Cieniolubne

Wyselekcjonowane spośród siewek ciemiernika wschodniego rośliny o buraczkowych kwiatach. Kwitnie od końca zimy do późnej wiosny (tym dłużej im chłodniejsze stanowisko). Wczesną wiosna może rosnąć na stanowisku stosunkowo słonecznym, później powinien mieć dużą porcję cienia (np. pochodzącego od innych roślin, które do tego czasu się rozwiną). Służy mu próchnicza, wilgotna lecz dobrze zdrenowana gleba.

Wyselekcjonowane spośród siewek ciemiernika wschodniego rośliny o kwiatach białych z licznymi bordowymi piegami. Kwitnie od końca zimy do późnej wiosny (tym dłużej im chłodniejsze stanowisko). Wczesną wiosna może rosnąć na stanowisku stosunkowo słonecznym, później powinien mieć dużą porcję cienia (np. pochodzącego od innych roślin, które do tego czasu się rozwiną). Służy mu próchnicza, wilgotna lecz dobrze zdrenowana gleba.

Przepiękny ciemiernik o podwójnych kwiatach. Płatki białe, lekko zaróżowione, z intensywnie bordową obwódką. Kompaktowy.

Piękny, subtelny ciemiernik, który trafił do europejskich ogrodów dopiero w latach 90. XXw. (choć odkryto go w Tybecie 100 lat wcześniej). Kwiaty białe lub bladoróżowe z różowymi (różnej intensywności) żyłkami. Pośród lutowych śniegów najpierw pojawiają się pąki kwiatowe, potem liście.

"Ivory Prince" to międzygatunkowa krzyżówka ciemierników. Kwitnie długo i niezwykle obficie. Kwiaty od wewnątrz kremowo białe (a ku końcowi kwitnienia zielonkawe) są lekko zwieszone pokazując zewnętrzną, uroczo zaróżowioną stronę płatków. Liście ciemnozielone ze srebrnym rysunkiem (po ciemierniku korsykańskim), twarde, skórzaste.

"Winter Star" to międzygatunkowa krzyżówka ciemierników. Składają się niego Helleborus sternii (sam będący krzyżówką H. argutifolius i H. lividus) x H. niger. Kwitnie bardzo długo - przepisowo od stycznia do maja, choć nasze rośliny wydały pierwsze kwiaty już w październiku. Przez te miesiące kwitnienia kwiaty przebarwiają się: są białe, beżowe, zielone, a pod koniec kwitnienia różowawe.

"Shooting Star" to międzygatunkowa krzyżówka ciemierników. Składają się niego Helleborus sternii (sam będący krzyżówką H. argutifolius i H. lividus) x H. niger. Kwitnienie rozpoczyna się na przełomie grudnia i stycznia, jest bardzo obfite. Kwiaty zaczynają jako białe z delikatnym różowym poblaskiem, z czasem nabierają też tonów zielonych. Liście są zimozielone, twarde, skórzaste i mają piłkowane brzegi.

Helleborus Frostkiss "Rhythm Pink" to wielogatunkowa krzyżówka, uzyskana w angielskiej szkółce specjalizującej się w takich skomplikowanych "akcjach" międzygatunkowych. Ma duże, ciemnoróżowe, lekko piegowate kwiaty, które rosną na wysokich, dość sztywnych pędach ponad ciemnozielonymi liśćmi z białym marmurkiem (rysunek na liściach jest intensywniejszy gdy roślina dostaje trochę słońca). Biały marmurek może okresowo nabiegać różem (jak na naszym zdjęciu): dzieje się tak na wiosnę i jesienią, gdy dni są cieplejsze, a noce przynoszą przymrozki. Kwiaty pojawiają się pod koniec stycznia, są bardzo liczne i trwają długo. Okazały.

Krzyżówka dwóch południowoeuropejskich ciemierników H. argutifolius i H. lividus, na granicy mrozoodporności w naszym klimacie. Liście srebrne, mocno piłkowane; kwiaty zielonkawe, miejscami podkolorowane lekkim fioletem. Pokrój zwarty, niski, kompaktowy. Dobrze rośnie w miejscach słonecznych o przepuszczalnej glebie.

Na pewno trzeba okryć je na zimę stroiszem lub otulić suchymi liśćmi; można też traktować jako rośliny jednoroczne. Wspaniały do pojemników.

Przylaszczka siedmiogrodzka o półpełnych, fioletowoniebieskich kwiatach.

Urocza, maleńka bylina występująca w liściastych lasach całej Europy. W ogrodzie wymaga stanowiska ocienionego, zasobnego w kompost i lekko zasadowego.

Ogrodowa forma o śnieżnobiałych kwiatach i różowych pręcikach. Wymaga stanowiska ocienionego, zasobnego w kompost i lekko zasadowego.  Kwiaty zamykają się pod wieczór oraz w pochmurne dni, liście są częściowo zimozielone.

Wyselekcjonowana odmiana o różowych kwiatach. Wymaga stanowiska ocienionego, zasobnego w kompost i lekko zasadowego. Kwiaty zamykają się pod wieczór oraz w pochmurne dni, liście są częściowo zimozielone.

Wyselekcjonowana forma o śnieżnobiałych płatkach i białych pręcikach - nic nie zakłóca czystej bieli kwiatów. Wymaga stanowiska ocienionego, zasobnego w kompost (liściowy) i lekko zasadowego. Kwiaty zamykają się pod wieczór oraz w pochmurne dni, liście są częściowo zimozielone. Jest rośliną chronioną.

Piękna, rosła, mocna krzyżówka o nie do końca jasnym rodowodzie, prawdopodobnie Hepatica media x H. acutiloba lub H. transsilvanica x H. americana. Kwiaty ciemnoniebieskie, prawie granatowe, pozbawione są pręcików. Kwitnienie obfite. Stanowisko - jak dla każdej przylaszczki: kompost liściowy, wiosną słońce, później cień. 

Odmiana ta tworzy olbrzymie kępy wielkich, mięsistych niebieskich liści o kształcie dość głębokich misek.  Grube liście czynią ją odporną na ślimaki. Kwiaty białe. Fantastyczny soliter.

Sport H. „Dick Ward”: liście sercowate, mocno pomarszczone; środek kremowy, brzeg niebieski.

Hosta średniej wielkości o bardzo błyszczących, zielonych liściach z czerwonymi ogonkami liściowymi. Od nasady prawie do połowy liścia czerwone są także nerwy. Kwiaty fioletowe na wysokich, czerwonych pędach.

Olbrzymia, majestatyczna hosta o niebieskawo zielonych, okrągłych, wyraźnie unerwionych liściach. Rośnie powoli, ale warto dać jej czas.

Ciemnozielone, lekko wydłużone liście mają żółty (pod koniec sezonu kremowobiały) brzeg. Mięsiste, pofałdowane. Roślina żywotna, szybko się rozrasta.

Odmiana średniej wielkości o ostro zakończonych, wąskich, trójkątnych liściach, pomarszczonych, o pofałdowanych brzegach. Rozpoczyna wegetację jako żółta, z czasem zielenieje. Kwiaty lila, ogonki liściowe i pędy kwiatowe czerwone.

Wspaniała, wielka hosta o gigantycznych, wydłużonych liściach (mają ok. 60cm długości). Liście zielone, zwieszające się z wyraźnie widocznymi nerwami.

Piękny, nowy sport H. „First Frost”: liść mocny, gruby (dzięki temu odporna na ślimaki), niebieski z kremowym brzegiem (szerszym niż u H. „First Frost”). Rozłożysta. Dość wolno się rozrasta.

Świetna odmiana z dużymi, pachnącymi, prawie białymi kwiatami. Pochodzi od H. "Guacamole". Liście zielone z niewielkim złotym środkiem.

Piękna, nieduża hosta o mocno wydłużonych, żółtych liściach z ciemnozielonym brzegiem. Liście są błyszczące i masywne (odporne na ślimaki); żółty środek liścia będzie miał intensywniejszy kolor gdy "Ayesha" będzie rosła stanowisku odwiedzanym przez słońce.

Duża, architektoniczna funkia o wielkich, podłużnych, zwieszających się liściach. Kolor liści - od szarozielonego do niebieskiego. Idealna do dużych ogrodów i parków.

Nazwa oznacza buciki maluszka. Hosta jest maleńka i mogłaby być zaliczona do serii „mysich uszu” gdyby nie kwiat - proporcjonalny do liści, na cienkiej łodyżce (u „mysich uszu” kwiaty zdają się być nieproporcjonalnie duże).

Odmiana dość tradycyjna: elegancka, błyszcząca, ciemna zieleń liścia obrzeżona czysto białym marginesem; liść mocno zaokrąglony, szeroki u nasady. Sympatyczna.

Sport Hosty „Dream Weaver” - liście równie grube, ładnie wykrojone, z wydłużoną, spiczastą i lekko wykręconą końcówką. Złoty środek „Beach Boya” jest większy niż u „Dream Weaver”. Białe kwiaty. Odporna na ślimaki.

Sport H. „First Frost” - liście niebieskie z żółtym brzegiem, szerszym niż u rodzica. Liście niezwykle grube, stawiają opór ślimakom. Miłośnik host Paul Vernooij nazwał znalezioną u Fransenów odmianę na cześć swojego brata, który chorował na raka. Część dochodu ze sprzedaży tej odmiany jest przekazywana na fundację zajmującą się walką z tą chorobą.

Olbrzymka o niebieskawozielonych liściach. Tworzy rozległe, wysokie kępy - trzeba dla niej zarezerwować sporo miejsca. Lubi lekko rozświetlony cień, dostatek wody i dokarmianie kompostem.

Siewka Hosta 'Tokudama Aureonebulosa' z zielonkawoniebieskim środkiem liścia i początkowo zielonkawo żółtym, później kremowym brzegiem. Liście sercowato okrągłe, pomarszczone, masywne. Kwiaty duże, białe - piękna!

Malutka hosta, klasyczny look. Niezawodna przy obsadzaniu brzegów rabat i przy nasadzeniach masowych. Liście dość grube, żółtozielone z ciemnozielonym szerokim brzegiem. Szybko tworzy zwarte, zgrabne kępy. Kwitnie długo i obficie. Wywodzi się bezpośrednio od H. "Amber Tiara", w rodowodzie ma oczywiście H. "Golden Tiara".

Olbrzymia, monumentalna funkia o ciemnozielonych, grubych, mocno pomarszczonych liściach. Pokrój zwarty. U nas rosła w pełnym słońcu - nawet na takim stanowisku liście były zdrowe, bez przypaleń i zachowały ciemno zielone wybarwienie.

"Czarne światło" - niewysoka odmiana o liściach lancetowatych, grubych i skórzastych. Liście ciemnozielone i bardzo błyszczące. Ogonki liściowe niemal czarne u podstawy.