Ogrody Wodne

Błyszczące, zielone liście z wąskim, żółtym brzegiem na mocno czerwonych ogonkach. Liście dość grube, lekko pofałdowane na brzegach, ze spiczastym, wykręconym koniuszkiem. Kwitnie jesienią. Nie boi się słońca i ślimaków.

Niebieskie liście z zielonkawożółtym brzegiem (bielejącym pod koniec lata) i pudrowanym na biało spodem. Liście mają piękny kształt, są lekko wydłużone, ładnie unerwione. Całość bardzo zgrabna i elegancka. Duża.

Zdjęcia: https://hostalibrary.org/l/lakesidefancypants.html

"Mata Hari" to córka H. "Striptease": zielony brzeg liścia oddzielony jest od jasnego środka białą żyłką, pokrój bardzo podobny. Liść jest grubszy, solidniejszy i bardziej błyszczący, a ciemny brzeg liścia szerszy.

Nieduże, podłużne, mocno niebieskie liście na fioletowych ogonkach. Tworzy zgrabne kępki.

Duże, białe pełne kwiaty. Zaczyna kwitnąć jako kremowa, blaknie do czystej bieli. Przepiękna.

Niebieskawo zielone, okrągłe liście mają nieregularne, kremowe brzegi i czubek zakończony w lekki szpic. Nieduża, kompaktowa odmiana. 

Odmiana o koralowych/łososiowych kwiatach, wczesna - apogeum kwitnienia to maj, jego końcówka sięga pierwszych dni czerwca. Kwiaty pachnące, chętnie wykorzystywane w bukietach. 

Odmiana o pojedynczych kwiatach formą bardzo przypominających maki: płatki są szerokie, zaokrąglone i zmięte. Środek wypełniony żółtymi pręcikami. Pędy kwiatowe mocne - odmiana ta nie wymaga podpór. Odporna na choroby grzybowe. 

Ten pochodzący ze wschodniej części Ameryki Północnej (w tym Karoliny Północnej) niewielki jagodowiec, można spotkać przede wszystkim na terenach górskich. Sprawia wrażenie roślinki delikatnej, drobnej, zwiewnej; liście są cienkie jak grubsza bibułka, a kwiatki mające kształt wydłużonych dzwoneczków są kremowe lub blado żółte. Preferuje raczej suche i ocienione stanowiska.

Sport H. „First Frost” - liście niebieskie z żółtym brzegiem, szerszym niż u rodzica. Liście niezwykle grube, stawiają opór ślimakom. Miłośnik host Paul Vernooij nazwał znalezioną u Fransenów odmianę na cześć swojego brata, który chorował na raka. Część dochodu ze sprzedaży tej odmiany jest przekazywana na fundację zajmującą się walką z tą chorobą.

Odmiana średniej wielkości o zielonych, sercowatych ze złotożółtym, lekko pofalowanym brzegiem. Liście błyszczące.

Wyjątkowa odmiana o jasnoróżowych kwiatach i nierównomiernie pasiastych liściach. Wysokość ok. 30cm, łodyżka kwiatowa (ok. 20 cm) niesie do kilkunastu kwiatków.

Odmiana średniej wielkości o ciemnozielonym liściu z charakterystyczną wąską, białą plamą/smugą na liściu. Biała smuga biegnie od końcówki liścia poprzez cały ogonek liściowy (ogonek jest biały z ciemnozielonymi brzegami podobnie jak liść) i zdaje się sięgać wgłąb ziemi, do korzeni.

Bardzo rzadki kuzyn tulejnika: bylina o grubym kłączu, z którego wczesną wiosną wyrasta najpierw bordowa spata, która jak kaptur otula kolbowaty kwiatostan, a później rozeta zielonych liści.

Trillium smalii pochodzi z górskich lasów i łąk sięgających od południowej części Sachalinu, poprzez Wyspy Kurylskie po Japonię. Kwiat mały, zielonkawo brązowy, niepozorny na tle zielonych liści.

Odmiana średniej wielkości. Liście mocno pomarszczone, głęboko unerwione, o złotym środku i niebieskim brzegu. Posadzona na lekko tylko ocienionym stanowisku będzie cieszyć głębszym wybarwieniem złotego środka liścia. Wyselekcjonowana żywotniejsza forma H. tokudama „Aureonebulosa”.

Wielka hosta o mięsistych, sercowatych, błyszczących liściach. Ciemnozielony środek otoczony jasnozielonym (z czasem żółtym) brzegiem.

Kwiaty pojedyncze, białe, ładnie skontrastowane z zielenią liści. Środek wypełniony złotymi pręcikami. Wysoka i mocna (może nie wymagać podpór jeśli rośnie w miejscu osłoniętym od wiatru), choć kwiaty dają wrażenie lekkości. Kwitnie obficie i wcześnie - jako jedna z pierwszych. Delikatnie pachnie.

Maciupeńka odmiana o podłużnych, ostro zakończonych białych liściach z ciemnozielonym brzegiem. Biały środek może być nieregularny - mniej lub bardziej nabiegnięty/przybrudzony zielenią. 

Kolejny sport H. „Sum and Substance” do przetestowania: liście w typowym dla „Sum and Substance” kształcie (patelniowate, z zaostrzoną końcówką), lśniące, jasnozielone i nieoczywisty, ciemny brzeg, to zanikający to pojawiający się. Dobrze rośnie nawet w słonecznym miejscu.

Odmiana średniej wielkości, liście słonecznie żółte (do sierpnia - potem lekko zielenieją), w ogrodzie dosłownie świeci, szczególnie wśród ciemnej zieleni. Wyhodował ją angielski „ojciec” wielu roślin Eric Smith, postać nietuzinkowa: kochał swoje rośliny tak bardzo, że gdy dla jakichś nie mógł znaleźć nabywcy i wspólnik skazywał je na kompost, Smith sadził je na kompoście...

Roślina występująca w północno-wschodnich Chinach, Korei i Japonii (i nawet na tych obszarach endemiczna), stosunkowo nowa w europejskich ogrodach. Liście rozwijające się wiosną są jak poszarpane parasole, niemal srebrne (za sprawą drobnych włosków pokrywających ich powierzchnię).

Urocza, maleńka bylina występująca w górach Europy. Charakterystyczne niebieskofioletowe kwiaty o płatkach jak frędzelki wyniesione są na dość wysokich łodyżkach ponad zebraną tuż przy ziemi rozetę liści. W ogrodzie wymaga stanowiska ocienionego, zasobnego w próchnicę, wilgotnego a jednocześnie dobrze zdrenowanego.

Imponująca roślina rodzimej flory stanowisk leśnych, zagrożona wyginięciem (chroniona). W ogrodach wymaga stanowiska ocienionego, wilgotnego i zasobnego w próchnicę. Wspaniałe, żywozielone liście sprawiają wrażenie gęsto i regularnie plisowanych, kwiatostany sięgają niemal dwóch metrów. Trująca. Uwaga na ślimaki!

Majestatyczna (choć wcale nie olbrzymia) odmiana o pięknie wybarwionych liściach (niebieski środek, żółty brzeg). Przyrasta dość wolno. Kształt liścia regularny, okrągło sercowaty; brzeg pofałdowany. Przypomina H. „Seducer”.

Odmiana mini o długich, sztyletowatych i bardzo pofałdowanych na brzegach liściach. Liście żółte, bardzo jasne. Siewka odmiany „Pineapple Upsidedown Cake”. Inna niż wszystkie, od razu okrzyknięta odmianą roku 2016.

Bardzo duża, elegancka odmiana o zwieszających się kaskadowo liściach. Liście szmaragdowozielone z kremowymi brzegami, pofałdowane, wydłużone i zakończone w szpic.

Łacińska nazwa tego trójlistu „recurvatum” odnosi się do mocno odgiętych ku dołowi działek kielicha. Nazwa potocznie stosowana w Ameryce to „Prairie Trillium” - trójlist preriowy. Należy do grupy trójlistów siedzących - kwiaty jak płomyki świecy „siedzą” na liściach bez szypułki.

Kwiat masywny, dość duży, o niezwykle mięsistych płatkach, jednolicie pomarańczowy. Kwiaty stosunkowo nisko wśród liści. Pomimo „pospolitego” wśród liliowców koloru zasługuje na uwagę - chyba jeden z najpiękniejszych w kolekcji Brata Franczaka. 

Z pewnością jedna z najlepszych pełnych białych odmian piwonii: kwiaty duże, intensywnie pachnące, na sztywnych pędach (dobra odmiana na kwiat cięty, w ogrodzie nie trzeba używać podpór). Kwiaty rozwijają się z bladoróżowych pąków. Kwitnie bardzo obficie, a kwiaty pięknie kontrastują z ciemną, błyszcząca zielenią liści.

Bardzo podobna do ramondy pirenejskiej - liście grube, mięsiste, owłosione, o ząbkowanych brzegach. Kwiaty fioletowe z żółtymi pręcikami na dziesięciocentymetrowych łodyżkach. Gatunek rodzimy dla Bałkanów. Należy do tej samej rodziny co popularne fiołki alpejskie, w naszym klimacie zimozielona i zimotrwała.

Miniaturowa hosta o wąskich, kremowych liściach z ciemnozielonym brzegiem. Liście delikatnie poskręcane i pofalowane, na kremowym środku liczne zielone plamki i smugi. Liście grube (nie dają się ślimakom), pokryte woskowym nalotem. Pod koniec sierpnia na około 25 centymetrowych łodygach pojawiają się fioletowe kwiaty.

Średniej wielkości odmiana o liściach w kolorze blond i czerwonych nóżkach (w nazwie robią za szminkę).

Nieduża odmiana o żółtych, lancetowatych, mocno pofałdowanych liściach - sprawia wrażenie jakby drżała. Hodowca zaleca sadzić ją na stanowisku z porannym słońcem dla lepszego wybarwienia.

Duże, żółte, gwiaździste kwiaty. Odmiana całkowicie mrozoodporna. Kwitnie od czerwca do września. Średnie tempo wzrostu.