Ogrody Wodne

Stalowo niebieskie liście o pofałdowanych brzegach. Znosi stanowisko słoneczne, choć wybarwienie jest gorsze - robi się zielona. Ogonki liściowe nakrapiane bordo.

Liliowiec "Nippon" ma kojarzyć się z japońską flagą: czerwone koło na białym tle. Tutaj tło jest prawie białe - kolor płatków to raczej krem lub delikatny cielisty róż. Tak czy siak liliowiec jest ładny i wyrazisty.

Zimozielona paproć, tolerancyjna na warunki glebowe, niekłopotliwa i odporna. W naturze porasta lesiste brzegi strumieni, w ogrodach europejskich od niedawna. Średniej wielkości. Sprawdzona propozycja do uprawy w donicy (na tarasie, balkonie, patio).

Kwiaty prawie białe, drobne, zwisające na cienkich pędach. Liście drobne. Bywa mylona z epimediami. Lubi umiarkowany cień i mulczowanie kompostem liściowym. Świetna niska roślina okrywowa. Zadomowiona może stać się nawet ekspansywna - w trudnych miejscach pod krzewami, koronami drzew, w których pozwolimy jej rosnąć będzie to wielką zaletą...

Cyklamen "Arrowleaf" ma zielone liście ze srebrnym rysunkiem, mocno wydłużone i w kształcie grotów strzał.

Kwitnie bardzo wczesną wioną intensywnie bordowymi kwiatami zebranymi w miniaturowy bukiecik. Wymaga stanowiska ocienionego, dobrze radzi sobie pod drzewami i krzewami, na ocienionych skalniakach. 

Roślina dwuletnia: w pierwszym roku wytwarza rozetę zielonych, mięsistych liści. W drugim roku na wysokiej, sztywnej łodydze pojawiają się srebrzyste kwiaty tak charakterystyczne dla mikołajków. Kwiaty mikołajka stanowią doskonały pożytek dla pszczół i motyli - zawsze uwijają się przy nich roje owadów. Kwiaty można suszyć (najlepiej zbierać je zanim w pełni rozkwitną) albo zostawić na roślinie: pewnie się rozsieje, a puste kwiatostany będą zdobić ogród także zimą. Jest rośliną niewymagającą.

Odmiana „Fridl” ma kwiaty fioletowe z kremowym środkiem. Obrzeża płatków lekko rozjaśnione. Kwitnie obficie.

Odmiana „Gundl” ma kwiaty żółte z przypudrowanym na biało środkiem.

Odmiana „Berti” ma kwiaty pełne, żółte.

Odmiana „Heidi” ma kwiaty różowofioletowe z kremowym środkiem. Obrzeża płatków rozjaśnione.

Odmiana „Nanni” ma kwiaty czerwone, wpadające w biskupi z żółtym środkiem.

Białe, lekko powykręcane liście z ciemnozielonym brzegiem. Kępa tej hosty wygląda trochę jak zimne płonienie, ale nazwa "Fire and Ice" była już zajęta. Blaszka liściowa całkiem gruba.

Mackie Majcher to postać z opery Brechta, londyński nożownik o zębach ostrych jak noże i dużej swobodzie w posługiwaniu się nożem. I ta hosta ma być jak on (chyba szczególnie jej młodociana postać, która ma wydłużone liście). Dodatkowa atrakcja jest nuta pomarańczowego koloru w żółtym brzegu okalającym zieleń liścia.

Ulepszona wersja Hosty "Orange Marmalade" - liście z takim samym żółtym środkiem i trochę szerszym niebieskawo zielonym brzegiem, ale grubsze, mocniejsze.

Piękna odmiana doceniana trzykrotnie w najważniejszych liliowcowych konkursach. Piękne kolory, mocne kontrasty, dobre kwitnienie. Wysoki.

Białokwiatowa forma należącego do grupy cyklamenów dyskowatych niewielkiego (mniejszy niż czysty gatunek) cyklamena pochodzącego z południowo-zachodnich górzystych części Turcji. W naturze występuje w lasach iglastych i na ocienionych, skalistych terenach na wysokości 1000 -1500 m n.p.m. Mrozoodporny, dla lepszej ochrony można go okryć np. jedliną.

Odmiana „Katul” ma kwiaty słonecznie żółte z przypudrowanym na biało środkiem.

Odmiana „Anna” ma kwiaty pełne, czerwone ze schowanym w głębi żółtym oczkiem.

Kwiaty małe, białe, zwarte. Liście drobne, ciemnozielone (młode liście brązowe), zaokrąglone, z ostrymi pazurkami na brzegach. Zimozielone. Wygląda na delikatne, dobrze znosi jednak takie przeciwności losu jak susza czy mocno zbite podłoże (może być sadzone przy często uczęszczanych ścieżkach).

Ulepszona brunera "Looking Glass" (to już kolejne ulepszenie w tej linii: "LG" jest przecież poprawioną"Jack Frost"). Liście masywniejsze, większe i lepiej zachowujące się przy upalnej pogodzie. Cała kępa również masywniejsza.

Ten niski bodziszek o różowych, dość dużych kwiatach to konkurencja dla rewelacyjnej odmiany "Rozanne": kwitnie równie długo (od późnej wiosny do pierwszych przymrozków), tworzy dość zwartą niską okrywę i jest tolerancyjny co do podłoża i stanowiska. Bezproblemowy, mrozoodporny i bardzo ładny.

Wyborna siewka bodziszka "Ann Folkard" wyselekcjonowana przez słynnego francuskiego ogrodnika: na tle jasnych liści znajdziecie kwiaty duże (większe niż u AF), intensywnie różowe, z czarnym gardełkiem. Przypomina lubianego bodziszka "Patricia". Na rabacie może się trochę rozpychać, pojawiać się wśród pędów sąsiadów - daje to efekt luzu i romantycznej lekkości. 

Krzyżówka Geranium lambertii i G. procurrens, nie najmłodsza a wciąż lubiana i poszukiwana: liście tego bodziszka są złote wiosną, a później, gdy liście zzielenieją, zaskakuje widza fioletowymi kwiatkami. Niby niewysokie, ale dzięki długim pędom ma cudowną właściwość pojawiania się tu i ówdzie pomiędzy sąsiednimi roślinami.

Zatrwian Gmelina to roślina rodzima dla dużej części Eurazji, znaleźć ją można na terenach od Turcji, poprzez Iran, Kazachstan po Mongolię. Rośnie w surowych warunkach: na solniskach, stepach, nieużytkach, w miejscach nasłonecznionych, suchych i zasolonych. Kwitnie intensywnie fioletowymi kwiatami.

Niski bodziszek o drobnych, brązowych liściach i białych kwiatkach. Mini. Pochodzi z Nowej Zelandii, rośnie dobrze w miejscach nasłonecznionych, suchych, przepuszczalnych tworząc  zwarte dywaniki. W naszym klimacie nie ma problemu z zimowaniem, warunkiem jest jedynie suche stanowisko (ważne zwłaszcza zimą).

Samorzutna krzyżówka Geranium procurrens i G. psilostemon znaleziona w ogrodzie państwa Folkardów w 1973r., klasyczny, wyróżniony AGM, przez jednych uwielbiany, przez innych znienawidzony. Ma piękne kwiaty w głębokim fuksjowym kolorze (po bodziszku psilostemon), które pojawiają się tu i ówdzie, najchętniej między pędami sąsiednich roślin, na wiotkich łodyżkach.

Ojczyzną gileni jest Ameryka Północna, gdzie można ją znaleźć na skrajach widnych lasów liściastych. Pośród piłkowanych, wyraźnie unerwionych, zielonych liści błyskają wiotkie czerwone pędy, a w porze kwitnienia pojawia się chmura delikatnych, białych kwiatów. Sprawia wrażenie rośliny eleganckiej i subtelnej. 

Trawa tworząca kępy wyprostowanych liści, wiosną zielona, szybko jednak czerwieniejąca od końcówek liści. Jesienią bordo i ciepłe czerwienie ogarniają ją niemal całą. Kwitnie w końcu lata luźnymi, bordowymi wiechami. Odporna i tolerancyjna co do warunków. Stosowana w dużych nasadzeniach parkowych, gdzie tworzy łany albo przeplatana z roślinami kwitnącymi. Chętnie sadzona w ogrodach przydomowych w charakterze niedużego solitera. 

"Okina" jest ceniona głównie za zaskakujące białe liście - to młode przyrosty są białe (pozbawione chlorofilu), z czasem stopniowo zielenieją. 
Latem Okina kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi, fioletowymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

Można go spotkać na trzech kontynentach, na terenach szeroko pojętej Persji. Choć nie jest u nas mrozoodporny i sprawdzi się raczej jako roślina domowa lub w ogrodzie zimowym, ma wartość jako czysta forma botaniczna. W "przemyśle" ogrodniczym jest wykorzystywany do uzyskiwania setek odmian domowych cyklamenów. Należy mu zapewnić dobrze zdrenowane stanowisko zasobne w wapń; wilgotne w okresie od późnej jesieni do wiosny, a po kwitnieniu suche, pozwalające roślinie przejść w stan spoczynku. Kwitnie wczesną wiosną dość dużymi kwiatami. Liście dość duże i okrągłe, ze srebrnym rysunkiem i wyraźnym ząbkowaniem na brzegach.

Liriope "Monroe White" kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Wyjątkowy jak na liriope jest jednak ich biały kolor. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

Niska odmiana tworząca gęste kępy liści o pięknym, kolorowym rysunku: środek srebrnopopielatych frond jest ciemniejszy, z odcieniem czerwieni. Wymaga cienia lub półcienia, lubi gleby próchnicze i wilgotne o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym.

Długosz królewski to okazała paproć, którą można spotkać w miejscach podmokłych: na groblach,  brzegach wód, w wilgotnych zaroślach, rowach. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosnąć na stanowisku słonecznym. Preferuje gleby kwaśne. Dorosłe osobniki wytwarzają zarodniki na wybranych frondach usytuowanych w środku kępy i nieco podobnych kwiatostanów: wyprostowane, zdecydowanie różne od pozostałych.

Niska odmiana kaczeńca o białych kwiatach. Kwitnie wiosną, często powtarza kwitnienie latem lub wczesną jesienią. Liście z charakterystycznym ząbkowaniem na brzegach. Wymaga stanowiska słonecznego o wilgotnym, zasobnym podłożu. Lubi podłoże wilgotne, które może być okresowo zalewane wiosną; służy mu wilgotny mikroklimat - pochodzi z górskich terenów północnych Indii, Kaszmiru, Pakistanu.