwierają się od dołu ku górze jak na przykład u pierwiosnka Viala. 

Prześliczna turzyca japońska o wąskich, mocno zwieszających się liściach, rewelacyjna na brzegi podwyższonych rabat, do pojemników i wszędzie tam, gdzie chcecie, żeby zwieszające się liście np. coś przesłoniły. Liście wąskie, z szerokim kremowym środkiem. Żywotna, tworzy gęste kępy. 

Liriope "Monroe White" kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Wyjątkowy jak na liriope jest jednak ich biały kolor. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

Podwójny liliowiec o licznych kwiatach w kolorze trochę jaśniejszym od czerwonego wina - jest ich nawet 400 na dorodnej kępie w ciągu sezonu. Niski. 

Odmiana nowa i bardzo obiecująca. Kwiaty wrzosowe z ciemniejszym okiem i falbanką. Jest ich nawet 250 na dorodnej kępie w ciągu jednego sezonu - to dużo, jeśli weźmiemy pod uwagę, że kwiaty są spore. 

Można go spotkać na trzech kontynentach, na terenach szeroko pojętej Persji. Choć nie jest u nas mrozoodporny i sprawdzi się raczej jako roślina domowa lub w ogrodzie zimowym, ma wartość jako czysta forma botaniczna. W "przemyśle" ogrodniczym jest wykorzystywany do uzyskiwania setek odmian domowych cyklamenów. Należy mu zapewnić dobrze zdrenowane stanowisko zasobne w wapń; wilgotne w okresie od późnej jesieni do wiosny, a po kwitnieniu suche, pozwalające roślinie przejść w stan spoczynku. Kwitnie wczesną wiosną dość dużymi kwiatami. Liście dość duże i okrągłe, ze srebrnym rysunkiem i wyraźnym ząbkowaniem na brzegach.

"Okina" jest ceniona głównie za zaskakujące białe liście - to młode przyrosty są białe (pozbawione chlorofilu), z czasem stopniowo zielenieją. 
Latem Okina kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi, fioletowymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

Trawa tworząca kępy wyprostowanych liści, wiosną zielona, szybko jednak czerwieniejąca od końcówek liści. Jesienią bordo i ciepłe czerwienie ogarniają ją niemal całą. Kwitnie w końcu lata luźnymi, bordowymi wiechami. Odporna i tolerancyjna co do warunków. Stosowana w dużych nasadzeniach parkowych, gdzie tworzy łany albo przeplatana z roślinami kwitnącymi. Chętnie sadzona w ogrodach przydomowych w charakterze niedużego solitera. 

Ojczyzną gileni jest Ameryka Północna, gdzie można ją znaleźć na skrajach widnych lasów liściastych. Pośród piłkowanych, wyraźnie unerwionych, zielonych liści błyskają wiotkie czerwone pędy, a w porze kwitnienia pojawia się chmura delikatnych, białych kwiatów. Sprawia wrażenie rośliny eleganckiej i subtelnej.