Rośliny A-Z

Szachownica kostkowata nazwę zawdzięcza zadziwiającemu rysunkowi kratki na swych dużych kwiatach w odcieniach fioletu i bieli. Lubi stanowiska wilgotne i półcieniste - sprawdzi się w jasnym cieniu pod drzewami lub wysadzona w trawie w miejscu wilgotnej łąki (koszonej dopiero pod koniec czerwca lub w lipcu, gdy szachownica przekwitnie i się obsieje).

Niewielka, klasyczna, niezawodna przy obsadzaniu brzegów i nasadzeniach masowych. Liście jasnozielone z kremowożółtym brzegiem. Ładnie się rozrasta i szybko tworzy zwarte, zgrabne kępy. Kwitnie długo i bardzo obficie fioletowymi kwiatami. Jest niewybredna - pasuje jej w zasadzie każde stanowisko, od słonecznego po cieniste. Znosi okresowy brak wody, choć oczywiście całą swą urodę pokazuje właściwie podlewana.

Niska odmiana o żółtych kwiatach polecana wszędzie tam, gdzie od rośliny wymaga się przede wszystkim, żeby była niewymagająca. Bardzo dobrze znosi stanowisko słoneczne, nawet podsychające. Kwitnie niezwykle obficie

Ozdobna trawa o bardzo silnie skontrastowanej kolorystyce biało-zielonych liści. Dobrze znosi miejsca mokre, bagniste ale rośnie także na suchszych stanowiskach.

Wielokolorowe liście (różowo-kremowo-zielone) są rekompensatą za mało interesujące, niewielkie kwiatki. Tułacz nie ma wielkich wymagań co do stanowiska, jest dobrą rośliną okrywową. Ma tendencję do wędrowania po ogrodzie (stąd polska nazwa), dlatego w naszym ogrodzie rośnie w zadołowanej dużej donicy (70 cm średnicy).

Roślina wodna, którą często spotka się nad brzegami rzek, na torfowiskach i starorzeczach. Zaczyna wegetację wczesną wiosną. Liście lancetowate, pierwsze wiosenne liście brązowe, z czasem zielenieją.

Strzałka to jedna z niewielu roślin (obok Pontederii, Thalii i pałek wodnych), którą można sadzić w dość głębokiej wodzie (nawet około pół metra) i której liście będą znacznie wyrastały ponad powierzchnię. Tworzy gęste łany świeżej zieleni i jej główną ozdobą są strzałkowate liście, białe kwiatki są raczej niepozorne. Całkowicie mrozoodporna. Wymaga bogatego podłoża. Jej bulwki to ceniony kaczy przysmak - w stawie naturalnym będą z pewnością częstym gościem…

Rodzima strzałka wodna o mocno powcinanych, „ostrych” strzałkowatych liściach. Rośnie zarówno na płyciznach jak i całkiem głęboko. W wodzie o głębokości około metra pozostanie rośliną podwodną i będzie miała długie, wstęgowate liście lub wykształci podługowate liście pływające; na stanowiskach z płytszą wodą, przy brzegach, jej liście będą mieć kształt ostrych grotów strzał. Wymaga żyznego podłoża. Może rosnąć zarówno w wodach stojących jak i wolno płynących rzeczkach czy strumykach. Kępa tej strzałki doskonale urozmaici fakturę sąsiadującej z nią zieleni.

Wysoka roślina niezbędna do utworzenia strefy szuwarowej w dużym stawie. Liście w pionowe zielone i białe prążki (z daleka kolory się zlewają i roślina wydaje się jasnozielona lub prawie kremowa).

Roślina z rodziny ciborowatych dorastająca do 1 metra. Nazwa wzięła się od charakterystycznie trójkanciastej, ostro zakończonej łodygi przypominającej sztylet. Występuje na bagnach i torfowiskach, na mulistych brzegach stawów. Oczeret ten został wpisany do Czerwonej Księgi Roślin - grozi mu wyginięcie.

Oczeret w poprzeczne kremowe i zielone paski. Nadaje się nawet do niewielkich sadzawek. 

Jeżogłówka jest niesłusznie rośliną niedocenianą przez projektantów i właścicieli sadzawek. W płytkiej strefie brzegowej tworzy „szuwary” podobne do tataraku jednak nieco niższe. Może być sadzona z tatarakami, irysami wodnymi, pałkami, trzciną i podsadzana np. bodziszkiem błotnym czy niezapominajkami dla dodania koloru. Zakwita zabawnymi, kolczastymi kulkami.

To chyba jedna z najpiękniejszych roślin wodnych o liściach pływających. Pomimo że jej kwiaty są bardzo niepozorne, liście kotewki nie pozwolą nam się nudzić. 

Fantastyczna bylina zadarniająca do wilgotnych i mokrych miejsc (ale dobrze znosi także okresowe przesuszenie). Bardzo dobra do maskowania nieatrakcyjnych brzegów zbiorników wodnych - rośnie zarówno na brzegu jak i w płytkiej wodzie.

Niewielka odmiana o złotych liściach z zielonym brzegiem. Liście sercowate, kształtne. Sympatyczna.

Od wczesnej wiosny aż do kwitnienia liście stopowca himalajskiego są złożone jak parasole wzdłuż wyrastających z ziemi łodyg. Po ukazaniu się bladoróżowych pojedynczych kwiatów, które rozwijają płatki w słoneczne dni a w pochmurne je zamykają, liście rozwijają się: są duże, dłoniasto powcinane, zielone w brązowe plamy.

Piękna odmiana wyselekcjonowana pod kątem wielkości kwiatów: pojedyncze dzwoneczki są większe, łodyga kwiatowa sztywniejsza.

Ciekawa roślina cieniolubna o liściach przypominających kokoryczkę i drobnych, gwiazdkowatych kwiatach zebranych po 10-15 w luźne grona. Pokrój raczej wyprostowany (w odróżnieniu np. od podobnego Maianthemum racemosum).

Miniaturka tworząca gęste kępki sercowatych, zielonych liści z brzegiem przechodzącym od żółtego w kremowobiały.

Świetna roślina na wilgotne łąki, brzegi stawów – podłoże nie może podsychać. W naturze spotkać ją można na mokrych łąkach trzęślicowych, na obrzeżach łęgów i wilgotnych zarośli. Kwiaty niebieskie, bardzo rzadko białe. Bardzo wcześnie rozpoczyna wegetację. Gatunek chroniony.

Pinelia to przybysz z północno-wschodniej Azji gdzie uprawiana jest ze względu na właściwości lecznicze. Bardzo dobrze czuje się w europejskich ogrodach - wymaga stanowiska ocienionego, żyznej i wilgotnej gleby (w naturze spotykana na łąkach, skrajach lasów).

Niska turzyca o zwartym pokroju. Dobrze znosi stanowisko umiarkowanie zacienione, wymaga wilgoci. Wspaniałe rozwiązanie, gdy w ocienionym i wilgotnym miejscu chcemy zadarnić jakiś obszar - rośnie gęsto, nie wpuszcza chwastów.  Jasnozielone liście, od czerwca do września pojawiają się żółtobrązowe kwiatostany.

Z rozety zielonych liści wyrasta sinoniebieski, rozgałęziony i ulistniony pęd kwiatowy z licznymi, niebieskimi kwiatami. Kwiaty mikołajka stanowią doskonały pożytek dla pszczół i motyli - zawsze uwijają się przy nim roje owadów; ze względu na wysoką wydajność miodową i pyłkową polecany jest do obsadzania ogrodów przy pasiekach. Kwiaty mają też wartość florystyczną jako cięte, można je także suszyć albo zostawiać jako atrakcję ogrodu zimą. 

Płatki pastelowo różowe z zielonkawo żółta gardzielą. Płatki okolone falbanką. 

Firletka o czysto białych, koronkowych kwiatach. Podobnie jak różowa, wymaga stanowiska wilgotnego (choć obie dobrze znoszą okresowe przesuszenie - mogą być sadzone w ogrodach deszczowych, które ze swej natury bywają zalane wodą, ale także podlegają naturalnym okresom suszy).

Świetna mieszanka krwawnicy o różnych kolorach kwiatów: fiolety, róże, łosoś, biel. Rośliny żywotne, rosną bardzo bujnie i kwitną niezwykle obficie. Wabią olbrzymie ilości pszczół  i motyli - o krwawnicy można śmiało powiedzieć, że to "wodna budleja".

Peltobojkinia to zielone, klapowane liście a ponad nimi, na wysokich łodyżkach, jasnożółte/kremowe, dzwonkowate kwiaty. Najlepiej się czuje w miejscu zacienionym i wilgotnym. Nadaje się doskonale do obsadzania schodzących do wody skarp, brzegów stawów, strumieni - świetna roślina okrywowa do wilgotnego cienia, w sprzyjających warunkach rozrasta się szybko.

"Lederhosen" to skórzane portki Tyrolczyka. Z liści tej hosty też można by takie szyć: liście są grube i mocne. Do tego mają dobry niebieskawy kolor, są błyszczące i lekko pokręcone jak u H. "Invincible", której geny tu znajdziemy. Kwiaty pachną.

Ten niski bodziszek o cukierkowo różowych kwiatach kwitnie niezwykle obficie. Dość drobne, mocno powcinane liście przebarwiają się jesienią na czerwono. Jest to mieszaniec G. macrorrhizum - bardzo tolerancyjny na trudne warunki, dobrze znosi stanowisko nasłonecznione oraz okresowe przesuszenie. Doskonała okrywę gruntu, świetna roślina do pojemników. Chętnie odwiedzany przez zapylacze.

Pierwiosnek rodzimy dla polskiej flory, jednak spotykany niezbyt często i ograniczony (z niewielkimi wyjątkami) do terenów górskich. Objęty częściową ochroną. Żółte kwiaty zebrane w baldaszki pojawiają się na łodyżkach wyrastających do 25 cm ponad rozetę podłużnych liści.  Kwiaty tego pierwiosnka, podobnie jak słoneczniki, często "patrzą" w jednym kierunku. Jest to jeden z bardziej długowiecznych pierwiosnków. Lubi stanowiska chłodne, lekko ocienione, glebę próchniczą i wilgotną.

Nieduży goździk tworzący darnie lancetowatych liści z białymi kwiatkami fruwającymi latem kilkanaście centymetrów wyżej. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych i na wrzosowiskach. Lubi podłoże piaszczyste, ubogie i kwaśne. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). Pachnie słodko.

Gatunek europejski, w Polsce rzadki - umieszczona na czerwonej liście jako gatunek zagrożony. Lubi suche i słoneczne stanowiska, w naturze można ją spotkać m.in. na murawach kserotermicznych. Podłoże przepuszczalne, chętnie z zawartością wapnia.

Nieduży goździk tworzący darnie lancetowatych liści, kwitnący na intensywnie różowy kolor. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych. Lubi podłoże piaszczyste i ubogie. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem). Pachnie słodko.

Nieduży goździk o różowych kwiatkach, rodzimy dla polskiej flory. Rośnie w miejscach suchych i słonecznych: na kserotermicznych ugorach, kolejowych nasypach, w jasnych borach sosnowych. Lubi podłoże gliniaste, piaszczyste, o odczynie obojętnym lub  zasadowym, z zawartością wapnia. Może być sadzony na skalniakach, murkach, w jasnych miejscach pod iglakami (podłoże obowiązkowo wzbogacone piaskiem).