Rośliny wodne

Firletka odmiany „Jenny” ma kwiaty pełne: różowe, trochę rozwichrzone pomponiki na ponad półmetrowych łodyżkach. Bardzo liczne. Można ja sadzić ją w ogrodach deszczowych (dobrze znosi okresowe zalanie, poradzi sobie ze względnym przesuszeniem), na ozdobnych założeniach typu łąkowego lub na wilgotnych rabatach.

Ten czosnek można bez obaw sadzić w miejscach wilgotnych lub zdecydowanie mokrych, choć dobrze znosi też okresowe przesuszenie. Większy, bardziej okazały niż nasz rodzimy czosnek kątowaty; ma też większe kwiaty. W okresie kwitnienia chętnie odwiedzany przez błonkoskrzydłe i motyle.

Przypominająca do złudzenia czterolistną koniczynę niewielka paproć wodna (na wiosnę jej młode liście - jak u większości paproci - wyrastają na kształt pastorałów).

Niebieski kolor kwiatów pontederii powoduje, że jest niezmiernie atrakcyjną rośliną wodną. Ma błyszczące, ciemnozielone, gładkie liście - trudno znaleźć podobną roślinę wśród gatunków rodzimych, spotykanych w Polsce dziko.

Rozpław o wąskich, lancetowatych, błyszczących liściach i niebieskich kwiatach. Rośnie bujnie w trochę głębszej strefie przybrzeżnej; podłoże powinno być żyzne, stanowisko słoneczne.

Wspaniale ożywi „nudną” ścianę zieleni utworzoną przez trzciny i pałki wodne. Wysadzone w strefie bagiennej będzie wspinać się po wyższych roślinach i użyczać im swoich jaskrawych, różowych kwiatów.

Odmiana kosaćca żółtego o liściach w kremowo-zielone pasy. Przebarwienie na liściach jest szczególnie intensywne wiosną, latem może zanikać zupełnie. Charakteryzuje się niższym wzrostem niż gatunek.

Pochodzi z cieplejszych stanów Ameryki Północnej i swym wyglądem przypomina nasz krajowy żabiściek (z którym jest zresztą spokrewnione przez przynależność do rodziny żabiściekowatych – Hydrocharitaceae). Do żabiścieku (również wartościowej rośliny sadzawkowej) upodabnia ją rozetkowaty pokrój, sercowate liście o gładkiej, połyskującej blaszce i intensywne rozmnażanie za pomocą sadzonek pędowych.

Grzybieńczyk to „fałszywa” lilia wodna: okrągłe pływające liście i kłącza zakorzenione w dnie na głębokości około 0,5m tak bardzo przypominają miniaturowego grzybienia.

Pierwiosnek o bordowych kandelabrowych kwiatach wyniesionych ponad przycupniętą przy ziemi rozetę liści. Pierwiosnki japońskie lubią miejsca wilgotne i cieniste - stanowią idealne towarzystwo dla leśnych paproci.

Wspaniały, nietypowy, późnokwitnący pierwiosnek. Kwiatostany osiągają wysokość nawet 25 cm, wyniesione są na wysokich łodygach (nawet 80 cm) i rozkwitają od dołu - z dnia na dzień, w miarę otwierania się poszczególnych kwiatków, zmienia się dominanta kolorystyczna kwiatostanu od karminu do różowego tworząc ciekawy kontrast.

Rodzima paproć wilgotnych siedlisk - torfowisk, lasów łęgowych, skrajów podmokłych łąk; w zespole z trzciną tworzy pło. Należy sadzić narecznicę w podłożu o kwaśnym odczynie, w miejscu podmokłym, mokrym, okresowo zalewanym. Jest nieocenioną rośliną cienistych i mokrych zakątków w ogrodach i parkach, choć przy dostatku wody może rosnąć także w miejscu słonecznym.

Rodzima roślina pływająca - nie trzeba jej sadzić, nie trzeba też żegnać się z nią po jednym sezonie (w przeciwieństwie do popularnych pływających roślin tropikalnych takich jak pistia rozetkowa). Osoka jesienią opada  na dno stawu i tam zimuje, a gdy woda zaczyna się wiosną ogrzewać podchodzi coraz bliżej lustra wody by w końcu wystawić ponad powierzchnię końcówki sztywnych, ostrych liści i - w lipcu/sierpniu - także niewielkie białe kwiatki.

Bladoróżowe kwiaty utrzymywane pionowo na stosunkowo sztywnych łodyżkach pośród traw mokrej łąki. Kwitnie bardzo obficie, uwielbiany przez pszczoły. Idealna bylina do naturalistycznych nasadzeń okołowodnych.

Duża bylina o walorach architektonicznych - w założeniu ogrodowym może pełnić rolę krzewu. Wymaga miejsca mokrego lub co najmniej wilgotnego. Angielska nazwa tej wiązówki to „Queen of the Prairies” - „królowa prerii”).

Pierwiosnek o białych kandelabrowych kwiatach wyniesionych ponad przycupniętą przy ziemi rozetę liści. Pierwiosnki japońskie lubią miejsca wilgotne i cieniste.

Odmiana o kwiatach jasnożółtych z wyraźnym ciemnym rysunkiem u nasady płatków.

Pierwiosnek o różowych ("kwiat jabłoni") kandelabrowych kwiatach wyniesionych ponad przycupniętą przy ziemi rozetę liści. Pierwiosnki japońskie lubią miejsca wilgotne i cieniste - stanowią idealne towarzystwo dla leśnych paproci. Są łatwe w uprawie. Za żyzne, bogate w próchnicę podłoże odwdzięczą się bujnym wzrostem i obfitym kwitnieniem.

Wyselekcjonowana forma krwawnicy o niższym wzroście i kompaktowym pokroju. Intensywnie różowe kwiaty zebrane w kłosach intensywnie wabią pszczoły i motyle - w okresie kwitnienia pod kątem zainteresowania się nią pszczół może być porównana do budlei. Krwawnica polecana jest do obsadzania dużych zbiorników wodnych; można sadzić w grupach lub tylko jako pojedynczy akcent; "Robert" polecany jest do obsadzania mniejszych stawów i oczek wodnych.

Rdest wężownik występuje w naturze na mokrych łąkach. Ma kwiaty bladoróżowe, u odmiany "Superba" większe i "pełniejsze" niż u gatunku (wielkości sporego kciuka). Stosowany jest do obsadzania zbiorników wodnych, do okrywania i umacniania kłopotliwych brzegów i skarp - doskonała roślina okrywowa! Bardzo dobrze daje sobie radę także w przeciętnych warunkach ogrodowych, wystarcza mu przeciętnie wilgotna gleba i chętnie lekko ocienione stanowisko.

Amerykański kuzyn naszego pełnika jest u siebie rośliną o ograniczonym zasięgu i występowaniu i z tej racji objęty ochroną. Obecny na mokradłach i wzdłuż strumieni, w miejscach ocienionych. Niższy i o jaśniejszych kwiatach niż pełnik europejski lub chiński.

Ogrodowa odmiana tataraku zwyczajnego o długich, mieczowatych liściach w kremowobiałe i zielone pasy. Tatarak paskowany dorasta do około metra (rośnie wolniej i nie osiąga takiej wielkości jak czysty gatunek).

Roślina elegancka – biały kwiat w formie spaty (po przekwitnięciu pojawi się w jego miejsce kolba z czerwonymi jagodami), błyszczące, ciemnozielone liście. Jej nazwa wywodzi się z greki i oznacza „bagienną piękność”.

Turzyca popularna w Polsce, zwłaszcza na nizinach. Spotykana najczęściej na siedliskach zasobnych – torfowiskach, starorzeczach, brzegach glinianek, rowów. Na stanowiskach występuje licznie, często tworząc zwarte monokultury. Przydatna w obsadzeniach naturalistycznych, szczególnie gdy potrzebne są duże, jednolite połacie na granicy lądu i wody. Stosowana w biologicznych oczyszczalniach ścieków.

Ponikło to rodzima bylina przypominająca drobniutką trawkę. W naturalnych zbiornikach porasta strefę brzegową (ważna rola ponikła dla umacniania brzegów). W sadzawce stworzy swego rodzaju delikatny, podwodny trawnik.

Odmiana wiązówki charakteryzująca się złotymi przebarwieniami na ciemnozielonych liściach. Potrafi być dużą byliną o walorach architektonicznych - w założeniu ogrodowym może pełnić rolę krzewu; potrafi też zająć skromniejsze miejsce wśród traw na łące i pokazać swoją urodę tylko w czasie kwitnienia.

Ozdobna trawa o bardzo silnie skontrastowanej kolorystyce biało-zielonych liści. Dobrze znosi miejsca mokre, bagniste ale rośnie także na suchszych stanowiskach.

Roślina wodna, którą często spotka się nad brzegami rzek, na torfowiskach i starorzeczach. Zaczyna wegetację wczesną wiosną. Liście lancetowate, pierwsze wiosenne liście brązowe, z czasem zielenieją.

Strzałka to jedna z niewielu roślin (obok Pontederii, Thalii i pałek wodnych), którą można sadzić w dość głębokiej wodzie (nawet około pół metra) i której liście będą znacznie wyrastały ponad powierzchnię. Tworzy gęste łany świeżej zieleni i jej główną ozdobą są strzałkowate liście, białe kwiatki są raczej niepozorne. Całkowicie mrozoodporna. Wymaga bogatego podłoża. Jej bulwki to ceniony kaczy przysmak - w stawie naturalnym będą z pewnością częstym gościem…

Rodzima strzałka wodna o mocno powcinanych, „ostrych” strzałkowatych liściach. Rośnie zarówno na płyciznach jak i całkiem głęboko. W wodzie o głębokości około metra pozostanie rośliną podwodną i będzie miała długie, wstęgowate liście lub wykształci podługowate liście pływające; na stanowiskach z płytszą wodą, przy brzegach, jej liście będą mieć kształt ostrych grotów strzał. Wymaga żyznego podłoża. Może rosnąć zarówno w wodach stojących jak i wolno płynących rzeczkach czy strumykach. Kępa tej strzałki doskonale urozmaici fakturę sąsiadującej z nią zieleni.

Wysoka roślina niezbędna do utworzenia strefy szuwarowej w dużym stawie. Liście w pionowe zielone i białe prążki (z daleka kolory się zlewają i roślina wydaje się jasnozielona lub prawie kremowa).

Roślina z rodziny ciborowatych dorastająca do 1 metra. Nazwa wzięła się od charakterystycznie trójkanciastej, ostro zakończonej łodygi przypominającej sztylet. Występuje na bagnach i torfowiskach, na mulistych brzegach stawów. Oczeret ten został wpisany do Czerwonej Księgi Roślin - grozi mu wyginięcie.

Oczeret w poprzeczne kremowe i zielone paski. Nadaje się nawet do niewielkich sadzawek. 

Jeżogłówka jest niesłusznie rośliną niedocenianą przez projektantów i właścicieli sadzawek. W płytkiej strefie brzegowej tworzy „szuwary” podobne do tataraku jednak nieco niższe. Może być sadzona z tatarakami, irysami wodnymi, pałkami, trzciną i podsadzana np. bodziszkiem błotnym czy niezapominajkami dla dodania koloru. Zakwita zabawnymi, kolczastymi kulkami.

To chyba jedna z najpiękniejszych roślin wodnych o liściach pływających. Pomimo że jej kwiaty są bardzo niepozorne, liście kotewki nie pozwolą nam się nudzić.