Ogrody Wodne

Szałwia omszona to doskonała propozycja na słoneczne i suche miejsca (dobrze znosi suszę zadomowiona, dobrze ukorzeniona). "Ibiza" to odmiana niska, kompaktowa, długo kwitnąca i chętnie odwiedzana przez motyle. Ładnie prezentuje się w pojemnikach. 

Jeden z piękniejszych polskich ostów, o zwieszających się sporych kwiatach. Przydatny do tworzenia rabat w stylu kwietnej łąki czy prerii - świetny w towarzystwie traw i innych roślin kwitnących. Rośnie na glebach ubogich i suchych, gliniastych, piaszczystych, chętnie z zawartością wapnia. Wabi olbrzymie ilości pszczół i motyli. Pracowite zapylacze spędzają na pojedynczym kwiecie sporo czasu (dzięki dużej ilości rurkowatych kwiatków składających się na koszyczek)  i dają nam szansę dobrze się obejrzeć.

Kompaktowy penstemon o bordowych liściach i kwiatach lila - piękne zestawienie kolorów. Oprócz tego, że piękny, według hodowcy ma jeszcze mieć zaletę bardzo wysokiej mrozoodporności (nawet 3-cia strefa, co odpowiada Kanadzie z -40°C mrozu). Lubi miejsca słoneczne, podłoże przepuszczalne, bez zastoin. Zadomowiony dobrze zniesie okresową suszę. Świetnie wygląda sadzony w grupach, dobry do pojemników. 

Driakiew lubi suche i słoneczne stanowiska. W naturze można ją spotkać na suchych murawach i wapiennych górskich zboczach. Rośnie tworząc poduszki, nad którymi unoszą się różowe lub niebieskie kwiaty (u odmiany "Butterfly Blue" mają niebieski odcień fioletu) na gołych i stosunkowo mocnych łodyżkach - można je wykorzystywać do bukietów i do plecenia naturalnych wianków. Kwitnie długo - w zasadzie całe lato. Uwielbiana przez motyle

Roślina atrakcyjna zarówno ze względu na kwiaty (przypominające kwiatostany ostu) jak i liście – lśniące, ciemnozielone z białym rysunkiem. Kwiaty mają wartość florystyczną jako cięte, można je także suszyć albo zostawiać jako atrakcję ogrodu zimą. Wabią pszczoły i motyle. Jak każdy mikołajek - wymaga gleby dobrze zdrenowanej i suchej, stanowiska zdecydowanie słonecznego.

Tę kokorycz można spotkać w polskiej przyrodzie od około połowy XIXw. jako roślinę obcą lecz zadomowioną. Lubi gleby żyzne, choć toleruje uboższe, piaszczyste lub gliniaste. Ważne, by były przepuszczalne - stanowisko mokre zimą może oznaczać jej koniec. Poszczególne osobniki nie są długowieczne, dają natomiast obfity samosiew. Jej żółte kwiaty są prawdziwym skarbem w cienistych miejscach, zwłaszcza że kwitnie bardzo długo, od późnej wiosny aż do wczesnej jesieni. Nieoceniona w parkach i ogrodach leśnych. 

Ogrodowa odmiana tataraku zwyczajnego o długich, mieczowatych liściach w kremowobiałe i zielone pasy. Tatarak paskowany dorasta do około metra (rośnie wolniej i nie osiąga takiej wielkości jak czysty gatunek).

Roślina elegancka – biały kwiat w formie spaty (po przekwitnięciu pojawi się w jego miejsce kolba z czerwonymi jagodami), błyszczące, ciemnozielone liście. Jej nazwa wywodzi się z greki i oznacza „bagienną piękność”.

W naturze porasta żyzne i wilgotne lasy bukowe lub inne liściaste, częsty nad strumieniami - w Polsce na stanowiskach naturalnych objęty jest ochroną. Wiosną kwitnie masowo. Chętnie sadzony w cienistych, wilgotnych ogrodach i parkach a niegdyś - ważna roślina przyklasztornych herbariów w całej Europie.

Turzyca popularna w Polsce, zwłaszcza na nizinach. Spotykana najczęściej na siedliskach zasobnych – torfowiskach, starorzeczach, brzegach glinianek, rowów. Na stanowiskach występuje licznie, często tworząc zwarte monokultury. Przydatna w obsadzeniach naturalistycznych, szczególnie gdy potrzebne są duże, jednolite połacie na granicy lądu i wody. Stosowana w biologicznych oczyszczalniach ścieków.

Ponikło to rodzima bylina przypominająca drobniutką trawkę. W naturalnych zbiornikach porasta strefę brzegową (ważna rola ponikła dla umacniania brzegów). W sadzawce stworzy swego rodzaju delikatny, podwodny trawnik.

Odmiana wiązówki charakteryzująca się złotymi przebarwieniami na ciemnozielonych liściach. Potrafi być dużą byliną o walorach architektonicznych - w założeniu ogrodowym może pełnić rolę krzewu; potrafi też zająć skromniejsze miejsce wśród traw na łące i pokazać swoją urodę tylko w czasie kwitnienia.

Szachownica kostkowata nazwę zawdzięcza zadziwiającemu rysunkowi kratki na swych dużych kwiatach w odcieniach fioletu i bieli. Lubi stanowiska wilgotne i półcieniste - sprawdzi się w jasnym cieniu pod drzewami lub wysadzona w trawie w miejscu wilgotnej łąki (koszonej dopiero pod koniec czerwca lub w lipcu, gdy szachownica przekwitnie i się obsieje).

Niewielka, klasyczna, niezawodna przy obsadzaniu brzegów i nasadzeniach masowych. Liście jasnozielone z kremowożółtym brzegiem. Ładnie się rozrasta i szybko tworzy zwarte, zgrabne kępy. Kwitnie długo i bardzo obficie fioletowymi kwiatami. Jest niewybredna - pasuje jej w zasadzie każde stanowisko, od słonecznego po cieniste. Znosi okresowy brak wody, choć oczywiście całą swą urodę pokazuje właściwie podlewana.

Niska odmiana o żółtych kwiatach polecana wszędzie tam, gdzie od rośliny wymaga się przede wszystkim, żeby była niewymagająca. Bardzo dobrze znosi stanowisko słoneczne, nawet podsychające. Kwitnie niezwykle obficie

Ozdobna trawa o bardzo silnie skontrastowanej kolorystyce biało-zielonych liści. Dobrze znosi miejsca mokre, bagniste ale rośnie także na suchszych stanowiskach.

Wielokolorowe liście (różowo-kremowo-zielone) są rekompensatą za mało interesujące, niewielkie kwiatki. Tułacz nie ma wielkich wymagań co do stanowiska, jest dobrą rośliną okrywową. Ma tendencję do wędrowania po ogrodzie (stąd polska nazwa), dlatego w naszym ogrodzie rośnie w zadołowanej dużej donicy (70 cm średnicy).

Roślina wodna, którą często spotka się nad brzegami rzek, na torfowiskach i starorzeczach. Zaczyna wegetację wczesną wiosną. Liście lancetowate, pierwsze wiosenne liście brązowe, z czasem zielenieją.

Strzałka to jedna z niewielu roślin (obok Pontederii, Thalii i pałek wodnych), którą można sadzić w dość głębokiej wodzie (nawet około pół metra) i której liście będą znacznie wyrastały ponad powierzchnię. Tworzy gęste łany świeżej zieleni i jej główną ozdobą są strzałkowate liście, białe kwiatki są raczej niepozorne. Całkowicie mrozoodporna. Wymaga bogatego podłoża. Jej bulwki to ceniony kaczy przysmak - w stawie naturalnym będą z pewnością częstym gościem…

Rodzima strzałka wodna o mocno powcinanych, „ostrych” strzałkowatych liściach. Rośnie zarówno na płyciznach jak i całkiem głęboko. W wodzie o głębokości około metra pozostanie rośliną podwodną i będzie miała długie, wstęgowate liście lub wykształci podługowate liście pływające; na stanowiskach z płytszą wodą, przy brzegach, jej liście będą mieć kształt ostrych grotów strzał. Wymaga żyznego podłoża. Może rosnąć zarówno w wodach stojących jak i wolno płynących rzeczkach czy strumykach. Kępa tej strzałki doskonale urozmaici fakturę sąsiadującej z nią zieleni.

Wysoka roślina niezbędna do utworzenia strefy szuwarowej w dużym stawie. Liście w pionowe zielone i białe prążki (z daleka kolory się zlewają i roślina wydaje się jasnozielona lub prawie kremowa).

Roślina z rodziny ciborowatych dorastająca do 1 metra. Nazwa wzięła się od charakterystycznie trójkanciastej, ostro zakończonej łodygi przypominającej sztylet. Występuje na bagnach i torfowiskach, na mulistych brzegach stawów. Oczeret ten został wpisany do Czerwonej Księgi Roślin - grozi mu wyginięcie.

Oczeret w poprzeczne kremowe i zielone paski. Nadaje się nawet do niewielkich sadzawek. 

Jeżogłówka jest niesłusznie rośliną niedocenianą przez projektantów i właścicieli sadzawek. W płytkiej strefie brzegowej tworzy „szuwary” podobne do tataraku jednak nieco niższe. Może być sadzona z tatarakami, irysami wodnymi, pałkami, trzciną i podsadzana np. bodziszkiem błotnym czy niezapominajkami dla dodania koloru. Zakwita zabawnymi, kolczastymi kulkami.

To chyba jedna z najpiękniejszych roślin wodnych o liściach pływających. Pomimo że jej kwiaty są bardzo niepozorne, liście kotewki nie pozwolą nam się nudzić. 

Fantastyczna bylina zadarniająca do wilgotnych i mokrych miejsc (ale dobrze znosi także okresowe przesuszenie). Bardzo dobra do maskowania nieatrakcyjnych brzegów zbiorników wodnych - rośnie zarówno na brzegu jak i w płytkiej wodzie.

Niewielka odmiana o złotych liściach z zielonym brzegiem. Liście sercowate, kształtne. Sympatyczna.

Od wczesnej wiosny aż do kwitnienia liście stopowca himalajskiego są złożone jak parasole wzdłuż wyrastających z ziemi łodyg. Po ukazaniu się bladoróżowych pojedynczych kwiatów, które rozwijają płatki w słoneczne dni a w pochmurne je zamykają, liście rozwijają się: są duże, dłoniasto powcinane, zielone w brązowe plamy.

Piękna odmiana wyselekcjonowana pod kątem wielkości kwiatów: pojedyncze dzwoneczki są większe, łodyga kwiatowa sztywniejsza.

Ciekawa roślina cieniolubna o liściach przypominających kokoryczkę i drobnych, gwiazdkowatych kwiatach zebranych po 10-15 w luźne grona. Pokrój raczej wyprostowany (w odróżnieniu np. od podobnego Maianthemum racemosum).

Miniaturka tworząca gęste kępki sercowatych, zielonych liści z brzegiem przechodzącym od żółtego w kremowobiały.

Pierwiosnek o kandelabrowych kwiatach wyniesionych wysoko ponad przycupniętą przy ziemi rozetę liści. Kwiaty fioletowe - doskonale współgrają z innymi pierwiosnkami kandelabrowymi (Primula „Miller's Crimson” czy Primula bulleyana).

Świetna roślina na wilgotne łąki, brzegi stawów – podłoże nie może podsychać. W naturze spotkać ją można na mokrych łąkach trzęślicowych, na obrzeżach łęgów i wilgotnych zarośli. Kwiaty niebieskie, bardzo rzadko białe. Bardzo wcześnie rozpoczyna wegetację. Gatunek chroniony.

Pinelia to przybysz z północno-wschodniej Azji gdzie uprawiana jest ze względu na właściwości lecznicze. Bardzo dobrze czuje się w europejskich ogrodach - wymaga stanowiska ocienionego, żyznej i wilgotnej gleby (w naturze spotykana na łąkach, skrajach lasów).

Niska turzyca o zwartym pokroju. Dobrze znosi stanowisko umiarkowanie zacienione, wymaga wilgoci. Wspaniałe rozwiązanie, gdy w ocienionym i wilgotnym miejscu chcemy zadarnić jakiś obszar - rośnie gęsto, nie wpuszcza chwastów.  Jasnozielone liście, od czerwca do września pojawiają się żółtobrązowe kwiatostany.