Ogrody Wodne

Duża odmiana o liściach początkowo zielonkawych, później intensywnie żółtych.

 Piękne, wyraziste kwiaty - kremowe z dużym, ciemnofioletowym okiem, płatki z taką samą ciemną obwódką. Pochodzi od liliowca „Moonlit Masquerde”.

Niski liliowiec o kwiatach lawendowych (fioletoworóżowych) z rozbielonym okiem. Kwiaty stosunkowo duże (15 cm średnicy).

Piękne „UFO” (czyli liliowiec o niezwykłej formie kwiatu - tutaj crispate czyli o przyszczypniętych płatkach). Odmiana wysoka, kwiaty bardzo duże (18 cm średnicy).

Kwiaty o średnicy 15 cm, intensywnie, głęboko fioletowe; wokół płatków jasna falbanka.

Piękny, niemal biały liliowiec o dużych kwiatach. Gardziel zielonkawa (chłodny odcień limonki). Powtarza kwitnienie, dobrze się rozrasta.

Piękny, podwójny (choć pierwsze kwiaty w sezonie mogą być pojedyncze), jasnoróżowy kwiat z delikatną falbanką. Zielone gardło. Kwiaty średnicy 12cm, niski.

Kwiat prawie biały (kremowy lub lekko maślany; w zależności od pogody i pory dnia można w nim dostrzec także odrobinę różu), pełny. Gardziel zielona. Powtarza kwitnienie.

"Oczy węża". Sport H. "Striptease" z lepszą białą kreską oddzielającą środek od brzegu liścia.

Odmiana o niedużych lecz bardzo licznych żółtych kwiatach (podobnie jak u E. "Lemon Zest" kwiatki są dzwoneczkowate, zwarte, nie mają płatków w postaci pajączkowatych "ostróg"). Kwiaty nisko ponad liśćmi - zielonymi, mocno nakrapianymi brązem. Kwitnie długo, powtarza kwitnienie latem lub wczesną jesienią.

Kwiat w kolorze maślanym z fioletowym okiem i falbanką. Gardziel zielonkawa. Pachnący.

Kwiat duży o wrzosowych płatkach, z szaroniebieskim okiem obramowanym grafitową otoczką. Gardziel zielona. Niski. 

Podrzeń mniejszy od naszego podrzenia żebrowca. Ma dość podobne wymagania - cień, gleba kwaśna i wilgotna, nie znosi jednak (zwłaszcza zimą) zastoin wodnych - podłoże powinno więc być zdrenowane. Można sadzić na wilgotnych klifach, przy wodospadach, na wyniesionych brzegach stawów i strumieni. Paproć o ciemnozielonych frondach (wiosną rudawe)

Liście gęste o lekko kędzierzawych końcówkach. Tworzy ładne, zwarte, wyprostowane kępy. Dobrze rośnie w miejscach cienistych lub umiarkowanie słonecznych, wilgotnych (ale bez zastoin wody).

Błyszczące, mocno podzielone frondy pokazujące się wiosną są koloru ceglastego lub miedzianego, potem zielenieją, jesienią znów stają się czerwonawe. Zarodniki na spodzie frond także czerwone - stąd nazwa paproci erythro to czerwona, sora to zarodniki, zaś czerwonozawijkowa bo pastorały pokazujące się wiosną są specyficznie zawinięte i czerwone... 

Paproć tolerancyjna na warunki, spotykana w wielu różnorodnych siedliskach: zarówno w lasach iglastych jak i mokrych łęgach na brzegu rzek i strumieni; generalnie preferuje gleby żyzne. Wzrost w zależności od warunków - od 10 cm do ponad 0,5 m. Liście koronkowe, ładnie powycinane.

Szarozielone liście z czerwonymi ogonkami - największa do tej pory odmiana o czerwonych ogonkach. Płodna, co czyni z niej świetny materiał dla hodowców chcących poprzez krzyżówki uzyskać nowe odmiany. Pokrój wyprostowany.

Jedna z pospolitszych amerykańskich paproci, łatwa w uprawie i bardzo tolerancyjna na różne warunki siedliskowe. Najlepiej czuje się oczywiście w próchniczej i wilgotnej glebie, bardzo dobrze znosi jednak gorsze gleby i suchsze stanowiska, daje sobie radę nawet w szczelinach skalnych. Jest częściowo zimozielona.

Liść posrebrzony, ogonki liściowe ciemne. Końcówki liści pozamieniane w  imponujące "grzebienie". Wymaga cienia lub półcienia, lubi gleby próchnicze i wilgotne o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym.

Naturalnie występuje w wilgotnych lasach ciepłych regionów Azji, deklarowana paproci mrozoodporność jest jednak bardzo wysoka - do 5 strefy (co oznacza, że znosi zimy z temperaturami do -30 stopni C).
Jej liście są  ładnie powcinane, ciemne i błyszczące, bardzo przypomina paprotnik chiński, choć jest od niego większa. Gatunek zimozielony, warto uprawiać go także jako paproć domową.

Odwrotny sport H. "Patriot": liście mają biały środek i ciemnozielony brzeg. Podobna do H. "Fire and Ice" - w pewnym sensie też przypomina płomienie, liście w podobny sposób powykręcane na końcówkach. Liście grube, twarde, nie dla ślimaków.

Hosta o liściach z ciemnozielonym środkiem i złotym, szerokim brzegiem - piękny, głęboki kontrast. Dobrze rośnie zarówno w miejscu cienistym jak i słonecznym. Tworzy rozłożyste kępy. Blaszka liściowa gruba i twarda - odporna na zakusy ślimaków.

Kwiaty prawie białe, dość duże.

Olbrzymia hosta o jednolicie zielonych, jęzorowatych liściach. Kwiaty prawie białe. Dobrze podlewana i nawożona osiągnie przeszło metr wysokości, nie niepokojona dzieleniem utworzy kępę o około dwumetrowej średnicy. Trzeba przygotować miejsce...

Ta świetna, nowa nerecznica przypomina pod kątem wybarwienia nerecznicę czerwonozawijkową: młode wiosenne  liście są zabarwione złotem, oranżem, potem zielenieją pozostają na nich jednak złotawe refleksy. Jest większa od czerwonozawijkowej, a jej wybarwienie jest głębsze, bogatsze. Wymaga wilgotnego, chłodnego stanowiska w dość głębokim cieniu i żyznej, próchniczej gleby.

Jedna z nielicznych host uwielbianych ze względu na kwiaty, a nie liście. Liście jasnozielone, często błyszczące; kwiaty duże, porcelanowo białe, pachnące. Lepiej kwitnie na stanowisku słonecznym.

Wyjątkowa odmiana, pięknie błyszczące liście z falującymi brzegami, mocno pogniecione. Kwiaty lawendowe na wysokich łodygach. Efektowna, trochę dziwna. Czy po polsku mogłaby się nazywać "skóra jaszczura"?

Kwiaty duże. Świeże i chłodne jak poranne zorze - spod delikatnego różu przebija delikatna złota poświata.

Wyselekcjonowane spośród siewek ciemiernika wschodniego rośliny o buraczkowych kwiatach. Kwitnie od końca zimy do późnej wiosny (tym dłużej im chłodniejsze stanowisko). Wczesną wiosna może rosnąć na stanowisku stosunkowo słonecznym, później powinien mieć dużą porcję cienia (np. pochodzącego od innych roślin, które do tego czasu się rozwiną). Służy mu próchnicza, wilgotna lecz dobrze zdrenowana gleba.

Odmiana o licznych, różowych kwiatach. Nagradzany w kategorii kosaćców syberyjskich.

Paproć o trójkątnych, mocno powcinanych, koronkowych liściach niesionych niemal poziomo. Tworzy gęste kępy. Bardzo przypomina Arachniodes standishi, od której powinna być bardziej mrozoodporna.

Niska trawa o żółtych liściach (chłodny odcień na stanowisku cienistym, cieplejszy na słonecznym), które przebarwiając się jesienią nabierają czerwonych tonów, szczególnie na końcach liści. Bordo na końcówkach także w środku sezonu, szczególnie intensywnie u roślin starszych. Tworzy kępy gęste, zwarte - doskonała okrywa terenu. Świetny "rozświetlacz" cienistych zakątków w ogrodzie.

Kremowe kwiaty z falbanką na brzegu płatków, gardziel zielona.

Duża odmiana o liściach ze złotym środkiem i szerokim, nieregularnym, zielonym brzegiem. Liście, duże, pomarszczone (nawet młode rośliny). Kępy duże, rozległe. Może rosnąć na stanowisku słonecznym.