Ogrody Wodne

Kwiaty średniej wielkości (średnica 10 cm), brudno różowe ze złotą falbanką na płatkach. Gardziel pomarańczowa. Zakwita bardzo wcześnie, powtarza kwitnienie - należy do grupy liliowców  „500″ – trzyletnia kępa w ciągu jednego sezonu wydaje około 500 kwiatów.

Liliowiec o kwiatach fioletowych, dość dużych (13 cm), gardziel żółta, oko ciemnofioletowe.

Pajęczy liliowiec o dużych (19 cm) fioletowych kwiatach z ciemniejszym okiem.

Kwiat dość duży (13cm średnicy), kremowy z zielonym gardłem, czerwonym okiem i czerwoną falbanką. Pachnący. Kwitnie wcześnie, powtarza kwitnienie.

Sport H. „Stritease”: biały środek liścia (tym razem sport H. „Striptease” nie jest trójkolorowy), brzeg ciemnozielony. Kwiaty lila na mlecznobiałej łodydze - po tym można ją rozpoznać ponad wszelką wątpliwość. Rośnie szybko, tworzy ładne, regularne kępy.

Odmiana średniej wielkości o liściach zielonkawoniebieskich i czerwonych ogonkach liściowych.

Trójkolorowy sport H. „Captain Kirk”: środek liścia zielonkawo żółty, przechodzący w dość ciemną zieleń przy brzegach. Całość okolona kremowobiałym brzegiem.

Piękny, nowy sport H. „First Frost”: liść mocny, gruby (dzięki temu odporna na ślimaki), niebieski z kremowym brzegiem (szerszym niż u H. „First Frost”). Rozłożysta. Dość wolno się rozrasta.

Kwiaty duże, morelowe. Płatki z delikatną falbanką na brzegach. Duży.

Kanarkowożółte, mięsiste, pachnące wielkie kwiaty. Kwitnie obficie. Wysoki.

Kolejny kobiecy liliowiec z kolekcji brata Franczaka. Kwiaty bardzo duże w kolorze melona (żółto-pomarańczowe). Wysoki. Kwitnie późno.

Wysoki liliowiec o wielkich, żółtych kwiatach. Niemal jednolicie żółty - przez środek górnych płatków biegnie jaśniejsza pręga. Kwitnie późno - pod koniec lipca i w sierpniu.

Liliowiec o jednolicie żółtych (ciepły odcień wpadający w pomarańcz), pachnących kwitach. Płatki mocne, mięsiste.

Piękna, żywotna odmiana o dużych kwiatach w ciemnym kolorze lila z jasnozieloną gardzielą. Płatki wykończone falbanką, pofalowane, po środku każdego biegnie jasna pręga.

Niewymagająca bylina runa leśnego. Występuje w Azji na terenie Japonii, Korei, Chin oraz w zachodnich Stanach USA; porasta gęstym dywanem brzegi strumieni, wilgotne lasy liściaste. Nadaje się do nasadzeń naturalistycznych jako roślina zadarniająca.

Świetna roślina okrywowa do cienistego, wilgotnego ogrodu. Liście ciemnozielone, nakrapiane białymi plamami. Kwiaty czysto białe (pąki kwiatowe bladoróżowe).

Tojeść o srebrzysto zielonych liściach i ciemno bordowych kwiatach. Dobrze rośnie w miejscach wilgotnych, lekko zacienionych - np. na brzegach lekko ocienionych strumieni. Można próbować w kompozycjach z trawami, roślinami o dużych, gładkich liściach.

Kosaćce „pseudata” to stosunkowo nowa grupa kosaćców: krzyżówka Iris pseudacorus i I. ensata. Po Iris pseudacorus dziedziczą wspaniałą odporność na mróz oraz zdolność do rośnięcia w wodzie (zimą również mogą w niej pozostawać), dziedzictwem po I. ensata są cudowne kwiaty - ich wielkość i kształt.

Bardzo dobra, odporna roślina okrywowa do miejsc cienistych, choć dla lepszego wybarwienia potrzebuje kilku godzin umiarkowanego nasłonecznienia. Liście w kształcie wachlarzy, zielone na początku, z czasem zapalają się rubinową czerwienią. Wiosną, jeszcze niemal zanim pojawią się liście, z ziemi wychodzą kwiaty: białe, gwiaździste, na dość grubych łodygach.

Kwiat podwójny, delikatnie pachnący, w kolorze czerwonego wina. Brzegi płatków kremowe, gardziel żółta. Powtarza kwitnienie.

Liście powykręcane, pomarszczone, stoją pionowo jakby ktoś niewidzialny trzymał je w garści. Wiosną środek jest biały a brzeg liścia zielony; z czasem kontrast ten zaciera się: środek liścia stopniowo zielenieje, by pod koniec sezonu wyróżniać się tylko trochę inną fakturą.

Błyszczące złote liście okolone są szerokim, ciemnozielonym obrzeżem - ładniej się wybarwia niż H. „Guacamole” od której pochodzi. Wyraźnie widoczne unerwienie liści. Odmiana duża, żywotna, dobrze znosi stanowisko słoneczne. Kwiaty duże, pięknie pachną.

Świetny sport H. Francee: grube liście są kremowe z nielicznymi zielonymi plamkami i okolone szerokim ciemnozielonym brzegiem.

Niewielka odmiana o lancetowatych, delikatnie pofałdowanych liściach, kremowych z zielonym brzegiem. Liście charakteryzują się dość dużą mięsistością, blaszka jest wyraźnie nabłyszczona.

Fantastyczny sport H. „Frances Williams” - jego odwrócona forma: liść złoto zielonkawy z niebieskim brzegiem. Kwiaty prawie białe. Bardzo piękna.

Znane również pod nazwą Iris kaempferii. Gatunek kosaćca dobrze znoszący latem stanowisko mokre, zimą należy mu jednak zapewnić „suche nogi”.

Urocza miniaturka o grubych niebieskich liściach, okrągłych, mocno pofałdowanych - siostra powszechnie lubianej Hosta „Blue Mouse Ears”. Nisko nad gęstymi kępami liści, na krótkich i grubych łodyżkach w lipcu pojawiają się blado lawendowe, stosunkowo duże kwiaty.

Świetna roślina okrywowa do cienistego, wilgotnego ogrodu. Liście ciemnozielone, pochlapane rozległymi, srebrnymi plamami. Wiosną bladoniebieskie (prawie białe) i dość duże jak na miodunkę kwiaty. Jedna z najpiękniejszych odmian, niezwykle ujmująca.

Jedyny wilczomlecz wymagający wilgotnego podłoża. Jest okazałą byliną porastającą w naturze wilgotne łąki, brzegi zbiorników wodnych, podmokłe lasy. Występuje również w Polsce, jest jednak na tyle rzadki, że został wpisany na Czerwoną listę roślin. W ogrodzie interesujący przez cały okres wegetacyjny: od wiosny przez całe prawie lato żółte kwiaty ładnie kontrastują z zielenią liści, jesienią zapala się oranżem i czerwienią.

Świetna odmiana o lancetowatych, niebieskich liściach z kremowym brzegiem - udany sport H. „Wolverine”. Szybko się rozrasta tworząc gęste, rozłożyste kępy. Stanowi idealną okrywę w cieniu drzew czy krzewów.

Urocza miniaturka o grubych, niebieskich liściach, okrągłych, lekko pofałdowanych i wklęsłych. Jej angielska nazwa to „niebieskie mysie uszka”. Nisko nad gęstymi kępami liści na krótkich i grubych łodyżkach w lipcu pojawiają się blado lawendowe, stosunkowo duże kwiaty. Odporna na ataki ślimaków.

Maleńka kokoryczka o wzniesionym pokroju. Liście zielone, owalne, lekko karbowane zdają się być gęsto upakowane na krótkich łodyżkach.  

Piękna, olbrzymia bylina architektoniczna pochodząca z Azji. Lubi żyzną, wilgotną glebę - w przesychającej będzie mdlała. Doskonała jako soliter lub na tył rabaty. Wspaniała nad wodą, w umiarkowanym cieniu drzew - w takich miejscach można ją spotkać w naturze. Liście, podobnie jak u języczki Przewalskiego, mocno powcinane, kwiaty z kolei podobne do pozostałych języczek, wysoko wyniesione ponad kępę liści. Uwielbiana przez motyle.

Niewymagająca, bylina podobna do kokoryczki. Łodyga wzniesiona, liście ciemnozielone, błyszczące, naprzemianległe, z ładnym łukowatym unerwieniem.

Stopowiec wyrastający na początku kwietnia z ziemi wyglądem przypomina złożone parasole. Kwitnie w maju i od tego czasu liście są już rozłożone. Pod koniec lata pod liśćmi pojawia się żółtozielonkawy owoc wielkości śliwki.