Rośliny A-Z

Pochodzi od H. sieboldiana „Elegans” - liść sinoniebieski z kremowobiałym brzegiem. Bardzo piękna, choć potrzebuje czasu by pokazać całą swą urodę.

W zasadzie nie trzeba na zakup namawiać nikogo, kto widział dorosłą H. „Sagae” rosnącą u kogoś w ogrodzie. Jest prawdziwie królewska, dostojna, pewna siebie.

Świetna roślina okrywowa do cienistego, wilgotnego ogrodu. Niebieskie i różowe kwiaty ładnie odcinają się na tle jasnych, srebrnych liści (liście są niezwykle gęsto nakrapiane, po kwitnieniu prawie całkiem srebrne).

Wspaniała odmiana o sercowatych ciemnozielonych liściach okolonych szerokim żółtawym brzegiem, który z czasem blednie do kremowego. Liście mięsiste (dzięki temu jest odporna na ślimaki), mocno pomarszczone. Bardzo ładnie wygląda też posadzona w pojemniku. Wśród klasyków - moja ulubiona.

Sport H. „Halcyon” o liściach niebieskich  z żółtym brzegiem blednącym później do białego. Odmiana stosunkowo nowa, uznana za hostę roku 2010 przez American Hosta Growers i często typowana na jedną z najlepszych nowych odmian.

Odmiana konwalii o pełnych kwiatach, po kilkanaście dzwoneczków na 20-centymetrowym pędzie kwiatowym. Kępa wysokości ok. 27cm. Liście ciemnozielone, ładnie rozdęte.

Okrywowa trawa o liściach błyszczących, żywozielonych z wąskimi, białymi brzegami. Tworzy ładne, kształtne kępy, stosowana jest jako roślina okrywowa, zadarniająca.

Niewielka/średnia odmiana o lancetowatych, lekko pofałdowanych kremowych liściach z niebieskim brzegiem. Pokrój rozłożysty, tworzy gęste kępy.

Fantastyczny sport H. „Paul's Glory”. Odmiana stosunkowo nowa (zarejestrowana w 2002r, chroniona patentem roślinnym), nominowana do wielu nagród i często wymieniana wśród najlepszych.

Jedna z najbardziej ostatnio poszukiwanych funkii ze względu na krzyżowanie i uzyskiwanie nowych odmian. Liście zielone (góra seledynowa a spód w zasadzie biały lub blado niebieski), pofałdowane na brzegach. Ogonki liściowe mocno nakrapiane czerwienią. Wyselekcjonowana spośród osobników dziko rosnących w Japonii.

Klasyczna odmiana o złotożółtych liściach (wiosną zielonkawe, pod koniec sezonu  złote, błyszczące). Kępy gęste, duże. Roślina pełna wigoru, bardzo dobrze znosi stanowisko słoneczne.

Duża funkia o grubych, mięsistych, mocno „pogniecionych” liściach. Zielone liście pokryte są niebieskim nalotem (szczególnie w zacienionym miejscu liść wydaje się niebieski) i obrzeżone dość szerokim kremowym pasem.

Interesująca hybryda kosaćca żółtego o kremowobiałych kwiatach z delikatnymi fioletowymi żyłkami. Może być uprawiany w wilgotnym miejscu w każdym ogrodzie (wymaga żyznego podłoża i słonecznego, stale wilgotnego stanowiska). Doskonale czuje się też posadzony w płytkiej wodzie podobnie jak popularny kosaciec żółty.

Stopowiec wyrastający na początku kwietnia z ziemi wyglądem przypomina złożone parasole. Kwitnie w maju i od tego czasu liście są już rozłożone. Pod koniec lata pod liśćmi pojawia się żółtozielonkawy owoc wielkości śliwki.

Niewymagająca, bylina podobna do kokoryczki. Łodyga wzniesiona, liście ciemnozielone, błyszczące, naprzemianległe, z ładnym łukowatym unerwieniem.

Piękna, olbrzymia bylina architektoniczna pochodząca z Azji. Lubi żyzną, wilgotną glebę - w przesychającej będzie mdlała. Doskonała jako soliter lub na tył rabaty. Wspaniała nad wodą, w umiarkowanym cieniu drzew - w takich miejscach można ją spotkać w naturze. Liście, podobnie jak u języczki Przewalskiego, mocno powcinane, kwiaty z kolei podobne do pozostałych języczek, wysoko wyniesione ponad kępę liści. Uwielbiana przez motyle.

Maleńka kokoryczka o wzniesionym pokroju. Liście zielone, owalne, lekko karbowane zdają się być gęsto upakowane na krótkich łodyżkach.  

Urocza miniaturka o grubych, niebieskich liściach, okrągłych, lekko pofałdowanych i wklęsłych. Jej angielska nazwa to „niebieskie mysie uszka”. Nisko nad gęstymi kępami liści na krótkich i grubych łodyżkach w lipcu pojawiają się blado lawendowe, stosunkowo duże kwiaty. Odporna na ataki ślimaków.

Świetna odmiana o lancetowatych, niebieskich liściach z kremowym brzegiem - udany sport H. „Wolverine”. Szybko się rozrasta tworząc gęste, rozłożyste kępy. Stanowi idealną okrywę w cieniu drzew czy krzewów.

Jedyny wilczomlecz wymagający wilgotnego podłoża. Jest okazałą byliną porastającą w naturze wilgotne łąki, brzegi zbiorników wodnych, podmokłe lasy. Występuje również w Polsce, jest jednak na tyle rzadki, że został wpisany na Czerwoną listę roślin. W ogrodzie interesujący przez cały okres wegetacyjny: od wiosny przez całe prawie lato żółte kwiaty ładnie kontrastują z zielenią liści, jesienią zapala się oranżem i czerwienią.

Świetna roślina okrywowa do cienistego, wilgotnego ogrodu. Liście ciemnozielone, pochlapane rozległymi, srebrnymi plamami. Wiosną bladoniebieskie (prawie białe) i dość duże jak na miodunkę kwiaty. Jedna z najpiękniejszych odmian, niezwykle ujmująca.

Urocza miniaturka o grubych niebieskich liściach, okrągłych, mocno pofałdowanych - siostra powszechnie lubianej Hosta „Blue Mouse Ears”. Nisko nad gęstymi kępami liści, na krótkich i grubych łodyżkach w lipcu pojawiają się blado lawendowe, stosunkowo duże kwiaty.

Fantastyczny sport H. „Frances Williams” - jego odwrócona forma: liść złoto zielonkawy z niebieskim brzegiem. Kwiaty prawie białe. Bardzo piękna.

Niewielka odmiana o lancetowatych, delikatnie pofałdowanych liściach, kremowych z zielonym brzegiem. Liście charakteryzują się dość dużą mięsistością, blaszka jest wyraźnie nabłyszczona.

Świetny sport H. Francee: grube liście są kremowe z nielicznymi zielonymi plamkami i okolone szerokim ciemnozielonym brzegiem.

Błyszczące złote liście okolone są szerokim, ciemnozielonym obrzeżem - ładniej się wybarwia niż H. „Guacamole” od której pochodzi. Wyraźnie widoczne unerwienie liści. Odmiana duża, żywotna, dobrze znosi stanowisko słoneczne. Kwiaty duże, pięknie pachną.

Liście powykręcane, pomarszczone, stoją pionowo jakby ktoś niewidzialny trzymał je w garści. Wiosną środek jest biały a brzeg liścia zielony; z czasem kontrast ten zaciera się: środek liścia stopniowo zielenieje, by pod koniec sezonu wyróżniać się tylko trochę inną fakturą.

Kwiat podwójny, delikatnie pachnący, w kolorze czerwonego wina. Brzegi płatków kremowe, gardziel żółta. Powtarza kwitnienie.

Bardzo dobra, odporna roślina okrywowa do miejsc cienistych, choć dla lepszego wybarwienia potrzebuje kilku godzin umiarkowanego nasłonecznienia. Liście w kształcie wachlarzy, zielone na początku, z czasem zapalają się rubinową czerwienią. Wiosną, jeszcze niemal zanim pojawią się liście, z ziemi wychodzą kwiaty: białe, gwiaździste, na dość grubych łodygach.

Kosaćce „pseudata” to stosunkowo nowa grupa kosaćców: krzyżówka Iris pseudacorus i I. ensata. Po Iris pseudacorus dziedziczą wspaniałą odporność na mróz oraz zdolność do rośnięcia w wodzie (zimą również mogą w niej pozostawać), dziedzictwem po I. ensata są cudowne kwiaty - ich wielkość i kształt.

Tojeść o srebrzysto zielonych liściach i ciemno bordowych kwiatach. Dobrze rośnie w miejscach wilgotnych, lekko zacienionych - np. na brzegach lekko ocienionych strumieni. Można próbować w kompozycjach z trawami, roślinami o dużych, gładkich liściach.

Świetna roślina okrywowa do cienistego, wilgotnego ogrodu. Liście ciemnozielone, nakrapiane białymi plamami. Kwiaty czysto białe (pąki kwiatowe bladoróżowe).

Niewymagająca bylina runa leśnego. Występuje w Azji na terenie Japonii, Korei, Chin oraz w zachodnich Stanach USA; porasta gęstym dywanem brzegi strumieni, wilgotne lasy liściaste. Nadaje się do nasadzeń naturalistycznych jako roślina zadarniająca.

Piękna, żywotna odmiana o dużych kwiatach w ciemnym kolorze lila z jasnozieloną gardzielą. Płatki wykończone falbanką, pofalowane, po środku każdego biegnie jasna pręga.