Rośliny A-Z

Pełne, jasnoróżowe kwiaty tej odmiany są gigantyczne, największe wśród piwonii - mają ok. 18cm średnicy. Doskonała na kwiat cięty (należy ścinać gdy jeszcze w pąku). Silna, mocna, obficie kwitnąca. Kwitnie późno, pachnie delikatnie, a jej nazwa oznacza talerz obiadowy.

Kwiaty kremowobiałe, półpełne lub pełne, spłaszczone (dzięki czemu zawsze widać środek wypełniony złotymi pręcikami) - przypominają kształtem różę. Pachnące. Pędy kwiatowe sztywne - nie wymaga podpór, idealna do bukietów. Jedna z piękniejszych białych, kwitnie niezwykle obficie. 

Z pewnością jedna z najlepszych pełnych białych odmian piwonii: kwiaty duże, intensywnie pachnące, na sztywnych pędach (dobra odmiana na kwiat cięty, w ogrodzie nie trzeba używać podpór). Kwiaty rozwijają się z bladoróżowych pąków. Kwitnie bardzo obficie, a kwiaty pięknie kontrastują z ciemną, błyszcząca zielenią liści.

Niesamowita odmiana piwonii o pojedynczych białych kwiatach z mocno postrzępionymi płatkami. Od nasady płatki są wyraźnie podbarwione zielenią, później różem.

Anemonowe kwiaty tej piwonii mają kryzę szerokich, jasnych płatków u dołu i czuprynę żółtych, wąskich i poskręcanych płatków na górze kwiatu. Kwiaty pachną. Kwitnie w czerwcu. 

Odmiana o kremowobiałych, lekko zaróżowionych w pąku, pachnących, anemonowych kwiatach: płatki zewnętrzne są szerokie, a wewnętrzne mają formę postrzępionych frędzelków. Pędy kwiatowe sztywne, co czyni z niej odmianę odpowiednią do celów florystycznych. Wczesna.

"Kansas" ma kwiaty ciemnoróżowe, na początku kwitnienia bardzo ciemne, niemal buraczkowe, pachnące, bardzo duże, pełne. Pędy kwiatowe są sztywne - dobrze utrzymują ciężkie kwiaty, choć przy deszczowej pogodzie mogą wymagać podpór. Odmiana stara, sprawdzona, bardzo lubiana, wyróżniana w amerykańskich konkursach piwoniowych.

Odmiana o dużych, półpełnych bladoróżowych kwiatach.

Piwonia o anemonowych kwiatach z kryzą szerokich białych dolnych płatków i jasnożółtymi, liczniejszymi, drobnymi płatkami górnymi. Kolorystyka kwiatów jest chłodna. Bardzo podobna do odmiany "Primevere" Lemoine'a.

Kwiaty duże, w kolorze żywej, raczej jasnej czerwieni, bardzo trwałe zarówno w ogrodzie jak i w wazonie. Liczne. Nie pachną. 

Półpełne, ogromne, białe kwiaty, początkowo z bladoróżową poświatą, pręciki złote. Pędy kwiatowe mocne, sztywne (nie wymaga podpór, doskonała na kwiat cięty), a same kwiaty wydają się bardzo delikatne i zwiewne. Mocno pachnie. Absolutnie piękna.

Odmiana bardzo wysoka. Kwiaty duże, pojedyncze, karminowo różowe. Pręciki złote na końcach. Bardzo widowiskowa.

Kwiaty typu japońskiego: korona różowych płatków okala środek wypełniony drobnymi, złotymi płatkami przekształconymi z pręcików.

Anemonowa odmiana o czysto różowych, pachnących kwiatach. Ma nieodparty urok dzikiej róży. Kwitnie obficie.

Kwiaty intensywnie czysto różowe, półpełne.

Duże, białe pełne kwiaty. Zaczyna kwitnąć jako kremowa, blaknie do czystej bieli. Przepiękna.

Pojedyncze kwiaty tej piwonii są pełne gracji: otwierają się szeroko (stąd w nazwie skojarzenie ze spodkiem). Płatki są łososiowo różowe, ciemniejsze u nasady i wypełnione złotymi pręcikami, co daje efekt rozświetlenia. Kwitnie obficie.

Odmiana o pachnących, różowych kwiatach. Charakterystyczny jest układ warstwy płatków kremowych pomiędzy dwiema warstwami różowych - jak w malinowo-śmietankowym deserze... Żywotna i niezawodna.

Odmiana dość już stara (ma prawie 100 lat), ale doceniona jeszcze nie tak dawno w piwoniowym konkursie za świetne tempo wzrostu, doskonałą odporność, sztywne pędy, obfite kwitnienie i doskonałą jakość kwiatów. Kwiaty typu japońskiego, głęboko szkarłatne, o środku wypełnionym nie złotymi pręcikami lecz prątniczkami w kolorze płatków ze złotymi krawędziami. Kwiaty nie blakną nawet przy upalnej pogodzie. 

Kwiaty pełne, pastelowe: przeważa écru, ale znajdziecie tam również nuty różowego (szczególnie w dolnej partii kwiatu) i żółtego (w górnej). Delikatnie pachnie. Polecana na bukiety.

Kwiaty pojedyncze o płatkach w kolorze biskupim i kontrastującym kremowym środku. Kwitnie obficie, ładnie przyrasta, odporna. 

Anemonowe, mocno skontrastowane kolorystycznie kwiaty pojawiają się pod koniec maja. Pachną. Doceniona przez APS (Amerykańskie Towarzystwo Piwoniowe) dwoma wyróżnieniami: dla odmiany o najlepszych walorach dla architektury krajobrazu i złotym medalem.

Niska piwonia dla swych delikatnych liści zwana „koperkową”. Kwiaty pojedyncze, intensywnie czerwone, błyszczące, jakby atłasowe ze środkiem wypełnionym kontrastującymi żółtymi pręcikami. Kwitnie bardzo wcześnie - już w kwietniu.

Niska piwonia dla swych delikatnych liści zwana „koperkową”. Kwiaty pojedyncze, łososiowo różowe (rzadkość!), błyszczące, jakby atłasowe ze środkiem wypełnionym kontrastującymi żółtymi pręcikami. Kwitnie bardzo wcześnie - już w kwietniu.

Ceniona i poszukiwana piwonia o delikatnych, koperkowych liściach i pełnych, szkarłatnych kwiatach. Kwiaty, szczególnie w pąku, wyglądają jakby zrobione z delikatnego, połyskliwego atłasu. Kwitnie bardzo wcześnie, nawet w pierwszej połowie maja, zanim inne piwonie pomyślą o formowaniu pąków. Odporna i wdzięczna jak większość piwonii, ale nie namnaża się zbyt chętnie...

Trawa tworząca kępy wyprostowanych liści, wiosną zielona, szybko jednak czerwieniejąca od końcówek liści. Jesienią bordo i ciepłe czerwienie ogarniają ją niemal całą. Kwitnie w końcu lata luźnymi, bordowymi wiechami. Odporna i tolerancyjna co do warunków. Stosowana w dużych nasadzeniach parkowych, gdzie tworzy łany albo przeplatana z roślinami kwitnącymi. Chętnie sadzona w ogrodach przydomowych w charakterze niedużego solitera. 

Japończyk o dużych liściach z kremowym marmurkiem. Kwitnie latem, tworząc kremowobiałe kłosy sięgające prawie metra. Umiarkowany cień i zdrenowane podłoże. 

Należy do jednej rodziny z trójlistami. Lancetowate liście rosną w okółkach, a kwiat, który tworzy się nieco ponad liśćmi wygląda jak ich kontynuacja: zielone sepale są okazałe, szerokie, na ich tle właściwe płatki wyglądają jak zielonkawożółte, grubsze nitki. Czworolist rośnie w lasach, na cienistych brzegach strumieni. Lubi gleby próchnicze, bogate w azot i stale wilgotne.

Interesująca bylina kłączowa pochodząca z Azji, ceniona za swój egzotyczny pokrój oraz dekoracyjne kwiaty. Osiąga zazwyczaj 40–80 cm wysokości. Na szczycie wyprostowanego pędu niesie okółek wąskich, lancetowatych liści, które nadają jej elegancki, geometryczny wygląd. W porównaniu do innych odmian tego gatunku, stenophylla ma szczególnie smukłe, wydłużone liście. Kwitnienie przypada na późną wiosnę i wczesne lato.

Roślina występująca na mokradłach, płyciznach i brzegach jezior i cieków wodnych wschodniej części Ameryki Północnej - od Kanady po Kubę. Jej liście są spore (nawet 30 cm długości), skórzaste i przypominają liście naszej strzałki wodnej; kwiaty mają formę wydłużonej, białozielonkawej spaty charakterystycznej dla roślin z rodziny obrazkowatych. Po przekwitnięciu pojawiają się zielone jagody. Peltandrę dobrze jest posadzić w żyznym podłożu i umieścić w płytkiej wodzie.

Peltobojkinia to zielone, klapowane liście a ponad nimi, na wysokich łodyżkach, jasnożółte/kremowe, dzwonkowate kwiaty. Najlepiej się czuje w miejscu zacienionym i wilgotnym. Nadaje się doskonale do obsadzania schodzących do wody skarp, brzegów stawów, strumieni - świetna roślina okrywowa do wilgotnego cienia, w sprzyjających warunkach rozrasta się szybko.

Kompaktowy penstemon o bordowych liściach i kwiatach lila - piękne zestawienie kolorów. Oprócz tego, że piękny, według hodowcy ma jeszcze mieć zaletę bardzo wysokiej mrozoodporności (nawet 3-cia strefa, co odpowiada Kanadzie z -40°C mrozu). Lubi miejsca słoneczne, podłoże przepuszczalne, bez zastoin. Zadomowiony dobrze zniesie okresową suszę. Świetnie wygląda sadzony w grupach, dobry do pojemników. 

Okazała bylina o różowych kwiatach, które pokazują się już w marcu: wyrastają z gołej ziemi na grubych, mięsistych łodygach. Po kwitnieniu rozwijają się liście - bardzo duże, przypominające rabarbar.  Często można go spotkać nad stawami, rzekami, strumieniami, a także na terenach zalewowych, w wilgotnych zaroślach.  Lepiężnik dobrze znosi okresowe zalewania i następujące po nich okresy suszy - roślina dobrze sprawdza się w ogrodach deszczowych.  

Liście osiągają średnicę około 60 cm. Kremowe przebarwienia są intensywniejsze gdy lepiężnik wysadzony jest w miejscu słonecznym; służy mu też oczywiście dostatek wilgoci - z liści można wtedy robić spore siodełka do traktorów ;)

Trawa występująca niemal na całej kuli ziemskiej, na terenach mokrych lub okresowo zalewanych, najczęściej żyznych i bardzo  żyznych - bogatych w azot. Uprawiana jako trawa pastewna, zwłaszcza na podmokłych terenach. W naturze występuje na obrzeżach wód i w lasach łęgowych (dość dobrze rośnie na stanowiskach ocienionych).