Rośliny A-Z

Sport H. "Orange Marmalade", tak samo radośnie kolorowy. Niebieskawy brzeg szerszy niż u "Marmalade", liść trochę sztywniejszy, bardziej mięsisty.

Wyborna siewka bodziszka "Ann Folkard" wyselekcjonowana przez słynnego francuskiego ogrodnika: na tle jasnych liści znajdziecie kwiaty duże (większe niż u AF), intensywnie różowe, z czarnym gardełkiem. Przypomina lubianego bodziszka "Patricia". Na rabacie może się trochę rozpychać, pojawiać się wśród pędów sąsiadów - daje to efekt luzu i romantycznej lekkości. 

Krzyżówka Geranium lambertii i G. procurrens, nie najmłodsza a wciąż lubiana i poszukiwana: liście tego bodziszka są złote wiosną, a później, gdy liście zzielenieją, zaskakuje widza fioletowymi kwiatkami. Niby niewysokie, ale dzięki długim pędom ma cudowną właściwość pojawiania się tu i ówdzie pomiędzy sąsiednimi roślinami.

Zatrwian Gmelina to roślina rodzima dla dużej części Eurazji, znaleźć ją można na terenach od Turcji, poprzez Iran, Kazachstan po Mongolię. Rośnie w surowych warunkach: na solniskach, stepach, nieużytkach, w miejscach nasłonecznionych, suchych i zasolonych. Kwitnie intensywnie fioletowymi kwiatami.

Niski bodziszek o drobnych, brązowych liściach i białych kwiatkach. Mini. Pochodzi z Nowej Zelandii, rośnie dobrze w miejscach nasłonecznionych, suchych, przepuszczalnych tworząc  zwarte dywaniki. W naszym klimacie nie ma problemu z zimowaniem, warunkiem jest jedynie suche stanowisko (ważne zwłaszcza zimą).

Samorzutna krzyżówka Geranium procurrens i G. psilostemon znaleziona w ogrodzie państwa Folkardów w 1973r., klasyczny, wyróżniony AGM, przez jednych uwielbiany, przez innych znienawidzony. Ma piękne kwiaty w głębokim fuksjowym kolorze (po bodziszku psilostemon), które pojawiają się tu i ówdzie, najchętniej między pędami sąsiednich roślin, na wiotkich łodyżkach.

Kwiaty tego bodziszka są charakterystyczne: mocno różowe (czysta magenta) z czarnym środkiem. Jego geny są w takich odmianach ogrodowych jak choćby: "Ann Folkard", "Patricia" czy "Sandrine". Dobrze rośnie w miejscach słonecznych lub lekko ocienionych, bez wielkich wymagań co do podłoża raczej choć dobrze aby było zdrenowane. 

Ojczyzną gileni jest Ameryka Północna, gdzie można ją znaleźć na skrajach widnych lasów liściastych. Pośród piłkowanych, wyraźnie unerwionych, zielonych liści błyskają wiotkie czerwone pędy, a w porze kwitnienia pojawia się chmura delikatnych, białych kwiatów. Sprawia wrażenie rośliny eleganckiej i subtelnej. 

Trawa tworząca kępy wyprostowanych liści, wiosną zielona, szybko jednak czerwieniejąca od końcówek liści. Jesienią bordo i ciepłe czerwienie ogarniają ją niemal całą. Kwitnie w końcu lata luźnymi, bordowymi wiechami. Odporna i tolerancyjna co do warunków. Stosowana w dużych nasadzeniach parkowych, gdzie tworzy łany albo przeplatana z roślinami kwitnącymi. Chętnie sadzona w ogrodach przydomowych w charakterze niedużego solitera. 

"Okina" jest ceniona głównie za zaskakujące białe liście - to młode przyrosty są białe (pozbawione chlorofilu), z czasem stopniowo zielenieją. 
Latem Okina kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi, fioletowymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

Można go spotkać na trzech kontynentach, na terenach szeroko pojętej Persji. Choć nie jest u nas mrozoodporny i sprawdzi się raczej jako roślina domowa lub w ogrodzie zimowym, ma wartość jako czysta forma botaniczna. W "przemyśle" ogrodniczym jest wykorzystywany do uzyskiwania setek odmian domowych cyklamenów. Należy mu zapewnić dobrze zdrenowane stanowisko zasobne w wapń; wilgotne w okresie od późnej jesieni do wiosny, a po kwitnieniu suche, pozwalające roślinie przejść w stan spoczynku. Kwitnie wczesną wiosną dość dużymi kwiatami. Liście dość duże i okrągłe, ze srebrnym rysunkiem i wyraźnym ząbkowaniem na brzegach.

Odmiana nowa i bardzo obiecująca. Kwiaty wrzosowe z ciemniejszym okiem i falbanką. Jest ich nawet 250 na dorodnej kępie w ciągu jednego sezonu - to dużo, jeśli weźmiemy pod uwagę, że kwiaty są spore. 

Podwójny liliowiec o licznych kwiatach w kolorze trochę jaśniejszym od czerwonego wina - jest ich nawet 400 na dorodnej kępie w ciągu sezonu. Niski. 

Kwiaty różowo fioletowe z mocnym, żółtym okiem i taką samą falbanką. 

Liriope "Monroe White" kwitnie jak wszystkie liriope: drobnymi kwiatami zebranymi w kłosowate kwiatostany. Wyjątkowy jak na liriope jest jednak ich biały kolor. Po przekwitnięciu rozwiną się z nich ciemne, kuliste owoce. Liriope najlepiej rośnie na stanowiskach półcienistych lub cienistych, w glebie żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej. Jest rośliną stosunkowo odporną na suszę i dobrze sprawdza się jako roślina okrywowa. Warto stosować ją do obsadzania rabat i obrzeży cienistych ogrodów.

Prześliczna turzyca japońska o wąskich, mocno zwieszających się liściach, rewelacyjna na brzegi podwyższonych rabat, do pojemników i wszędzie tam, gdzie chcecie, żeby zwieszające się liście np. coś przesłoniły. Liście wąskie, z szerokim kremowym środkiem. Żywotna, tworzy gęste kępy. 

Pochodzi z Alp - Austria, Włochy, Albania. Lubi przyjemny, chłodny półcień i przepuszczalną lecz wilgotną glebę. Kwitnie stosunkowo długo - kwiatki zebrane w poszczególnych gronach otwierają się od dołu ku górze jak na przykład u pierwiosnka Viala. 

Niska odmiana tworząca gęste kępy liści o pięknym, kolorowym rysunku: środek srebrnopopielatych frond jest ciemniejszy, z odcieniem czerwieni. Wymaga cienia lub półcienia, lubi gleby próchnicze i wilgotne o odczynie obojętnym lub lekko kwaśnym.

Długosz królewski to okazała paproć, którą można spotkać w miejscach podmokłych: na groblach,  brzegach wód, w wilgotnych zaroślach, rowach. W miejscach o dostatecznej wilgotności może rosnąć na stanowisku słonecznym. Preferuje gleby kwaśne. Dorosłe osobniki wytwarzają zarodniki na wybranych frondach usytuowanych w środku kępy i nieco podobnych kwiatostanów: wyprostowane, zdecydowanie różne od pozostałych.

Niska odmiana kaczeńca o białych kwiatach. Kwitnie wiosną, często powtarza kwitnienie latem lub wczesną jesienią. Liście z charakterystycznym ząbkowaniem na brzegach. Wymaga stanowiska słonecznego o wilgotnym, zasobnym podłożu. Lubi podłoże wilgotne, które może być okresowo zalewane wiosną; służy mu wilgotny mikroklimat - pochodzi z górskich terenów północnych Indii, Kaszmiru, Pakistanu. 

Wspaniała paproć pochodząca z Dalekiego Wschodu. Piękna. W Polsce warta zimowania w chłodnych antrejkach, werandach, ogrodach zimowych - dobrze znosi uprawę w dużych pojemnikach.

„Ogień i lód” – biało-zielone liście powykręcane jak płomienie. Piękna funkia, sport. H. „Patriot”, dobrze znosząca nawet dość znaczne nasłonecznienie.

Odmiana wyselekcjonowana spośród gatunku w połowie XIXw.  Podobnie jak gatunek - bardzo tolerancyjna na różne warunki; dobrze znosi okresowe przesuszenie, może rosnąć w miejscu nieosłoniętym od wiatru a jeśli podłoże jest wystarczająco wilgotne - dobrze zniesie także dość dużą dawkę słońca. Liście tej paproci są regularne, gęste i sierpowato zakrzywione a do tego powcinane jak najdelikatniejsza koronka. Zimozielona.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. W naturze występuje u podnóży skał wapiennych, w skalnych szczelinach, na północnych kamienistych stokach - zacienionych i wilgotnych. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie. Posadzona na cienistej rabacie zasobnej w kompost i wilgotnej, wymulczowana wiosną, będzie tworzyć imponującą kępę.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Wymaga podłoża dobrze zdrenowanego. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie.

Interesująca paproć o lancetowatych, zielonych, lśniących liściach. Wymaga podłoża dobrze zdrenowanego. Może być wysadzona na północnej stronie skalniaka: będzie jej służył chłód i cień, dobrze jest jednak gdy podłoże nie przesycha całkowicie.

Odmiana "Dahlem" została wyselekcjonowana w berlińskim ogrodzie botanicznym. Jest okazalsza niż inne paprotniki szczecinkozębne, jej szerokie liście osiągają nawet 1m długości. Paprotnik szczecinkozębny to idealna roślina do każdego ogrodu. Dobrze znosi okresowe przesuszenie, może rosnąć w miejscu nieosłoniętym od wiatru a jeśli podłoże jest wystarczająco wilgotne - dobrze zniesie także dość dużą dawkę słońca.

Pałka szerokolistna o liściach w dekoracyjne kremowe pasy. Zawsze poszukiwana. Popularna w dużych, ozdobnych ogrodach.

Błyszczące, mocno podzielone frondy pokazujące się wiosną są koloru ceglastego lub miedzianego, latem zielenieją, jesienią znów stają się czerwonawe.

Paproć o interesujących, dłoniasto podzielonych frondach - bardzo charakterystycznych, nie do pomylenia z żadną inną paprocią. W naturze porasta lasy wschodniej Azji. Tworzy luźne kępy. Bywa zimozielona - w ciepłe zimy lub w miejscu osłoniętym i chronionym przed mroźnymi wiatrami i ostrym zimowym słońcem. Preferuje podłoże żyzne, lekko kwaśne lub neutralne; zadomowiona znosi także okresy przesuszenia. 

Idealna roślina do każdego ogrodu: bardzo tolerancyjna na różne warunki. Dobrze znosi okresowe przesuszenie, może rosnąć w miejscu nieosłoniętym od wiatru a jeśli podłoże jest wystarczająco wilgotne - dobrze zniesie także dość dużą dawkę słońca.

Kwiat duży, fioletowy/ciemnobordowy z żółtą gardzielą. Przez środek płatków biegną kremowe żebra.

Kwiaty duże, w dwóch tonach pomarańczowego brązu, o szerokich płatkach. Gardziel żółta. Pachnący.

Kwiat intensywnie bordowo fioletowy, masywny, duży (na naszym zdjęciu lekko wyblakły - w rzeczywistości żywy). Pęd kwiatowy sięga niewiele wyżej ponad liście. Odmiana wyselekcjonowana przez brata Stefana Franczaka.

Nowa odmiana o liściach mięsistych, pomarszczonych, niebieskich z niewielkim kremowym środkiem. Sport H. „Great Expectations”. Bardzo piękna!