Ogrody Wodne

Odmiana nieduża, łatwa w uprawie - ten lotos nadaje się do uprawy w dwudziestolitrowym pojemniku. Kwiaty różowe, pełne. Przepiękny!

Piękne kolory: niebieskawy kolor liścia + żółty kolor obwódki + czerwony kolor ogonków liściowych + wrzosowe kwiaty. 

Odmiana miniaturowa, łatwa w uprawie - ten lotos nadaje się do uprawy w dziesięciolitrowym pojemniku. Kwiaty nieduże i bielutkie jak śnieg. Jedna z lepszych odmian dla naszego klimatu: tworzy grube kłącza z dużą ilością substancji zapasowych, które zapewniają startującej wiosną roślinie sporo energii. Bardzo ładnie zimuje i kwitnie. 

Odmiana nieduża, łatwa w uprawie - ten lotos nadaje się do uprawy w dwudziestolitrowym pojemniku. Kwiaty różowe, środkowe płatki mogą mieć białe przebarwienia jak niektóre piwonie. 

Odmiana stosunkowo nieduża, łatwa w obsłudze i bardzo obficie kwitnąca. Kwiaty są w kolorze należącym do spektrum oranżu, dlatego odmiana została okrzyknięta pierwszym pomarańczowym lotosem. Pomarańczowy kolor jest szczególnie wyrazisty w pierwszych dniach kwitnienia, potem ustępuje odcieniom żółtego i różu. Wymaga beczki/kasty murarskiej o pojemności kilkunastu litrów lub płytkiego naturalnego stawu, najlepiej z mulistym podłożem. Odmiana niezawodna, zdrowa, ładnie przyrastająca.

Zjawiskowy grzybień o dwukolorowych kwiatach: zewnętrzne płatki są różowe, wewnętrzne kremowe lub żółte, co powoduje, że kwiat wygląda jak rozświetlona lampka. Kwiaty wyniesione ponad wodę, duże i pachnące. Liście duże, mocno nakrapiane brązem, z czasem zielenieją.

Stosunkowo nowa odmiana o olbrzymich pastelowych kwiatach i wielkich liściach. Maksymalne rozmiary można uzyskać sadząc kłącze w dnie naturalnego zbiornika z żyzną warstwą mułu lub w dużym okrągłym pojemniku (np. kastra murarska 90 litrów). Im więcej żyznego podłoża, tym większe rozmiary będzie uzyskiwać. Głębokość sadzenia nawet 200 cm jeśli woda jest przezroczysta.

Kwiat jasnożółty, pojedynczy, duży. Odmiana imponująca, bardzo silnie rosnąca - wymaga sporo miejsca: naturalny staw lub duży (najlepiej co najmniej stulitrowy) pojemnik oraz zasobne, muliste podłoże. W gorszych warunkach (mało miejsca, słabe podłoże) z czasem przestanie kwitnąć i się rozrastać.

Liście wydłużone, niebieskie z żółtym środkiem, wyraźnie unerwione, grube i pokryte woskiem. Żółty środek liścia nabiera mocy ku końcowi sezonu. Liście zwieszają się. Piękna hosta.

Mysie uszka w nietypowym dla nich kolorze: wiosną są kremowe! Później zielenieją, żeby nabrać trochę siły - nie da się żyć bez chlorofilu.

Zdjęcia: http://www.hostalibrary.org/m/mousemetamorphosis.html

Prawdziwy olbrzym wśród lotosów, odmiana uzyskana przez Perry'ego w Stanach Zjednoczonych. Kwiat jasnożółty, pojedynczy (bardzo podobny do gatunku - N. lutea, od którego prawdopodobnie pochodzi), znacznie jednak od niego większy. Wymaga sporo miejsca: naturalny staw lub duży (kilkusetlitrowy) pojemnik oraz zasobne, muliste podłoże.

Odmiana średniej wielkości - ten lotos nadaje się do uprawy w trzydziestolitrowym pojemniku lub większym. Kwiaty intensywnie ciemno czerwone, półpełne.

Bardzo atrakcyjne, intensywnie żółte, pełne kwiaty o pięknym pokroju. Płatki tej odmiany są wąskie i długie. Kwiaty liczne. Lotos średniej wielkości  - należy posadzić go w pojemniku co najmniej kilkunastolitrowym (im większy tym lepiej); liście i kwiaty wyrastają około 1m ponad podłoże.

Kwiaty - melanż kremu i różu. Kwitnie obficie, rośnie zdrowo. Nazwa trudna, a oznacza "słodaśność".

Kwiaty o średnicy ok. 10 cm, i płatkach dwukolorowych różowo-białych - niektóre łaciate, inne różowe z białokremowymi plamkami i naciekami. Podobnie jak u "Wanvisy", która jest różowo-żółta, każdy kwiat może być inny. Odmiana nowa, pochodzi z Tajlandii, w Polsce całkowicie mrozoodporna. Może być uprawiana w mniejszych sadzawkach i pojemnikach - należy do odmian małych i średnich.

Północnoamerykański gatunek storczyka spotykanego w naturze na podmokłych łąkach, torfowiskach, obrzeżach lasów, brzegach strumieni. Służy mu połączenie słonecznego lub lekko ocienionego stanowiska i stale wilgotnego, chłodnego podłoża.

Odmiana „Mrs. Perry D. Slocum” ma kwiaty podwójne, zmienne - w ciągu kilku dni kwitnienia przebarwiają się od różu do morelowego. Odmiana bardzo duża, wymaga dużego pojemnika.

Fantastyczna olbrzymka o dżinsowo niebieskich, okrągłych liściach, mocno pogniecionych, pomarszczonych i obwiedzionych falbanką.

Tam nieduża hosta pochodzi od H. "Curly Fries" i po niej dziedziczy wąskie, pofałdowane liście. Zaczyna sezon jako prawie biała, potem niebieszczeje. Liście dość twarde, grube.

Liście tej rośliny przypominają niektóre paprocie (np. paprotki lub podrzenie), dodatkowo o ich wielkim uroku decydują delikatne białe kwiaty pojawiające się w kwietniu na wysokich łodyżkach. Należy do rodziny makowatych, pochodzi z Japonii gdzie porasta lasy iglaste. Dobrze rośnie w glebie próchniczej, najlepiej wysadzić we własny kompost liściowy.

Pełne, czerwone kwiaty podobne do popularnej odmiany "Momo Botan". "Scarlet Lady" to odmiana trochę większa: posadzona w pojemniku o pojemności 45l osiągnie około 80 cm wysokości.

Jak wygląda "Najsłodsza Rzecz"? Na błyszczących, ciemnozielonych liściach H. "Invinible" ma mnóstwo kremowych pasemek różnej szerokości i o różnym natężeniu. Jest po prostu hostą "streaked". Pachnącą. Chyba wszyscy takie lubią.

Kwiaty tej piwonii są intensywnie różowe lekko zabarwiony fioletem (blaknące ku końcowi kwitnienia), bordowe u nasady, z żółtymi pręcikami. Początkowo są pojedyncze, z wiekiem coraz pełniejsze. Kwitnie obficie na mocnych, sztywnych pędach. Jej nazwa oddaje wczesne kwitnienie: pierwsza w sezonie z otwartymi kwiatami.

Nymphaea „King of Siam" to grzybień tropikalny o głęboko fioletowych, pełnych kwiatach (u tej odmiany pręciki przekształcone są w płatki).

„Momo Botan” to karłowata odmiana azjatyckiego lotosa. Bardzo atrakcyjne, różowe kwiaty są wielopłatkowe (mają ponad 100 płatków) i długo się utrzymują.

Nasz zestaw przeznaczony jest do małego ogrodu deszczowego o powierzchni ok. 2m² i sprawdzi się zarówno w gruncie jak i w pojemniku. Przeznaczony jest do ogrodu deszczowego mieszanego lub suchego (czyli takich, gdzie pozwalamy wodzie przesączyć się do głębszych warstw gruntu): zaproponowane rośliny bardzo dobrze zniosą okresowe zalewanie i powinny dobrze przetrwać do kolejnego deszczu (gdyby czas ten się mocno przedłużał, można interwencyjnie podlać rośliny). 

Ta piękna odmiana kokoryczki wonnej pochodzi z Japonii. Liście są zielone, dość szerokie, z nieregularnymi żółtymi smugami. Lubi umiarkowany chłód i wilgotne, zasobne podłoże. Charakterystyczne białe dzwoneczki pojawiają się w katach liściowych wiosną. 

Odmiana średniej wielkości. Ma przepiękne, pełne kwiaty, początkowo różowe, z czasem coraz jaśniejsze, aż do czystej bieli w końcówce kwitnienia. Dolne płatki są duże i szerokie, to na nich leży bomba mniejszych. Pachnący.

Należy do jednej rodziny z trójlistami. Lancetowate liście rosną w okółkach, a kwiat, który tworzy się nieco ponad liśćmi wygląda jak ich kontynuacja: zielone sepale są okazałe, szerokie, na ich tle właściwe płatki wyglądają jak zielonkawożółte, grubsze nitki. Czworolist rośnie w lasach, na cienistych brzegach strumieni. Lubi gleby próchnicze, bogate w azot i stale wilgotne.

Ta piękna odmiana kokoryczki pochodzi z Japonii, a jej nazwa oznacza białego tygrysa. Rozwijające się wiosną liście są całkowicie zielone, później u nasady liścia pojawia się kredowo biała plama. Im starsza, dojrzalsza roślina tym większa biała plama u nasady liścia. Lubi umiarkowany chłód i wilgotne, zasobne podłoże. Ale dla piękniejszego wybarwienia kredowej wariegacji przydaje się trochę słońca...

Piękna piwonia o dużych, podwójnych kwiatach (zdarzają się nawet pełne!) w kolorze ciemniejszego, brudnego różu, śliwki. Kwitnie obficie i długo na mocnych łodyżkach - nie wymaga podpór. Pachnie.

Kłączowa bylina wschodniej części Ameryki Północnej. W kanadyjskich, umiarkowanie cienistych lasach tworzy podobny aspekt wiosenny jak nasze rodzime zawilce. Z płytko korzeniącego się, pełzającego kłącza wyrastają prawie jednocześnie wrębnie ponacinane, ciemnozielone od spodu, srebrzyste liście i umieszczone na długich ogonkach śnieżnobiałe kwiaty. W porównaniu z naszym krajowym, nieco efemerycznym zawilcem sprawia korzystne wrażenie rośliny eleganckiej i konkretnej.

Hybryda o białych, pachnących kwiatach uzyskana z H. plantaginea i H. "Branching Out". Na jednym pędzie kwiatowym niesie po kilka kwiatów. 

Interesująca bylina kłączowa pochodząca z Azji, ceniona za swój egzotyczny pokrój oraz dekoracyjne kwiaty. Osiąga zazwyczaj 40–80 cm wysokości. Na szczycie wyprostowanego pędu niesie okółek wąskich, lancetowatych liści, które nadają jej elegancki, geometryczny wygląd. W porównaniu do innych odmian tego gatunku, stenophylla ma szczególnie smukłe, wydłużone liście. Kwitnienie przypada na późną wiosnę i wczesne lato.

Magiczna roślina z Afryki i południa Europy, afrodyzjak, magnes na dobrobyt, ochrona przed złem - tak wygląda mandragora w kulturze. A w ogrodzie? Rozeta ciemnozielonych, pokarbowanych, zmiętych liści, fioletowe kwiaty, które pojawiają się latem, a po nich żółte jagody (nazywane jabłkiem szatana). Jej uprawa jest długa i żmudna, trzeba się obchodzić z mandragorą bardzo ostrożnie, jest bardzo wrażliwa na uszkodzenie korzeni.